ฮูหยินแสนรักของรองแม่ทัพ

ไม่นานนัก พวกเขาได้มาถึงจวนแม่ทัพใหญ่ มู่หลิงอวิ๋นเห็นลูกน้องอุ้มบุตรสาวมาก็นึกกระวนกระวายใจรีบพรวดพราดออกมารับหน้าประตู“เซียวเอ๋อร์ เจ้าไม่สบายหรือ” เขาถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงแล้วหันไปบอกคนใช้ในจวน “ไปตามหมอมาเร็วเข้า”“ท่านพ่อ ข้าแค่เวียนหัวนิดหน่อยเจ้าค่ะ หากได้นอนพักสักงีบ อาการคงจะค่อย ๆ ดีขึ้น” นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาราวกับจะเป็นลมล้มพับได้ทุกเมื่อแต่ไม่วายดิ้นรนอยากออกจากอ้อมกอดหยางเสวี่ยเฟย “รองแม่ทัพ ขอบคุณน้ำใจของเจ้ายิ่งนัก ถึงจวนข้าแล้วเจ้าค่ะ”หากแต่ชายหนุ่มไม่ยอมปล่อยเพราะในใจกำลังคิดว่าหญิงสาวตรงหน้ากำลังเสแสร้งทำเป็นไม่รู้จักเขาและอาการทั้งหมดที่คนเล่าลือว่าความทรงจำบางส่วนขาดหายเป็นเรื่องเหลวไหลทั้งเพดวงตาสีทับทิมมึนงงมองเขาเพราะไม่เข้าใจ “จะไปส่งข้าถึงในเรือนหรือเจ้าคะจึงไม่ยอมปล่อย”ครั้นเห็นเขาขยับขาก็รีบมองหน้าบุรุษอีกคนที่ยืนอยู่ข้างแม่ทัพใหญ่ ส่งสายตาขอความช่วยเหลือทันที“รองแม่ทัพไม่ต้องทำถึงเพียงนั้นหรอกขอรับ ถึงอย่างไรเรือนของคุณหนูก็เป็นพื้นที่ส่วนตัว จะให้ชายอื่นที่ไม่ใช่คนในครอบครัวเข้าไปคงไม่งามนัก” เซี่ยหลานเฟิง มือขวาแม่ทัพใหญ่ที่อายุเท่าหยางเสวี่ยเ

หยางเสวี่ยเฟยได้ยินอย่างนั้นโกรธเคืองที่นางไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย“เจ้าประชดข้าหรือ” เขาเอ่ยถาม “เจ้าไม่เคยยอมรับสักครั้งว่าเป็นคนทำ จำไม่ได้หรือว่าตอนที่เจ้าไม่สบาย นางเป็นคนเอาสมุนไพรไปให้เจ้าดื่มด้วยความเป็นห่วงแต่เจ้ากลับปัดทิ้ง ไม่ยอมดื่มยาจนนางโดนดุ พอครั้งต่อไป นางอุตส่าห์นำก้อนน้ำตาลไปให้เจ้ากินหลังดื่มยาเจ้าก็คว่ำถาดขนมทิ้งอีกครั้ง”“...” เจ้าตัวนึกเหตุการณ์ที่ผ่านมาอยู่เงียบ ๆ เถียงไม่ออกเพราะเป็นความจริง นางไม่ชอบรสชาติของโสมแสงเงินเลยแม้แต่น้อย มันทั้งขมและคาว เพียงแค่ได้กลิ่นจากที่ไกล ๆ ก็นึกอยากอาเจียนออกมาพาลรู้สึกป่วยมากกว่าเดิมจึงไม่เข้าใจเลยว่ายาดีมีตั้งมากมาย เหตุใดจึงเอาแต่คะนั้นคะยอให้ดื่มของที่ไม่ชอบอยู่ได้“เจ้าไม่รู้หรือว่าโสมแสงเงินเป็นสมุนไพรหายาก นางอุตส่าห์นั่งบดนั่งต้มยาให้เจ้า…“เจ้ารู้ได้อย่างไร นางไปฟ้องเจ้าหรือ” หญิงสาวมองหน้าอีกฝ่าย ไม่คิดว่าเขาจะรู้เรื่องพวกนี้ด้วย“นางไม่มีทางฟ้อง แต่ข้าเป็นคนไปเก็บสมุนไพรมา”ดวงตามู่หรงเซียวเบิกโตเพิ่งได้รู้ความจริงจึงเผลอพูดไปว่า “หากรู้ว่าเจ้าเก็บมาให้ก็คงฝืนดื่มจนหมดถ้วยแล้วล่ะ”“เฮอะ กล้าพูดมาได้” ชายหนุ่มส่

แม่ทัพใหญ่พักอยู่ที่เยว่จวนได้ไม่นานก็ถึงเวลาที่ต้องกลับไปประจำการที่เมืองต้าหลินตามเดิม เขาเอ่ยถามบุตรสาวว่า “เจ้าไม่คิดกลับไปพร้อมพ่อกับแม่จริงหรือ”มู่หรงเซียวส่ายหน้าเพราะรู้สึกสนุกสนานกับการเที่ยวเล่นในเมืองหลวงจึงอยากพักผ่อนอยู่ที่นี่ให้หนำใจเสียก่อนพลางทำหน้าออดอ้อนบิดามารดา“ข้าจะรีบตามไปเจ้าค่ะ”ในเมื่อบุตรสาวเอ่ยปากเช่นนั้น เขาจึงไม่พูดอันใดมากความเพราะตั้งแต่เกิดจนโตตามใจนางทุกอย่างจนสหายคนสนิทมักกล่าวว่ามู่หรงเซียวกลายเป็นเด็กเอาแต่ใจเพราะมีบิดาให้ท้าย“เมิ่งเซียง เจ้าดูแลคุณหนูดี ๆ” ฮูหยินบอกสาวใช้ที่ยืนอยู่ข้างกาย กำชับอีกครั้งหนึ่ง “คอยระวังอย่าตามใจนางมากนัก สิ่งใดที่อันตรายก็รู้จักห้ามปรามนางด้วย”“เจ้าค่ะฮูหยิน” สาวใช้หันมองหน้าบุตรสาวแม่ทัพใหญ่พลางยิ้มมุมปากเพราะได้รับอนุญาตจากเจ้านายแล้วว่าห้ามได้ทุกอย่างที่อาจก่อให้เกิดอันตราย โดยเฉพาะการห้ามไม่ให้มู่หรงเซียวหาเรื่องอันตรายใส่ตัว“ท่านแม่…” นางทำตาปริบ ๆ ยิ้มกว้างหน้า

สายตาที่เปลี่ยนไปของรองแม่ทัพทำให้นางมั่นใจว่าต่อให้สาธยายความผิดของนางผู้นั้นจนเช้าอีกวัน เขาจะยังคงฟังนางไม่มีเบื่อหน่าย“นางเป็นสตรีไม่มีทางเข้าหอราตรีได้ บางทีเจ้าอาจตาฝาดไปกระมัง” แม้ปากจะพูดอย่างนั้นแต่ใจกลับเชื่อว่าคนอย่างนางมักทำในสิ่งที่ตนเองต้องการเสมอเพียงแต่หอราตรีมีอันใดน่าสนใจจึงอยากรู้อยากเห็นนัก“รองแม่ทัพหยาง หากข้าไม่ได้เห็นกับตาคงไม่มีทางปริปากพูดสิ่งใดหรอก” เหออันเหลียนยิ้มมุมปากคิดว่าการใส่ความกำจัดศัตรูหัวใจนั้นง่ายนิดเดียว หากไม่มีมู่หรงเซียวแล้ว การเขี่ยเสิ่นอวี้หลานออกไปยิ่งง่ายกว่าปอกกล้วยเพราะหญิงสาวผู้นั้นอ่อนแอเสียยิ่งกว่าผู้ใด ทั้งยังไม่มีใครหนุนหลังอีกด้วย“คืนก่อนนั้น ข้าเห็นนางแต่งกายเป็นบุรุษเดินออกมาจากหอราตรี กลิ่นสุราคลุ้งกระจายแถมยังกอดคอแนบชิดอยู่กับบุรุษร่างสูงอีกคนหนึ่ง ผู้อื่นอาจจะไม่รู้ว่าเป็นนางแต่ข้าหูตาดีย่อมสังเกตได้ ในเยว่จวนนั้น ผู้มีดวงตาสีทับทิมหาได้ยากยิ่งโดยเฉพาะยามที่ดวงตาคู่นั้นต้องแสงจันทร์เกิดประกายแวววาวยิ่งมีน้อยคนไปอีก ต่อให้ข้าจำนางไม่ได้แต่คนข้างกายคือเซี่ยหลานเฟิงไม่มีผิดเป็นแน่”หยางเสวี่ยเฟยหลับตาลงพลางแสยะยิ้มนึกถึงเด็