Todos os capítulos de ฮูหยินแสนรักของรองแม่ทัพ: Capítulo 81 - Capítulo 90

ดวงตาคนที่กลืนยาเม็ดนั้นไปเบิกกว้าง ภายในท้องแสบร้อนจนแทบทนไม่ไหวแต่ยังไม่ร้องขอยาแก้พิษ จนกระทั่งเห็นว่าส่วนด้านนอกของเนื้อเปื่อยละลายหายไปกับน้ำ ทั้งยังส่งกลิ่นเน่าไหม้คละคลุ้งกลับรู้สึกสะอิดสะเอียนขึ้นมาทันใดยิ่งเห็นรอยยิ้มกว้างเย็นยะเยือกของหัวหน้าหน่วยซิงอวี่แล้วยิ่งขนลุกซู่เพราะชายหนุ่มเดินดุ่มเข้ามากรอกยาแก้พิษลงไปโดยที่เขาไม่ได้ร้องขอ“อย่าเพิ่งตาย ความทรมานที่เจ้าเลือกเพิ่งเริ่มขึ้นเท่านั้น” สิ้นคำพูดของหยางเสวี่ยเฟย เขาปล่อยให้ชายตรงหน้าได้พักหายใจชั่วครู่แล้วเลือกเหยื่อคนใหม่โดยไม่รีรอ ก่อนกรอกยาพิษให้คนที่ขาสั่น ตัวสั่นก็ถามคำเดิม “หลักฐานซ่อนอยู่ที่ใด”“ข้าไม่รู้!!!” สายตาชายผู้นี้ปราดมองผู้ร่วมชะตากรรมแล้วกลืนน้ำลายอึกใหญ่“กินให้อร่อยแล้วกัน” พลันยาอีกเม็ดถูกกรอกเข้าไปในปากของชายผู้นี้ ก่อนที่หัวหน้าหน่วยจะหันไปหาอีกคนที่ถูกมัดมือมัดขาข้าง ๆ แล้วถามคำถามเดียวกัน“อ่อ… จะบอกว่าต่อให้ตายก็ไม่บอกใช่หรือไม่” หยางเสวี่ยเฟยส่ายหน้าเล็กน้อยพลางถอนหายใจราวกับไว้อาลัยคนตรงหน้า ครั้นคำตอบไม่มีเปลี่ยนแปลงจึงไม่รีรอกรอกยาทั้งหมดที่เหลือให้คนสุดท้ายมากกว่าคนอื่น ๆ “อ๊าก!!!” คนผู้

จวนรองแม่ทัพ“ท่านพี่พูดว่าอย่างไรนะเจ้าคะ” มู่หรงเซียวหันขวับไปมองสามีที่เพิ่งเล่าให้ฟังว่าหลี่หมิงฮ่าวและเสิ่นอวี้หลานจะต้องเดินทางไปชายแดน “บทลงโทษอย่างนั้นหรือ”“รางวัลต่างหาก” เขาตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้มพลางคิดในใจว่าสมแล้วที่อุตส่าห์ยอมโดนแทงสองสามทีแลกกับอิสรภาพตลอดชีวิต ต่อให้ไม่ได้รับอนุญาตให้ย่างกรายเข้ามาเยว่จวนก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อันใดเพราะหลี่หมิงฮ่าวอยู่ที่ใดก็ได้ถ้ามีเสิ่นอวี้หลานอยู่ด้วยชายหนุ่มมองหน้าภรรยาพลันรู้สึกว่านางมีบางอย่างปิดบังอยู่จึงขยับเข้าไปนั่งใกล้ ๆ แล้วเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ ไม่คิดให้เรื่องค้างคาบานปลายอย่างที่แล้วมา “เจ้ามีสิ่งใดในใจหรือ”คนที่ถูกถามเฉไฉมองไปทางอื่นเพราะโดนจับได้ มู่หรงเซียวสับสนความรู้สึกของตัวเองเล็กน้อยจึงต้องการเวลาเยียวยาทีละนิดจึงตอบไปว่า “ไม่บอกได้หรือไม่”“เจ้าสัญญาว่าจะพูด ไม่มีเรื่องใดปิดบังข้า” จู่ ๆ มู่หรงเซียวก็เห็นท่าทางน้อยใจของสามีแล้วนึกขันจึงหัวเราะร่าแกล้งแหย่เพราะอยากรู้ความคิดของเขาในเวลานี้“เรื่องที่ข้ายังไม่อยากมีลูก ท่านพี่เข้าใจข้าจริง ๆ หรือเจ้าคะ” ดวงตาสีทับทิมจ้องมองคนตรงหน้า รอฟังคำตอบว่าจะเป็นอย่างที่คิดหรื

แม่ทัพหลี่ขมวดคิ้วแล้วหันไปมองผู้เป็นพี่ชายของนางที่ทำหน้าไม่รับรู้อันใดทั้งสิ้น ทั้งยังไม่อาจยอมแพ้เด็กสาวที่แสดงท่าทีหวงพี่สาวจึงเดินมาจับมือคนรัก ส่งสายตาให้หญิงสาวราวกับขอความเห็นใจให้เลือกเขา จนหยางเสวี่ยฮวารู้สึกว่าภาพเช่นนี้เหมือนเคยเห็นจากที่ไหนมาก่อนแถมยังเห็นจนชินตาอีกเสียด้วย“เฮ้อ…” นางถอนหายใจเฮือกใหญ่เพราะคำตอบนั้นอยู่ตรงหน้า พี่ชายตัวดีกำลังส่งสายตาอ้อนฮูหยินให้ป้อนขนมขบเคี้ยวพลางทำตาหวานเยิ้มไม่เกรงใจผู้ใดจึงยอมปล่อยผ่านแล้วไปนั่งเล่นกับเมิ่งเซียง ผิงเอ๋อร์แทนที่สร้างเสียงหัวเราะให้พี่ ๆ เอ็นดูเป็นอย่างยิ่ง“ฮูหยิน เจ้าหนาวหรือไม่” รองแม่ทัพถามภรรยา กลัวว่าตากลมเย็น ๆ เช่นนี้จะไม่สบายเพราะร่างกายเพิ่งฟื้น หากแต่อีกฝ่ายยังไม่ทันได้ตอบ สามีอย่างเขาก็รีบห่อผ้าให้จนกลมเหมือนปั้นซาลาเปาแล้วกอดนางด้วยความเป็นห่วง ถามไถ่อีกครา “ไม่อุ่นหรือ กลับเข้าห้องเลยหรือไม่”มู่หรงเซียวส่ายหน้าทันควันเพราะเห็นว่าเขายิ้มมีเลศนัยจึงกระซิบด้วยน้ำเสียงรู้ทัน “รอยแดงที่คอข้ายังไม่ทันจางแท้ ๆ”แม้ล่วงเลยดึกดื่นไปแล้วแต่กลับไม่มีใครลุกไปไหน เวลานั้นสายลมยามค่ำคืนโอบล้อม แสงจันทร์นวลผ่องส่องลงมา

หลังจากที่วันนั้นขับไล่ทหารเหอผิงออกไปจากบริเวณชายแดนแล้ว ไม่นานนักคนทางฝั่งนั้นก็มีกองกำลังเสริมเพิ่มขึ้นมาอีกเท่าตัวเพราะครานี้อวี่โจวเปิดหน้าตั้งตัวเป็นศัตรูเพื่อพิชิตเมืองหน้าด่านของแคว้นฉินหมิงอย่างเมืองหนานจินหากตีกองกำลังที่เฝ้าอยู่ได้อย่างราบคาบ หลังจากนี้จะทำให้สามารถรุกรานเมืองอื่น ๆ ได้ง่ายขึ้นเพราะสมรภูมิเป็นพื้นที่ราบ ไม่มีเกราะกำบัง ทั้งยังเป็นเมืองที่มีผู้คนอาศัยอยู่จึงมีเสบียงอาหารอุดมสมบูรณ์แม่ทัพหลี่เรียกประชุมรองแม่ทัพเป็นการด่วนเพื่อปรับเปลี่ยนแผนการรบใหม่ให้สอดคล้องกับกำลังพลที่มี รวมถึงหาจุดอ่อนของอวี่โจวแล้วจัดการให้เสร็จสรรพหากแต่ในอดีตไม่เคยมีการปะทะกันมาก่อนจึงไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายมีสิ่งใดซ่อนอยู่ ข้อมูลการรบจำกัดเสียจนไม่อาจคาดเดาได้“เช่นนั้น ข้ากับซิงอวี่จะลอบเข้าไปทางเหอผิง” รองแม่ทัพหยางเอ่ยขึ้น การรบครั้งนี้จำเป็นต้องรู้จักศัตรูให้ดีที่สุด อีกทั้งหน่วยซิงอวี่ยังขึ้นชื่อเรื่องสอดแนมหาข้อมูลจึงเหมาะที่จะทำงานนี้มากกว่าใคร“แนวชายแดนเมืองหนานจินมีฝ่ายนั้นดักเฝ้าอยู่” ผู้เป็นหัวหน้าครุ่นคิดแล้วมองลูกน้องด้วยสีหน้าหนักใจ “เจ้าคงไม่คิดเสี่ยงเข้าป่าพิษใช่หรือ

ครั้งอดีตนั้น หยางเสวี่ยเฟยประเมินท่าทีของศัตรูที่อยู่รายรอบด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเพราะช่วงเวลาเพียงพริบตาเดียวอาจตัดสินชีวิตที่เหลืออยู่ของเขาปลายหางตาเหลือบมองพลางตั้งสติ ไม่ตระหนกและครุ่นคิดหาทางหนีจึงเห็นได้ว่ามีจุดหนึ่งที่พอจะฝ่าออกไปได้ หากแต่เลือกทางนั้นก็ใช่ว่าจะสามารถผ่านไปได้อย่างไม่มีรอยแผลแต่นับได้ว่าเป็นทางเลือกที่เจ็บน้อยกว่าทางอื่นก็เท่านั้น เจ็บน้อยแบบที่เสียเลือดไปมากโขหรือกระทั่งสลบไปราวครึ่งเดือน ขอเพียงได้มีโอกาสใช้ชีวิตอีกครั้งก็คงจะคุ้มกับที่ต้องแลกรองแม่ทัพหยางยิ้มมุมปากก่อนเลือกพุ่งเข้าหาคนที่อ่อนแอที่สุดโดยไม่ลังเล คมดาบของศัตรูเสือกแทงไม่ยั้ง หลบได้หลบแต่หากหลบไม่ได้ก็ต้องปล่อยให้ร่างกายมีร่องรอยของสงครามประทับอยู่ถึงอย่างนั้น แผนเอาตัวพุ่งเข้าใส่ก็ได้ผลอย่างที่คาดการณ์เอาไว้เพราะปะทะกับขุนพลที่อ่อนแอกว่าในช่วงเวลาที่ถูกรุมล้อมรอบทิศทางย่อมดีที่สุดแล้วคมดาบเสียบเข้าท้องหนึ่งแผล แผ่นหลังอีกหนึ่งแผล ร่างกายเจ็บปวดแต่ยังกัดฟันทน ทั้งยังต้องรับมือกับกระบี่ที่ใครบางคนฟาดลงมา มือข้างซ้ายที่กุมบังเหียนกระตุกสั่งการม้าคู่ใจพลันอาชาสีน้ำตาลเข้มรู้จังหวะรีบเร่งฝีเท