บททั้งหมดของ ฮูหยินแสนรักของรองแม่ทัพ: บทที่ 41 - บทที่ 50

หลังสนทนายามเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว ต่างฝ่ายต่างแยกย้ายกันกลับเรือนด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ทำเอาบ่าวในเรือนโล่งอกเพราะนึกว่าจะเกิดศึกชิงรองแม่ทัพตั้งแต่เช้าเสียแล้ว“ฮูหยิน” เวลานั้นเมิ่งเซียงยืนฟังเจ้านายพูดคุยกับเหออันเหลียนอยู่เงียบ ๆ แต่สายตาเฝ้ามองนางด้วยความเป็นห่วง “ฮูหยินรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่เจ้าคะ”มู่หรงเซียวส่ายหน้าปฏิเสธ “ข้ารู้ว่าเจ้ากังวลเรื่องใดแต่ข้าไม่เป็นอะไรจริง ๆ”“ข้าเห็นว่าฮูหยินส่งงานให้ฮูหยินรอง”นางหัวเราะร่าแล้วตอบว่า “ข้าเพียงแค่อยากมีเวลาว่างเพิ่มขึ้นแล้วไปเที่ยวเล่นให้หนำใจเสียมากกว่า อีกอย่างปล่อยให้นางได้ทำตามใจจะได้ไม่ต้องวุ่นวายกับข้า”มู่หรงเซียวเพียงอยากรู้ว่าหากมอบหมายให้เหออันเหลียนได้ทำราวกับเป็นฮูหยินเอกจริง ๆ แล้ว นางยังคิดร้ายได้ลงคอหรือไม่“แล้วเรื่องร่างกายคุณหนูเล่าเจ้าคะ” เมิ่งเซียงรู้ธรรมเนียมดีว่าหากนางตั้งครรภ์ไม่ได้จะเกิดผลเสียอย่างไรบ้างแต่พอเห็นสีหน้าที่ไร้กังวลกลับงุนงงแทนที่“ข้ามีความลับจะบอกเจ้า” มู่หรงเซียวกระซิบ “เจ้าจะได้ช่วยข้าเลี้ยงลูกชายอย่างแน่นอน”“ลูกชายหรือเจ้าคะ ฮูหยินยอม… เอ่อ…”สาวใช้คนสนิทไม่รู้ว่าจะต้องเริ่มต้นถามอย่

คืนนั้นมาถึงหยางเสวี่ยฮวารู้สึกดีใจนักที่พี่สาวคนโปรดตอบรับคำเชิญมาทานอาหารร่วมกันที่จวน นางรู้สึกเบื่อที่ต้องเห็นหน้าพี่สะใภ้ที่ไม่ต้องการถึงสองคนอยู่ในเรือนเดียวกัน ไม่ว่าจะทำอะไรก็รู้สึกขัดใจไปหมดแต่ไม่มีใครให้ระบายความในใจด้วย“ท่านพี่อวี้หลานมาแล้วหรือเจ้าคะ” นางเอ่ยทักทาย แววตาเป็นประกายรีบวิ่งมาหาอีกฝ่ายทันที“เสี่ยวฮวา ข้ามีของขวัญมาให้เจ้าด้วย” เสิ่นอวี้หลานยังคงใจดีกับเด็กสาวอยู่เสมอ นางยื่นกล่องเครื่องประดับเล็ก ๆ ให้แล้วรอดูปฏิกิริยาของอีกฝ่ายต่างหูไข่มุกชั้นดีดูจะถูกใจหยางเสวี่ยฮวายิ่งนัก นางเอ่ยขอบคุณผู้เป็นพี่สาวแล้วชวนไปนั่งในศาลาใหญ่ “เหตุใดจึงนั่งตรงนี้เล่า” คุณหนูเสิ่นเอ่ยถามเพราะที่ตรงนี้ควรจะเป็นที่ของฮูหยินเอกเพราะอยู่ติดกับรองแม่ทัพหยาง ไม่ใช่ที่ของแขกอย่างนางเสียหน่อย“คุณหนูเสิ่นอย่าได้ถือสาไปเลยเพราะว่าคุณหนูเป็นแขกคนสำคัญของรองแม่ทัพจะให้นั่งอยู่ที่ไกลโพ้นได้อย่างไร” มู่หรงเซียวที่เป็นคนจัดที่นั่งเอ่ยตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้มแต่เหออันเหลียนกลับเข้าใจผิดเหมือนเคยว่านางฝืนใจทำเพราะกลัวหยางเสวี่ยเฟยไม่พอใจแล้วเกลียดตัวเองมากกว่าเดิม“แต่ว่าข้า…” ดวงตาสีอำพันคิดค

ขณะที่สายตาคู่หนึ่งจากบนหลังคาโกรธเคืองมากกว่าเดิม ยิ่งเวลาที่แอบตามไปสถานที่ฝึกลับ ๆ ในป่าก็ยิ่งฉุนเฉียวที่ฮูหยินทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นน้ำเสียงสดใสเอ่ยว่า “อาเหลียง เลื่อนมือเจ้าจับตรงนี้ ทิ้งน้ำหนักลงเล็กน้อย หายใจเข้า” พลางแตะไหล่ของเขาให้ต่ำลง สั่งสอนลูกศิษย์ด้วยความตั้งใจเหมือนอย่างเคยทว่า เสิ่นจื้อเหลียงดูจะเกร็งเล็กน้อยเพราะเวลานี้เจ้านายจ้องเขาด้วยแววตาสังหารเจ้าตัวขยับห่างจากฮูหยินไปทางซ้ายแล้วบอกว่า “เข้าใจแล้วขอรับ” พลันยิงลูกศรออกไปแต่เพราะในใจกระวนกระวายจึงทำให้วันนี้ยิงธนูพลาดจุดกึ่งกลางไปหลายดอก“อาเหลียง เหตุใดจึงไม่มีสมาธิเลยเล่า” นางนึกสงสัยแล้วหันไปมองทางด้านหลังแต่ไม่เห็นใครจึงพูดว่า “เป้าหมายเจ้าอยู่ข้างหน้า ตั้งสติหน่อย”“ขอรับ” เขาพยักหน้าแล้วทำตามแต่จะให้ตั้งสติอย่างที่พูดนั้นยากยิ่งเพราะรู้สึกได้ถึงแรงอาฆาตทุกครั้งที่ฮูหยินเข้าใกล้เขาจนแน่ใจแล้วว่าสิ่งที่สงสัยคืออะไรมู่หรงเซียวรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากลจึงหยิบธนูขึ้นมาแล้วยิงไปที่ต้นไม้ใหญ่ด้านหลังฉึก!ลูกศรปักกลางต้นไม้แทบทะลุผ่านควรสร้างความหวาดกลัวให้สิ่งที่แอบอยู่แต่กลับไม่มีคนหรือสัตว์ป่าเผยตัวออ

กระนั้น ชายหนุ่มกลับโอบกอดนางเอาไว้ กระชับแน่นในอ้อมแขนจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่ค่อย ๆ แผ่ไปมาระหว่างกันและคำพูดที่นางคิดเอาไว้กลับตรงข้าม“ข้าทำร้ายความรู้สึกเจ้าหรือ ข้าขอโทษ...” หยางเสวี่ยเฟยเอ่ยแผ่วเบา “ข้านึกว่าเจ้าไม่รักข้าแล้วจึงแกล้งลองใจเจ้าด้วยวิธีเช่นนั้น เวลานี้ข้ารู้ว่าเจ้ายังคิดกับข้าเหมือนวันวาน ข้าดีใจยิ่งนัก”“เอ๋…” ร่างบางทำตัวไม่ถูก ไปต่อไม่เป็นเพราะสถานการณ์กลับตรงกันข้าม“ต่อไปนี้ข้าจะไม่ทำอันใดให้เจ้าเสียใจอีก ยกโทษให้ข้าได้หรือไม่ ฮูหยิน” น้ำเสียงนุ่มนวลดูรู้สึกผิดที่ทำกับนางอย่างไร้เยื่อใย “อวี้หลานเป็นเพียงน้องสาวเหมือนเสี่ยวฮวา เจ้าอย่าได้กังวล ตลอดมาข้าไม่เคยคิดกับนางเป็นอื่น”“อย่ามาโกหก” หญิงสาวโพล่งออกมาเพราะรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ “ไม่ต้องมาเสแสร้ง เจ้าเพิ่งพูดว่าจะไม่แกล้งลองใจข้าอีก ทำข้าเจ็บช้ำน้ำใจซ้ำ ๆ เจ้าสนุกนักหรือ”“ไม่ได้โกหกนะ” เขาส่ายหน้าปฏิเสธ “เรื่องนี้ข้าไม่โกหก”นางพยายามดันอีกฝ่ายออกไปแต่สู้แรงไม่ไหว ไม่ว่าจะดิ้นเท่าไหร่ก็ไม่อาจหลุดพ้น ทำได้แค่นิ่งงันในอ้อมแขนคนตรงหน้า รอจนกว่าเขาจะปล่อยให้นางเป็นอิสระเสียงกระซิบเอ่ยอีกครั้งหนึ่งว่า “ตลอดเวลาท

กระนั้นกลับถูกคนกลุ่มเดิมจับตัวเอาไว้จึงใช้แรงที่มีสะบัดออก หากคนที่จับไว้ไม่ใช่หยางเสวี่ยเฟยเป็นเพียงหญิงสาวเอวบางร่างน้อย นางย่อมเอาชนะได้ไม่ยาก หากแต่เวลานี้จวนเจียนจะเป็นลมจึงต้องรีบหยุดอีกฝ่ายตุบตับ ตุบตับ กำปั้นน้อย ๆ พุ่งเข้าท้องของสาวใช้ตรงหน้าคนละหมัดจนล้มไปกองกับพื้น มู่หรงเซียวหันมามองคุณหนูรองหลินด้วยสีหน้าพร้อมกระโจนเข้าใส่และอีกฝ่ายโต้กลับไม่ได้เลยแม้แต่น้อยจึงถูกหมัดเสยคางไปอีกหนึ่ง ร้องโอดโอยตาม ๆ กัน เสิ่นอวี้หลานเข้าช่วยหยางเสวี่ยฮวาแต่โดนสาวใช้ลากออกมา ปกติรักษาคนเจ็บคนป่วย ไม่เคยตบตีกับใครจึงดูนุ่มนิ่มไปหมด บางครั้งยอมให้เขาตีเพราะกลัวว่าจะถูกลงโทษซ้ำแต่ครานี้มีคนรังแกผู้เป็นน้องสาว ย่อมยอมความไม่ได้“พวกเจ้าหยุดเดี๋ยวนี้นะ” มู่หรงเซียวเอ่ยห้ามแต่ไม่มีใครฟังนางสูดหายใจแล้วก้าวออกไปข้างหน้าเพื่อช่วยเหลือหยางเสวี่ยฮวาที่โดนคนทั้งสี่รุมเพราะเด็กสาวเริ่มทนแรงฝ่ายตรงข้ามไม่ไหวแล้วจึงถูกตีจนเลือดกำเดาไหล ตาเขียวผู้เป็นฮูหยินยกเท้าลอยขึ้นสูงแล้วถีบสาวใช้ร่างถึกจนตกน้ำแล้วตบคุณหนูอีกสองคนจนหน้าหันก่อนจะถูกคุณหนูเฉิงผลักจนล้มก้นกระแทกพื้น ข้อเท้าพลันพลิกเจ็บแปลบจนนิ่วหน