All Chapters of ฮูหยินแสนรักของรองแม่ทัพ: Chapter 51 - Chapter 60

“ข้าไม่รู้เลยว่ามีใจให้เจ้าตั้งแต่เมื่อใด ครั้งหนึ่งเจ้าเคยตามติดข้า แม้ถูกผลักไสก็ยังไม่ท้อถอยแต่จู่ ๆ เจ้ากลับหายหน้าไป เหลียวหลังหันมองสักเท่าใดก็ไม่เจอ กลับกลายเป็นไม่คุ้นชินเอาเสียเลย ยิ่งได้ใช้ชีวิตใกล้ชิดเจ้าในฐานะสามีภรรยา ยิ่งได้รู้ว่าใจนั้นโหยหาเจ้ามากยิ่งขึ้น ครั้นคิดว่าเจ้าไม่รักข้าแล้วก็เจ็บปวดจนทำเรื่องไร้สาระเพียงเพราะอยากให้เจ้าหึงหวง ตอนที่เห็นเจ้าล้มลงเมื่อวาน ข้ากลัวเหลือเกินว่าจะเสียเจ้าไป”หยางเสวี่ยเฟยสารภาพเรื่องราวทุกอย่างตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบันให้มู่หรงเซียวฟังทีละเรื่อง หญิงสาวนึกแล้วก็ได้แต่คิดในใจว่า พอเป็นเรื่องความรัก รองแม่ทัพหยางแห่งกองรบที่สิบคิดกระทำสิ่งใดได้เหมือนเด็กน้อยยิ่งนัก“หยางเสวี่ยเฟย” นางเอ่ยแผ่วเบา เวลานี้คงได้แต่ยอมรับความรู้สึกของตัวเองว่าต่อให้พยายามตัดใจจากเขา บอกว่าตัวเองไม่ใช่มู่หรงเซียวคนนั้น กลับกลายเป็นว่าเดินตามเส้นทางที่ถูกขีดเขียนเอาไว้จนได้หากจะบอกว่าตัวเองโชคดีกว่ามู่หรงเซียวตรงไหนก็คงบอกได้แค่ว่าอย่างน้อยเคยได้ยินคำบอกรักจากอีกฝ่าย ได้รับอ้อมกอดแสนอบอุ่น สัมผัสอ่อนโยนและสายตาที่มองมาเต็มเปี่ยมด้วยความรักและห่วงใย เพียงเท่า

หากแต่ฝ่ายฮูหยินผู้เป็นแม่เข้าข้างบุตรสาวเป็นทุนเดิม ทั้งยังคิดว่าตนเองเป็นคนสนิทของเหอกุ้ยเฟยย่อมมีผู้หนุนหลังจึงไม่คิดเกรงกลัวผู้ใด ด้วยว่าตระกูลเฉิงนั้นสูงส่งกว่ารองแม่ทัพหยางนัก“เด็ก ๆ เพียงแค่ทะเลาะกันตามประสา รองแม่ทัพอย่าได้เก็บมาใส่ใจนักเลย เวลานี้ต่างฝ่ายต่างก็บอกว่าตนมิได้เป็นคนเริ่ม จะหาหลักฐานย่อมเป็นไปไม่ได้ แม้นฟังคำพูดคนของตัวเองก็ยังยากจะเชื่อได้ว่าพูดจริงหรือไม่ อีกทั้งยังเจ็บตัวไม่น้อยหน้ากันนับว่าควรแยกย้ายได้แล้วไม่ใช่หรือ”คำพูดที่นางเปรยออกมาเรียกรอยยิ้มแสยะของคนฟังได้เป็นอย่างดี ดวงตาไร้แววของหยางเสวี่ยเฟยจ้องกลับอย่างมีความนัย “ฮูหยินเคยได้ยินกิตติศัพท์ของหน่วยซิงอวี่หรือไม่”“…” นางไม่พูดสิ่งใดแต่หันไปหาผู้เป็นสามีพลันขมวดคิ้วสงสัยว่าทำไมเขาจึงเหงื่อแตกพลั่กเช่นนั้น“รองแม่ทัพหยางเคร่งเครียดเกินไปแล้ว เรื่องวุ่นวายเล็กน้อยไม่จำเป็นต้องพึ่งซิงอวี่หรอก” เขาส่ายหน้าห้ามปรามไม่ให้ภรรยาพูดสิ่งใดโต้แย้งอีก“เช่นนั้นข้าจะรอฟังความคืบหน้าจากท่าน หวังว่ารองแม่ทัพเฉิงและฮูหยินจะตรึกตรองให้ดี หากติดขัดเรื่องใด ข้าพร้อมเป็นผู้ลงมือสืบสวนด้วยตัวเอง” เขาเอ่ยเสียงเรียบ สายต

ชายหนุ่มยิ้มมุมปากนึกอยากรู้บางสิ่งจึงเอื้อมจับมืออีกฝ่ายอย่างอ่อนโยนแล้วถามว่า “หากข้าตาบอด แขนขาขาด เจ้ายังคงรักข้าอยู่หรือไม่”เสิ่นอวี้หลานงุนงงว่าเหตุใดเขาจึงหยิบยกเรื่องนี้มาพูด นางรักเขามาเนิ่นนาน รักมากจนยอมรับได้ทุกอย่าง ดังนั้นสิ่งที่เขาเอ่ยถามมาเมื่อครู่ย่อมตอบได้ไม่ลังเลว่าความรักไม่มีวันเปลี่ยนไปสายตาที่มองจ้องมายังคงเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก เวลานี้แม่ทัพหลี่ตัดสินใจได้แล้วว่าเขาควรทำอย่างไรให้เส้นทางของพวกเขาบรรจบหากัน“อวี้หลาน” เสียงเรียกอ่อนโยนเช่นเคย “ข้าทูลองค์หญิงแล้วว่าข้าจะแต่งงานกับเจ้าจึงถูกโบยหนักเช่นนี้ หากฝ่าบาททรงทราบเรื่อง พระองค์คงลงโทษข้าด้วยการตัดแขนขาข้างหนึ่ง หรือไม่ก็ควักลูกตาสองข้างแล้วเนรเทศข้าไปชายแดน”“ไม่ได้นะเจ้าคะ” หญิงสาวส่ายหน้าห้ามไม่ให้เขาตัดสินใจเช่นนี้ แต่เดิมเคยรอคอยว่าวันหนึ่งฮ่องเต้จะยอมให้พวกเขาได้ครองคู่กันแต่เมื่อรู้แล้วว่าเป็นไปไม่ได้ด้วยบุญคุณต้องทดแทนจึงคิดเก็บความรักที่มีไว้ในใจตลอดชีวิต“แต่ข้าตัดสินใจไปแล้ว” เขาพูดด้วยสีหน้าจริงจังแล้วเอ่ยอย่างติดตลกว่า “ข้าจะพยายามอ้อนวอนฝ่าบาทไม่ให้ควักตาสองข้างเพราะข้าอยากเห็นใบหน้าที่งดงา

ชายหนุ่มเปิดอ่านข้อความในนั้นพลันขมวดคิ้วตีความนัยที่แอบแฝงแล้วเข้าใจได้ว่าไม่นานคงเกิดเรื่องบางอย่างกับตัวเองเป็นแน่จึงได้แค่พยักหน้าตามน้ำ“ข้าจะเขียนจดหมายตอบกลับไปว่าข้าจะเข้าร่วมงานที่จวนสกุลเหอ เจ้าไม่ต้องกังวลหรอก” “จริงหรือเจ้าคะ” นางเอ่ยถามอีกครั้งให้แน่ใจ รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้าหญิงสาว สายตามองฮูหยินเอกด้วยความรู้สึกที่เหนือกว่า “อาการฮูหยินเล่า เป็นเช่นใดบ้าง”“ขอบคุณที่เจ้าเป็นห่วง ข้าดีขึ้นมากแล้ว” นางตอบไปตามตรง ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าอีกฝ่ายเพียงแค่แกล้งถามไปเท่านั้น “หลายวันมานี้ ฮูหยินรองคงลำบากนัก ต้องดูแลทุกอย่างในจวนเพียงลำพัง”“ไม่หนักหนาสักเท่าไหร่ ข้าเป็นฮูหยินของเรือนย่อมต้องทำหน้าที่ให้ดี ทั้งเรื่องงานบ้านงานเรือนหรือกระทั่งมีบุตรสืบสายเลือดให้สกุลหยาง” เหออันเหลียนได้ทีข่มคนตรงหน้าอีกครั้งหนึ่งแล้วหันไปมองหยางเสวี่ยเฟยด้วยสายตาออเซาะ ยั่วยวนให้เขาหลงใหลในตัวนาง“รบกวนเจ้ามามากแล้ว ข้าจะรีบฟื้นฟูร่างกายให้หายโดยเร็วเพราะข้าเองก็เป็นภรรยาของท่านพี่ ย่อมต้องดูแลกิจการงานทุกอย่างให้เรียบร้อยทุกกระเบียดนิ้วเช่นกัน ละอายใจนักที่เจ็บป่วยออดแอดแต่เพราะได้ยาดี ร่างกายจึงฟื้

หญิงสาวหยิกแก้มหยางเสวี่ยเฟยทันควันเพราะได้ยินคำพูดที่ทำให้เขินอายจนแก้มแดงระเรื่อ ตอนเมามายพูดจาเกี้ยวพาราสีไม่พอ ยามสร่างเมายังจะพูดแบบเดิมอีกกระนั้นคนเป็นห่วงก็รีบเปิดผ้าห่มออกจึงได้เห็นว่าต้นขาเรียวของนางแดงเถือกเพราะถูกครูดไถด้านนอกแทนการสอดใส่ พลันเหลือบตามองร่างเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยร่องรอยความสุขของเขาขณะที่มู่หรงเซียวนึกสงสัยว่าต้นขานางแดงขนาดนี้แล้วส่วนนั้นของเขาทำมาจากเหล็กหรืออย่างไรจึงไม่สะทกสะท้านแม้แต่นิดเดียวทว่า สายตาของนางกลับสร้างเรื่องให้คนตรงหน้าเข้าใจผิด “เจ้าอยากทำอีกหรือ เมื่อคืนข้ายั้งตัวเองเอาไว้กลัวเจ้าไม่ไหวแต่ถ้าเจ้ารู้สึกว่ายังไม่พอ ข้าคงไม่อาจขัดใจได้”“หยางเสวี่ยเฟย!!!” หญิงสาวทุบหน้าอกอีกฝ่ายเรียกสติ “ให้มันน้อย ๆ หน่อยเถอะ หากท่านหมอต้องมาตรวจอาการข้าเพราะเรื่องนี้อีก ข้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน”“เอาไว้กับข้าก็ได้” เขาไม่พูดเปล่าแต่คว้าศีรษะภรรยาแนบอกตัวเอง กอดอย่างแผ่วเบาแล้วเอ่ยว่า “อยู่แบบนี้ทั้งวันก็ดีเหมือนกัน ข้าชอบยิ่งนัก...”“ไอ้คน… หน้าไม่อาย” นางไม่รู้จะเถียงกับเขาอย่างไรแล้วเพราะพูดคำใดออกไปอีกฝ่ายก็โต้ตอบกลับมาได้หมด หากแต่เห็นรอยยิ้มบนใ