All Chapters of ขอเป็นของคุณ.. อีกครั้ง: Chapter 21 - Chapter 30

ความรักร้อนแรงของหนุ่มสาวนางเข้าใจดี เพราะครั้งหนึ่งก็เคยประสบพบเจอความรู้สึกเดียวกันกับลูกสาวในตอนนี้"วันนี้คุณจิณณ์เขาไปที่อำเภอด้วยนะ แม่ได้คุยกับเขาก่อนที่จะไปทำเรื่องหย่า เขาบอกกับแม่ว่าไม่ให้แม่ห่วงเรื่องความปลอดภัยของพวกเราสองแม่ลูก จะไม่มีใครมาทำอะไรเราได้ เขาจะดูแลพวกเราเป็นอย่างดี และคุณจิณณ์ยังบอกกับแม่ด้วยว่าไม่ต้องห่วงดาว เขาจะเป็นคนดูแลลูกสาวแม่เอง แม่เป็นผู้ใหญ่ แม่ผ่านร้อนผ่านหนาวมามาก แม่มองออกว่าคุณจิณณ์รู้สึกยังไง เขารักลูก"ความรู้สึกที่จิณณ์มีแต่เธออาจพิเศษ แต่คงพูดไม่ได้หรอกว่ามันคือความรัก จิณณ์เพียบพร้อมทุกอย่าง ส่วนเธอก็แค่ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่ไม่อาจยืนเคียงข้างเขา ไม่อาจทำให้เขาภาคภูมิใจ แต่เธอก็ยอมรับนะว่าในใจลึกๆ ฝันอยากเป็นผู้หญิงคนนั้นผู้หญิงที่ได้อยู่เคียงข้างจิณณ์ตลอดไป..คอนโดมิเนียมใจกลางเมืองของดาวประดับ เป็นสถานที่นัดพบระหว่างจิณณ์กับนางบำเรอของชายหนุ่ม ในหนึ่งอาทิตย์เขาจะมาขลุกตัวอยู่ที่นี่สามวัน ส่วนอีกสี่วันที่เหลือ เขาไม่ได้ติดต่อดาวประดับ ทำเหมือนหายไปจากชีวิตของกันและกัน ไม่ไลน์หา ไม่โทร. ถาม ไม่ตามและไม่ติดต่อไม่ว่าช่องทางใด ปล่อยให้เธอได

เธอกลัวตัวเองทำใจไม่ได้ ไม่ง่ายเลยที่จะเอ่ยปากขอยุติความสัมพันธ์กับเขา กระนั้นเธอก็ไปต่อกับชายหนุ่มแล้วทิ้งให้แม่ต้องอยู่ในบ้านที่ไม่ต่างจากขุมนรกไม่ได้เหมือนกันเมื่อชีวิตเดินมาถึงจุดที่ต้องเลือก เธอก็จำเป็นที่ต้องเลือก และเมื่อเลือกแล้วก็ต้องยอมรับผลของมันผลจากการตัดสินใจเมื่อครั้งอดีตที่กำลังส่งผลกับปัจจุบัน..ไม่รู้หรอกว่าทำไมจิณณ์ถึงเปลี่ยนไป อาจเป็นเพราะเขาโกรธเธอ อาจเป็นเพราะเขาเกลียดเธอ หรืออาจเป็นเพราะความรู้สึกที่เขามีต่อเธอเปลี่ยนไป ซึ่งไม่ว่าด้วยเหตุผลใด เธอก็ทำได้เพียงก้มหน้า ไม่อาจโต้แย้ง หรืออ้อนวอนให้จิณณ์คนเดิมกลับมา เพราะเธอไม่มีสิทธิ์"ไปดาวไปประชุมกัน" วาสนาเกี่ยวแขนรุ่นน้องร่วมแผนก พักหลังมานี้เธอสังเกตว่าดาวประดับไม่สดใสเหมือนอย่างเคย ถ้าเดาไม่ผิดคงเป็นเรื่องข่าวจิณณ์กับดาราที่ชื่อมีน เธอเองก็อยากถามว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างบอสกับรุ่นน้องของตน ทว่าไม่กล้าพอ ทั้งเป็นเพราะมันเป็นเรื่องส่วนตัว และกลัวว่าจะกระทบจิตใจหญิงสาว " แกอ้วนขึ้นป้ะเนี่ยดาว""นิดนึงอ้ะเจ้ ช่วงนี้แม่ทำอาหารให้กินเกือบทุกวันเลย" ยกเว้นก็แต่วันที่เธอต้องไปค้างกับจิณณ์ " เห็นชัดขนาดนั้นเลยเหรอเจ้ สง

"ดาวพึ่งรู้นะคะว่าคุณจิณณ์พาลขนาดนี้"ปกติจิณณ์มีเหตุผลเสมอ แต่ตอนนี้เขากำลังทำตัวเป็นเด็ก ควรแล้วเหรอที่ชายหนุ่มจะโกรธเธอเรื่องอานัส เธอไม่ได้ยุ่งหรือเกี่ยวข้องอะไรกับผู้ชายคนนั้นเลยสักนิด ต่างจากเขากับดาราสาวมีน ที่เห็นภาพหราอยู่ว่อนอินเทอร์เน็ตว่าเขากับผู้หญิงคนนั้นไปดินเนอร์ด้วยกันโชว์หวานให้ชาวโลกได้รู้"ผมไม่ได้พาล คนอย่างผมเนี่ยเหรอจะมีนิสัยแบบนั้น"เออ! ก็คนอย่างคุณนั่นแหละคุณจิณณ์แม้อยากตอกหน้าจิณณ์ตามที่ใจกำลังคิด แต่รู้ดีว่าต่อให้เถียงกันไปก็ไร้ประโยชน์ อีกอย่างนี่มันเวลางาน และเธอก็มีงานท่วมหัวที่ต้องทำ ไม่ใช่ผู้บริหารที่จะสั่งให้ใครทำอะไรแทนตนก็ได้ เป็นแค่พนักงานระดับล่างที่ต้องทำงานแลกเงินเดือน ไม่ได้รวยเป็นมหาเศรษฐีเหมือนใครบางคน"ถ้าคุณจิณณ์จะเรียกดาวมาเพื่อพูดเรื่องนี้ งั้นดาวขอตัวก่อนนะคะ ดาวมีนัดกับลูกค้า และยังไม่ได้เตรียมเอกสารอะไรเลยค่ะ""ผมขอบอกคุณไว้ตรงนี้เลยนะดาว ตอนนี้คุณเป็นผู้หญิงของผม คุณไม่มีสิทธิ์จะทำอะไรกับตัวเองทั้งนั้น ร่างกายคนเป็นของผมคนเดียว" หัวใจคุณก็ด้วยถ้อยคำเจ็บแสบที่จิณณ์พ่นออกไปไม่ได้ทำร้ายแค่หัวใจดาวประดับคนเดียว แต่ยังทำให้ความรู้สึกของค

ทีอย่างนี้กลับมาทำท่ากระเง้ากระงอด ตอนบอกขอจบความสัมพันธ์กับเขาเพื่อไปคบไอ้เจตนิพัทธ์ โดยไม่บอกกันสักคำว่ามีเหตุผลอะไร หากไม่ตามสืบเองก็คงไม่มีทางรู้หรอกว่าดาวประดับจะเอาตัวเองไปแลกกับหุ้นบริษัททรัพย์ศิริที่เจตนิพัทธ์มีถึงรู้ดีว่าที่เจ้าหล่อนตัดสินใจทำอะไรโง่ๆ อย่างนั้นเพราะต้องการช่วยแม่ แต่เขาก็อดน้อยใจไม่ได้อยู่ดีนั่นแหละ"คุณพูดผิดแล้วล่ะดาว คุณไม่ใช่นางบำเรอ ผมต่างหากล่ะที่บำเรอคุณ คุณก็แค่นอนอยู่บนเตียงเฉยๆ ไม่ได้ทำอะไรเลย มีแต่ผมที่ปรนเปรอให้ ถ้าต้องพูดให้ถูกผมต่างหากล่ะคือชายบำเรอของดาว"จิณณ์เกยคางที่หัวกลมทุยของหญิงสาว กอดกระชับเจ้าหล่อนให้แน่นขึ้นความสัมพันธ์อึมครึมควรชัดเจนได้แล้ว เขาไม่ไหวแล้วที่ต้องคอยห้ามใจตัวเอง หงุดหงิดทุกครั้งที่รู้สึกยังไงก็ต้องแสดงออกในทิศทางตรงกันข้าม เบื่อเวลาต้องไปกินข้าวกับผู้หญิงคนอื่น เพียงเพราะอยากทำให้ดาวประดับได้รับรู้ว่าความรู้สึกของคนถูกทิ้งเป็นเช่นไร จะว่าไปเขาก็ทำตัวไม่สมกับเป็นจิณณ์เอาเสียเลย"ดาวคุณรู้ใช่ไหม คุณสำคัญกับผมมาก""ไม่ค่ะ ดาวไม่เคยรู้" เธอไม่รู้จริงๆ เพราะสิ่งที่จิณณ์ปฏิบัติกับเธอในช่วงหลังมา เหมือนกับว่าเขาแค่ใช้เธอเป็

ชายวัยกลางคนเหลือบตาไปมองสมาร์ตโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน เมื่อเห็นว่าเป็นสายจากใคร ความเดือดดาลในอกก็ยิ่งปะทุขึ้น'พ่อเป็นยังไงบ้างได้เงินหรือยัง''ไอ้เช้าไอ้เวร เงินห้าล้านไม่ใช่ห้าบาท กูจะได้หามาให้มึงง่ายๆ''สรุปว่าพ่อจะไม่ช่วยผมใช่ไหม' เขาไม่ได้โทร. มาเพื่อฟังชัยยะด่า แต่โทร. มาถามว่าเงินที่บอกจะหาให้น่ะได้ไหม ถ้าไม่ได้ก็ไม่มีความจำเป็นอะไรต้องพูดกันอีก 'งั้นก็แค่นี้แหละไม่ต้องโทร. หาผมอีกนะ และชาตินี้ผมคงจะไม่ได้กลับไปหาพ่อแล้ว'ไม่ใช่คำขู่ แต่เป็นการบอกลา หากว่าชยางกูรไม่มีเงินห้าล้านไปคืนนักเลงคุมบอล ก็คงต้องชดใช้หนี้พวกมันด้วยชีวิต หรือไม่ก็หนีหัวซุกหัวซุนไปจนวันตาย'ไอ้เช้าแกอย่าพูดแบบนี้ ฉันไม่ได้บอกว่าจะไม่ช่วย แต่ขอเวลาหน่อย สถานการณ์ทางการเงินที่บ้านเป็นยังไงแกก็รู้ ห้าล้านไม่ใช่จะหากันได้ง่ายๆ'ชัยยะอ่อนลงไม่ได้ด่าทอชยางกูรเหมือนอย่างในคราแรก ด้วยกลัวว่าจะไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าลูกชายอีกถึงแม้จะเลวจะชั่วกับคนอื่นยังไง แต่ในความเป็นพ่อ ชัยยะก็รักลูกของตนสุดหัวใจไม่ต่างจากพ่อคนอื่นเรื่องที่ชัยยะไปที่บ้านวาดเดือนถึงหูดาวประดับในวันนั้น และมีอีกหนึ่งอย่างที่เจ้าหล่อนได้รู้ก็ค