Todos os capítulos de ขอเป็นของคุณ.. อีกครั้ง: Capítulo 51 - Capítulo 60

หากอยู่ต่ำแล้วพยายามปีนขึ้นที่สูงโดยไม่ประเมินตนแล้วไซร้ โอกาสที่จะพลาดพลั้งตกลงมาก็มีมากแน่นอน.. ยิ่งตกจากที่สูงเท่าไหร่ ก็ยิ่งเจ็บมากขึ้นเท่านั้น"สวัสดีค่ะคุณลุง รุ้งเป็นตัวแทนของคุณพ่อคุณแม่แล้วก็พี่สาวมาร่วมอวยพรวันเกิดให้คุณลุงค่ะ ขอให้ปีนี้และปีต่อๆ ไปคุณลุงมีสุขภาพแข็งแรงนะคะ""ขอบใจมากหนูรุ้ง" เจ้าสัวธนินน์รับของขวัญจากรุ่งทิวา ลูกสาวคนเล็กทายาทเจ้าของร้านเพชรชื่อดังที่อีกไม่นานจะได้เกี่ยวดองกับตระกูลเหมหิรัญ เพราะพี่สาวอย่างเรืองเพชรกำลังจะเข้าพิธีแต่งงานกับลูกพี่ลูกน้องของจิณณ์ในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้ารุ่งทิวาชำเลืองมองดาวประดับที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากเจ้าสัวธนินน์ จริงอยู่ที่เสื้อผ้าหน้าผมและเครื่องประดับบนตัวผู้หญิงคนนั้นล้วนแล้วแต่เป็นแบรนด์เนม แต่มันก็แค่เครื่องประดับ ไม่สำคัญเท่ากับว่าใครเป็นคนใส่"ไม่เจอกันนานเลยนะคะคุณจิณณ์" รุ่งทิวาเดินเข้าไปทักทายชายหนุ่มที่ตนหมายปอง ยิ่งได้มองเขาใกล้ๆ หัวใจเธอก็ยิ่งสั่นไหว จิณณ์เป็นคนที่ดูดีตั้งแต่หัวจดเท้า เขาทรงเสน่ห์ ดูสูงส่ง ไม่เหมาะสมสักนิดกับผู้หญิงที่มาจากรากหญ้า"ขอบคุณที่มาร่วมงานวันเกิดคุณพ่อนะครับ""ต้องมาอยู่แล้วสิคะ อีกไม

"อีดาวนี่มันเนรคุณจริงๆ พ่ออุตส่าห์ชุบเลี้ยงมันมา แต่พอพวกเรามีปัญหามันกลับไม่เคยช่วยเหลืออะไรเลย"ชยางกูรอ่านข่าวน้องสาวต่างสายเลือดด้วยความคับแค้นใจ เงินแค่ห้าล้านสำหรับจิณณ์ยิ่งกว่าเศษเงิน แต่ดาวประดับกลับไม่คิดยื่นมือมาช่วยเหลือ จนชัยยะต้องตัดสินใจขายบ้านในราคาที่ถูกแสนถูกเพื่อให้ได้เงินมาโดยเร็วที่สุดแล้วย้ายออกมาอยู่บ้านจัดสรรที่แคบยิ่งกว่าแมวดิ้นตาย"มันจะช่วยอะไรล่ะ มันคงสะใจด้วยซ้ำที่เห็นฉันกับแกตกอับ" จากคนที่เคยมีเงินหลายร้อยล้าน มีบ้านหลังใหญ่ ตอนนี้กลับต้องมาอาศัยอยู่บ้านจัดสรรย่านชานเมือง ยังดีที่ว่าพอมีเงินเหลือในกระเป๋าบ้าง แต่เงินจำนวนนี้จะใช้ได้ถึงเมื่อไหร่กัน บริษัททรัพย์ศิริก็ย่ำแย่ลงทุกวัน โครงการก่อสร้างที่ประมูลมาได้ไม่มีซัพพลายเออร์เจ้าไหนยอมดีลด้วย ไม่ใช่เพราะจิณณ์ ทว่าเป็นเพราะตัวเขาไม่มีเงินมากพอที่จะไปมัดจำค่าของ"แล้วน้าเดือนละพ่อ ทำไมพ่อไม่ลองคุยกับน้าเดือนดูล่ะ เช้าว่าถ้าพ่อคุยกับน้าเดือน น้าเดือนอาจจะช่วยเราก็ได้""เหอะ! อย่าว่าแต่จะให้ไปคุย แค่จะเข้าให้ถึงตัวยังทำไม่ได้ ผัวอีดาวให้คนมาเฝ้าที่บ้านแม่ของมัน ทั้งบอดี้การ์ด แม่บ้าน คนขับรถ ระบบรักษาความปลอ

"ผมไม่ได้อยากเร่งรัดคุณนะ แต่แค่อยากรู้ว่าตกลงเราสองคนเป็นอะไรกัน" เราทั้งคู่ปฏิบัติต่อกันเหมือนคู่รักทุกอย่าง ต่างก็เพียงดาวประดับไม่เคยระบุสถานะที่ชัดเจน เขาเข้าใจว่าเธอต้องการอิสระ แต่ก็ใช่ว่าคบกันแล้วเขาจะพรากสิ่งนั้นมาจากเธอเสียหน่อย"ถ้าหมายถึงความสัมพันธ์ของเราสองคน ดาวคิดว่าคบกันอย่างทุกวันนี้ก็โอเคแล้วนะคะ ดาวว่ามันสบายใจดี ไม่ต้องผูกมัดกันและกันไว้ด้วยสถานะ"เป็นอีกครั้งที่จิณณ์ต้องยิ้มรับความผิดหวังอย่างไม่เต็มใจ ทว่าก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากก้มหน้ายอมรับและทำตามที่ดาวประดับต้องการ อย่างน้อยการที่อยู่แบบไม่รู้สถานะก็ดีกว่าต้องแยกจาก กระนั้นเขาเองก็ไม่มั่นใจว่าจะอยู่อย่างนี้ไปได้นานเท่าไหร่"รู้อะไรไหมดาว บางครั้งผมก็คิดนะว่าเราจะไปกันได้ไกลอย่างที่ผมหวังหรือเปล่า แต่ผมจะพยายามรักษาความสัมพันธ์ของเราให้ได้นานที่สุด ผมอยากอยู่กับคุณ ไม่ว่าคุณจะจัดผมไว้ในสถานะอะไรก็ตาม" เกลียดที่สุดคือความสัมพันธ์คลุมเครือ ซึ่งครั้งหนึ่งเขาเคยได้พบเจอกับมันมาแล้ว ตอนนั้นเขาเข้าใจผิดไปว่าผู้หญิงที่ตัวเองรู้สึกดีด้วย ก็คิดเหมือนกันกับเขา แต่ความจริงแล้วไม่ใช่ เธอไม่ได้รักเขา หากแต่เก็บเขาไว้เป็นอีกต

ตอนแรกก็ชั่งใจว่าจะถามจิณณ์ดีไหมว่ายางมัดผมเจ้าปัญหานี่เป็นของใคร ทว่ายังไม่ทันที่จะได้อ้าปาก เธอก็ได้คำตอบในเรื่องที่ค้างคา เพราะหลังจากที่จิณณ์เหยียบคันเร่งพาซูเปอร์คาร์คันโปรดทะยานสู่ท้องถนนได้ไม่ถึงห้านาที เจ้าของยางมัดผมตัวจริงก็โทร. หาชายหนุ่ม แล้วบอกว่าถ้าวันไหนที่จิณณ์ไปหาก็อย่าลืมหยิบยางมัดผมติดมือไปด้วย แล้วทั้งคู่ยังพูดคุยกันอีกหลายประโยค ซึ่งฟังดูก็รู้ว่าจิณณ์กับผู้หญิงในสายสนิทสนมกันเพียงใด"คนนี้ใช่เพื่อนที่คุณจิณณ์บอกว่าเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศไหมคะ" เธอได้ยินจิณณ์เรียกผู้หญิงในสายว่าอาย"ใช่ครับ"จิณณ์ตอบเธอแค่นั้น ไม่ได้อธิบายหรือเล่าให้ฟังต่อว่าทำไมยางมัดผมของผู้หญิงคนอื่นถึงได้มาอยู่บนรถเขาได้ แต่ไม่เป็นไร ในเมื่อเขาไม่พูด เธอก็ไม่คิดจะซักไซ้ให้มากความ ก็อย่างที่บอก เราทั้งคู่ไม่ได้เป็นอะไรกัน ไม่มีความชัดเจนในความสัมพันธ์ และเธอก็ยังจำที่คำเคยพูดไว้ได้ เมื่อไหร่ที่เขาเจอคนที่ใช่ เธอก็จะปล่อยเขาไปซึ่งก็คิดว่าเป็นเรื่องง่ายที่จะตัดใจหากสุดท้ายได้เห็นคนที่เรารักมีความสุขแต่ทำไม.. ถึงได้รู้สึกเจ็บมากขนาดนี้นะแปลกใจอยู่เหมือนกันที่เห็นพิรัญญามากับจิณณ์ จริงอยู่ที่ทั้

คนที่มองตามเพื่อนได้แต่ส่ายหน้า ชายหนุ่มหัวเราะเสียงต่ำพร่าในลำคอ เขาปรายตามองพิรัญญาที่กำลังดื่มด่ำกับเครื่องดื่มสีหวานทว่ารสชาติจัดจ้านด้วยปริมาณแอลกอฮอล์ที่ค่อนข้างแรง โดยไม่สะทกสะท้านหรือแสดงทีท่าไม่พอใจที่ถูกจิณณ์ทิ้งไปหาผู้หญิงคนอื่น"งานนี้ต้องมีค่าตอบแทนให้อายนะคะ" เธอรู้อยู่แล้วว่าตัวเองถูกใช้เป็นเครื่องมือ แต่ก็แกล้งเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ ทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราว แต่ก็ใช่ว่าคิดจะแย่งผู้ชายของใครมา แค่อยากหาอะไรทำแก้เซ็งเท่านั้นแผนกฝ่ายขายของเหมหิรัญกรุปนั่งเกร็งกันไปทั้งโต๊ะ จะหายใจแต่ละทียังต้องคิดแล้วคิดอีก ด้วยกลัวว่าจะทำให้ท่านประธานที่นั่งอยู่หัวโต๊ะไม่พอใจจิณณ์นั่งกอดอกมองพนักงานของตนทีละคนก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่ดาวประดับ เจ้าหล่อนยังยิ้มให้เขาอย่างไม่รู้สึกรู้สาว่าตัวเองทำอะไรลงไปบ้าง"บอสดื่มอะไรดีครับ" ไทป์ที่เป็นพี่ใหญ่สุดในกลุ่มถามประธานเหมหิรัญกรุปอย่างกล้าๆ กลัวๆ ด้วยจิณณ์ดูไม่สบอารมณ์สักเท่าไหร่ หน้าบูดบึ้งราวกับไปกินรังแตนที่ไหนมา"พวกคุณสั่งเครื่องดื่มอะไรมา ผมก็ดื่มอันนั้นแหละ ส่วนวันนี้เดี๋ยวผมเป็นเจ้ามือเอง พวกคุณเต็มที่ได้เลยนะ"ทั้งโต๊ะเฮลั่นเมื่อได้ยินเช่