Todos os capítulos de ขอเป็นของคุณ.. อีกครั้ง: Capítulo 11 - Capítulo 20

ดาวประดับรู้ดีว่าเรื่องของตนกับจิณณ์ไม่มีวันเป็นไปได้ เธอเจียมเนื้อเจียมตัวอยู่เสมอและไม่เคยคิดสร้างปัญหาให้ใครต้องวุ่นวาย แต่เธอเป็นคน มีเลือดเนื้อ มีหัวใจ ไม่ได้ความรู้สึกตายด้านถึงขนาดที่จะทนมองผู้ชายที่ตนนอนกกกอดอยู่ตลอดคืนยืนหัวเราะต่อกระซิกระริกระรี้กับผู้หญิงคนอื่นโดยไม่รู้สึกรู้สา"เจ้ ดาวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ เดี๋ยวมาเก็บบูธช่วย" เธอส่งมอคค่าเย็นแก้วโปรดคืนให้วาสนา จะว่าพาลก็ได้ แต่เธอดื่มไม่ลงจริงๆหลังจากพาตัวเองไปสงบสติอารมณ์สักพัก ดาวประดับก็กลับมาทำหน้าที่ของตน ยังดีที่ว่าวันนี้เลิกบูธแล้ว เธอรีบช่วยเซลล์คนอื่นเก็บของเพื่อจะได้กลับบ้านไวๆ ไปให้พ้นจากภาพบาดตาบาดใจที่ไม่อยากเห็นหญิงสาวเลิกสนใจจิณณ์ที่ยังคงยืนหัวโด่อยู่ข้างดาราสาว แต่ก็มีบ้างบางครั้งที่เผลอหันไปมอง กระนั้นก็ไม่ได้ทอดสายตาอยู่ที่ภาพทิ่มแทงใจนานนักหรอก"เสียดายเนอะ น่าจะจัดงานนานๆ หน่อย" หนึ่งในทีมฝ่ายขายพูดออกมาเมื่อเห็นยอดจองคอนโดมิเนียมจากการออกบูธที่งานมหกรรมบ้านและคอนโด "น่าจะจัดทั้งปีไปเลย เราจะได้ค่าคอมฯ เยอะๆ นี่ก็ต้องกลับไปวิ่งหาลูกค้าอีกแล้ว""เอาน่า นี่ก็ใกล้ปิดโครงการแล้ว โครงการดีมีคุณภาพแถมผู้บริ

เกิดอะไรขึ้นทำไมหัวใจถึงเต้นแรงทั้งยังร้อนวูบวาบไปทั่วร่างกาย"มีอะไรให้ช่วยไหมดาว"ผู้จัดการแผนกวัยสามสิบปลายเดินย่างสามขุมเข้าไปหา 'เหยื่อ' ที่กำลังสาวสะพรั่งเต่งตึงไปทั้งตัวทีละก้าว ทีละก้าว.."ผู้จัดการจะทำอะไร" แววตาพัลลภน่ากลัวเหมือนสัตว์ร้าย"คุณรู้ใช่ไหมดาวว่าผมรู้สึกยังไงกับคุณ" ดาวประดับก้าวถอยจนแผ่นหลังบอบบางแนบชิดติดผนัง เขาใช้สองแขนกักขังไม่ให้หญิงสาวมีหนทางหนี ยังไงเสียวันนี้ก็ไม่มีทางปล่อยให้เธอหลุดมือไปได้ "และผมเองก็รู้เหมือนกันว่าที่บ้านดาวมีปัญหาเรื่องเงิน ผมจะช่วยคุณเองดาว ขอแค่คุณยอมเป็นของผม""พูดบ้าอะไรของคุณ! ปล่อยดาวเดี๋ยวนี้นะ ไม่อย่างนั้นดาวจะตะโกนให้คนมาช่วย" เธอเริ่มควบคุมร่างกายตัวเองไม่ได้ สติเหลือน้อยลงเต็มทีผู้จัดการแผนกหัวเราะเสียงดังลั่น เขาบีบปลายคางมนแล้วยิ้มเหี้ยมใส่ดาวประดับ "ร้านนี้ผมเป็นหุ้นส่วนใหญ่ ถ้าผมไม่อนุญาต ห้องน้ำหลังร้านก็จะมีแค่คุณกับผม มามีความสุขด้วยกันนะครับดาว ผมสัญญาจะเลี้ยงดูคุณเป็นอย่างดี"เฮือกสุดท้าย ดาวประดับยกเข่ากระทุ้งเป้าผู้จัดการแผนก พัลลภจุกจนตัวงอ เธอใช้จังหวะนั้นพาตัวเองหนี แต่วิ่งไปได้แค่ไม่กี่ก้าวหญิงสาวก็ถูกชา

"ดาวเป็นผู้หญิงของกู มึงกล้ามากนะไอ้พัลลภที่ทำกับเธออย่างนั้น" เขาไปหาดาวประดับที่โรงพยาบาลก่อนมาที่นี่ อยู่กับเจ้าหล่อนจนกระทั่งมั่นใจว่าปลอดภัยจึงฝากหญิงสาวไว้กับพยาบาลพิเศษเพื่อมาจัดการคนที่มันทำกับเธอ "มึงทำกับดาวไว้ยังไง กูจะเอาคืนร้อยเท่าพันเท่า""ผมขอโทษ ยกโทษให้ผมสักครั้งนะครับบอส ผมสัญญาว่าจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์อย่างนี้อีก" ความโกรธในแววตาพานพาให้พัลลภหวาดกลัว จริงอยู่ที่บุคลิกผู้บริหารอย่างจิณณ์สุขุมเย็นชา ทว่าก็ไม่ได้แผ่รังสีอำมหิตอย่างที่กำลังเป็นเรื่องอื่นยังพออภัยกันได้ แต่กับเรื่องดาวประดับ เขาให้อภัยใครไม่ไหวจริงๆ "ตอนที่ดาวขอร้องมึง เคยมีสักนิดไหมที่มึงนึกเห็นใจเธอ คงไม่.. เพราะถ้ามึงเห็นใจ มึงมีความเป็นมนุษย์สักนิด รู้ผิดรู้ชั่ว มึงจะไม่ทำกับผู้หญิงอย่างนั้น ไม่ว่าจะเป็นดาวประดับหรือใครก็ตาม คนอย่างมึงถ้าให้อภัยก็เหมือนปล่อยให้ไปทำผิดซ้ำซาก กูจะเล่นมึงให้ถึงที่สุด ไม่ว่าในทางกฎหมายหรือเรื่องหน้าที่การงานให้สาสมกับที่มึงกล้ามาแตะต้องผู้หญิงของกู!"ยังไม่ทันที่ร่างกายจะหาย ความทุกข์ทางใจก็เข้ามาแทรกดาวประดับได้รับสารจากทางบ้านว่าเจตนิพัทธ์ต้องการควบรวมสองบริษัทเข้าด้ว

คำอำลาผ่านดวงตาและรอยยิ้มบางเบาที่ดาวประดับมอบให้เขา เป็นคำตอบที่ชัดเจนยิ่งกว่าอะไร.."ได้สิดาว ถ้าคุณต้องการ"ใบลาออก.. ดาวประดับยื่นมันกับฝ่ายบุคคลทันทีที่กลับมาทำงานวันแรกและแจ้งข่าวกับเพื่อนในทีมฝ่ายขายให้ทราบกันทั่วทุกคนแต่ก็ใช่ว่าบอกแล้วจะออกแบบปุ๊บปั๊บ เธอยังมีงานบางอย่างที่ต้องสะสางให้เสร็จเสียก่อน ซึ่งอาจต้องใช้เวลาร่วมเดือนในการเคลียร์งานที่คั่งค้างและส่งมอบให้ฝ่ายขายคนใหม่ที่ฝ่ายบุคคลกำลังเปิดรับสมัคร"ทำไมถึงตัดสินใจลาออกล่ะดาว" ไทป์ถามรุ่นน้องฝ่ายขายถึงเหตุผลที่ทำให้คนขยันทำงานและที่สำคัญเธอยังเป็น.. ผู้หญิงของท่านประธานเหมหิรัญกรุปตัดสินใจลาออก"ดาวอยากพักน่ะค่ะ" เมื่อวานเธอไปพบเจตนิพัทธ์ที่พีเอ็นกรุปมา ถามเขาให้แน่ชัดถึงเรื่องที่ชายหนุ่มพูดคุยตกลงกับชัยยะไว้ ซึ่งเขาก็บอกเธออย่างตรงไปตรงมาว่าต้องการอะไรแน่นอนสิ่งที่เจตนิพัทธ์ต้องการคือ.. ตัวเธออาจจริงจังถึงขั้นแต่งงาน หรืออาจไม่ ซึ่งเธอก็ไม่คาดหวังเรื่องนี้อยู่แล้ว เธอไม่ได้รักเจตนิพัทธ์ ไม่เลยสักนิด จะแต่งหรือไม่แต่งก็ไร้ความหมาย ยิ่งดีเสียอีกหากชายหนุ่มได้ในสิ่งที่ต้องการแล้วเกิดเบื่อเธอขึ้นมา"น่าเสียดาย ดาวเป็นเซล

คิ้วเรียวโก่งที่โค้งรับไปกับดวงตากลมโตขมวดมุ่นเข้าหากัน "ข้อเสนอ?""ใช่ ข้อเสนอ ข้อเสนอที่ไอ้เจตน์เคยให้คุณ" เขาสืบดูจนรู้ว่าทำไมอยู่ๆ ดาวประดับถึงขอลาออกพร้อมบอกจบความสัมพันธ์ระหว่างเรา "หุ้นสี่สิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์ที่ไอ้เจตน์เคยมี ตอนนี้มันไม่มีแล้ว""คุณหมายความว่ายังไงคุณจิณณ์"ผู้บริหารเหมหิรัญกรุปกระตุกยิ้ม แววตาเขาเหี้ยมเกรียมทว่าเคลือบแฝงไว้ด้วยความผิดหวัง"ดาว.. คุณคิดว่าตัวคุณมีค่าแค่ไหนกัน ถึงได้เร่เอาไปแลกกับคนนั้นคนนี้เพื่อสิ่งที่คุณต้องการ หุ้นบ้านั่นที่คุณอยากได้จากไอ้เจตนิพัทธ์จนถึงขนาดจะนอนกับมัน ตอนนี้อยู่ในมือผมแล้ว และไม่ใช่แค่สี่สิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์นะ แต่เป็นจำนวนห้าสิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์ มากพอที่จะทำอะไรกับบริษัทรับเหมาก่อสร้างกระจอกงอกง่อยนั่นยังไงก็ได้""คุณทำแบบนี้ทำไมคุณจิณณ์" ชัยยะรับปากเธอแล้วว่าถ้าหากเจตนิพัทธ์ยอมคืนหุ้นบริษัททรัพย์ศิริให้ ชัยยะจะยอมหย่าและปล่อยแม่เธอไป แล้วทำไม.. ทำไมจิณณ์ถึงได้ทำอย่างนี้ "คุณต้องการอะไรกันแน่ เอาคืนดาวงั้นเหรอ?""เอาคืนงั้นเหรอ เฮอะ! ไม่หรอกดาว ผมไม่ใช่คนเจ้าคิดเจ้าแค้น"จิณณ์บีบปลายคางหญิงสาวแน่น ลงแรงจนน่ากลัวว่าผิวสวยจะช้ำ แต่