Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

เขาคว้าไหล่หลีปั้นเมิ่งมาเขย่าอย่างแรงอย่างรู้สึกเหลือเชื่อ "พูดใหม่อีกที เธอหย่ายังไงนะ""ออกมาแต่ตัว"หลีซวี่ฮั่วแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว"หลีปั้นเมิ่ง! เธอเป็นควายหรือเปล่า! ห้าปีมานี้ไม่มีเงินเก็บก็แล้วไป แต่หย่าแล้วยังไม่รู้จักเรียกเงินอีกเหรอ นั่นมันสิ่งที่เธอสมควรได้นะ! มันเป็นของเธอ! เธอคิดว่าไม่เอาเงินแล้วจะดูเป็นคนดีมีเกียรติมากนักหรือไง""นี่เธอยอมนอนกับจงเซ่าเหนียนฟรี ๆ มาห้าปีเหรอ ขนาดไปเรียกเด็กดริ๊งก์ที่เคทีวียังต้องเสียตังค์เลยนะ! แต่นี่เธอให้เขาฟรี ๆ แถมยังเปย์กลับให้อีก! เธอรวยนักหรือไง เธอมองเงินเหมือนขี้ผง แล้วไปให้ค่ากับไอ้ความรักจอมปลอมที่จับต้องไม่ได้นั่นเนี่ยนะ"หลีซวี่ฮั่วเขย่าตัวหลีปั้นเมิ่งอย่างแรงหลีปั้นเมิ่งรู้สึกหน้ามืดตาลายไปหมดเธอหลับตาลง พยายามตั้งสติอยู่ครู่หนึ่ง ถึงระงับความรู้สึกไม่สบายนั้นลงได้"จงเซ่าเหนียนไม่เคยแตะต้องฉัน" เธอกล่าว "เรานอนด้วยกันแค่ครั้งเดียว แถมยังเป็นเพราะคุณนายเฒ่าวางยาพวกเราด้วย""นั่นก็ถือว่านอนแล้วเหมือนกัน!""แล้วยังไงล่ะ" หลีปั้นเมิ่งถาม "ฉันต้องไปแบมือขอเงินจากจงเซ่าเหนียนงั้นเหรอ""เราคุยกันไม่รู้เรื่องจริง ๆ!"

พอคิดได้แบบนี้ หลีซวี่ฮั่วก็เหงื่อแตกพลั่กเขารีบกุลีกุจอหยิบหนังสือแจ้งการผ่าตัดออกมาเปิดดูแต่เขาอ่านแล้วไม่เข้าใจมีแต่ศัพท์เฉพาะทางและข้อบังคับที่เป็นทางการเต็มไปหมด แถมเขายังไม่มีความอดทนพอจะอ่านด้วยบังเอิญว่ามีพยาบาลเดินผ่านมาพอดี เขาจึงรีบขวางไว้ "เอ่อ เดี๋ยวครับ ขอถามหน่อย นี่กำลังผ่าตัดอะไรอยู่เหรอครับ" หลีซวี่ฮั่วยื่นหนังสือแจ้งการผ่าตัดไปให้พยาบาลรับไปดูแล้วเอ่ยถาม "ตอนที่คุณเซ็นชื่อ เขาไม่ได้บอกคุณเหรอคะ""บอกครับ แต่ผมไม่ค่อยได้ฟัง"ตอนที่นั่งรออยู่หน้าห้องผ่าตัดแบบนี้ เขาถึงเริ่มรู้สึกว่าอาการค่อนข้างหนักคงไม่ใช่ง่าย ๆ อย่างที่หลีปั้นเมิ่งพูดไว้แน่"เป็นการผ่าตัดทำแท้งค่ะ" พยาบาลตอบ "คุณเป็นอะไรกับคุณหลีปั้นเมิ่ง..."ยังไม่ทันที่พยาบาลจะพูดจบ เสียงตะโกนด้วยความตกใจของ หลีซวี่ฮั่วก็ดังสนั่นไปทั่วโถงทางเดิน "ทำแท้ง?! คุณบอกว่าเธอจะทำแท้งเหรอ?! แน่นะครับ?!"โอ้พระเจ้าน้องสาวตัวดีของเขา กำลังทำอะไรลงไป!ที่จะเอาออกน่ะมันไม่ใช่แค่เด็กนะ?แต่มันคือเทพเจ้าแห่งโชคลาภชัด ๆ !นั่นคือทายาทในอนาคตของตระกูลจง เป็นลูกชายคนโต เป็นหลานชายคนแรกเลยนะ!หลีซวี่ฮั่วแทบจ

ศัลยแพทย์หลักชะงักไปสองวินาที ก่อนจะพยักหน้า "...ใช่ครับ""การผ่าตัดดำเนินถึงขั้นตอนไหนแล้ว""ใกล้จะเสร็จแล้วครับ"ริมฝีปากบางของจงเซ่าเหนียนเม้มแน่นจนเป็นเส้นตรงขัดขวางไม่ทันแล้วช้าไปก้าวหนึ่งเขาไม่ได้ก้าวไปข้างหน้าต่อ แค่หยุดยืนอยู่กับที่แล้วพูดเสียงเย็น "ในฐานะสามีตามกฎหมายของหลีปั้นเมิ่ง ยังไม่ได้รับอนุญาตจากผม พวกคุณกล้าผ่าตัดทำแท้งให้เธอเหรอ""เอ่อ..." หัวหน้าพยาบาลตอบ "พวกเราทำตามระเบียบขั้นตอนทุกอย่างค่ะ คุณหลีปั้นเมิ่งเธอนำหนังสือยินยอมเข้ารับการผ่าตัดมาด้วย บนนั้น...มีลายเซ็นของคุณค่ะ"เกือบจะในทันที จงเซ่าเหนียนก็นึกถึงหนังสือสัญญาหย่าฉบับนั้นขึ้นมาได้ตอนนั้นเขาก็รู้สึกแปลกใจอยู่แล้วว่าทำไมต้องเซ็นชื่อตั้งหลายครั้งตอนนี้เอง…เขาถึงได้เข้าใจกระจ่างแจ้ง!หลีปั้นเมิ่งกล้ามาวางแผนเล่นงานเขาถึงที่!ทำให้เขาต้องมองเธอด้วยสายตาใหม่จริง ๆสายตาของจงเซ่าเหนียนกดดันและเยือกเย็น ราวกับจะจ้องเตียงผ่าตัดให้ทะลุเป็นรู ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาก็ถามว่า "ตัวอ่อนที่แท้งออกมา อยู่ที่ไหน"ศัลยแพทย์เจ้าของไข้หันไปมองถาดข้าง ๆจงเซ่าเหนียนมองตามสายตานั้นทันทีมันคือกลุ่มก้อนเล

เธอรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วทั้งตัวในชั่วขณะนั้น หลีปั้นเมิ่งจึงแยกไม่ออกว่าส่วนไหนของตัวเองที่เจ็บมากกว่ากันเธอเพียงแต่มองจงเซ่าเหนียนอยู่อย่างเงียบ ๆจงเซ่าเหนียนปฏิกิริยาไวกว่าเธอ เขาคว้ามือของเธอไว้แล้วดึงเข็มออกทันที จากนั้นรีบกดกริ่งเรียกพยาบาลหมอรีบมาถึงในทันทีบรรยากาศภายในห้องผู้ป่วยเงียบสงัดและอึดอัด ดูประหลาดอยู่หลายส่วนไม่มีใครพูดอะไรออกมาเลยหมอเพียงแต่ก้มหน้าก้มตา แทงเข็มและต่อสายน้ำเกลือให้หลีปั้นเมิ่งใหม่อย่างเงียบ ๆ พร้อมกำชับว่า "คราวนี้อย่าขยับตัวสุ่มสี่สุ่มห้าอีกนะครับ"หลีปั้นเมิ่งพยักหน้า "ขอบคุณค่ะ"เสียงของเธอฟังดูอ่อนแรงมากลมหายใจแผ่วเบาราวกับเส้นด้ายไม่นานนัก ในห้องผู้ป่วยก็เหลือเพียงเธอและจงเซ่าเหนียนหลีปั้นเมิ่งหลบตาลงเล็กน้อยเธอไม่รู้สถานการณ์ในตอนนี้ชัดเจนนัก ดังนั้น...วิธีที่ดีที่สุดคือเงียบไว้"เป็นใบ้ไปแล้วหรือไง" จงเซ่าเหนียนยืนอยู่ข้างเตียง มองลงมาด้วยท่าทางคุกคาม กลิ่นอายความกดดันข่มเธอแล้ว "หลีปั้นเมิ่ง เธอทำให้ฉันต้องมองเธอใหม่จริง ๆ"เธอแอบตกใจฟังจากน้ำเสียงนี้ ดูเหมือนเขาจะรู้เรื่องแล้วรู้ได้ยังไงกัน แต่ภายนอก หลีปั้นเมิ่

ในเมื่อจงเซ่าเหนียนอยากจะเดาไปทางนี้ ถ้าอย่างนั้น หลีปั้นเมิ่งก็จะจัดให้ตามที่เขาต้องการจงใจทำให้เรื่องปั่นป่วนเพื่อไม่ให้เขาไปสืบเรื่องการผ่าตัดอย่างละเอียด จนพบว่าจริง ๆ แล้วเธอยังมีลูกเหลืออยู่อีกคนหนึ่ง"จงเซ่าเหนียน นายไม่ได้รักฉัน ในใจคุณมีแต่ฟู่อวี๋เหยียน แล้วมีเหตุผลอะไรที่ฉันจะต้องทนลดตัวอยู่ข้างนาย คอยคิดแทนนายไปซะทุกอย่าง แต่เผยไหวเซิงไม่เหมือนกัน ก่อนที่ฉันจะแต่งงานกับนาย เขาก็เตือนฉันแล้ว เป็นฉันเองที่ไม่ฟัง ดึงดันจะวิ่งเข้าหาทางตันจนเจ็บตัวปางตาย ตอนนี้ผ่านไปห้าปีแล้ว เผยไหวเซิงก็ยังรอฉันอยู่ที่เดิม จำวันที่เราเดินออกมาจากสำนักงานเขตหลังจากทำเรื่องหย่าได้ไหม นายก็เห็นนี่ เผยไหวเซิงมาหาฉันเป็นคนแรก แล้วเขาก็ถามฉันว่าจะไปอยู่กับเขาไหม"ประโยคสุดท้ายนี้ หลีปั้นเมิ่งทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงที่เชิดขึ้น พูดออกมาอย่างภาคภูมิใจมากใบหน้าของจงเซ่าเหนียนมืดครึ้มราวกับมีเมฆดำปกคลุม เต็มไปด้วยความโกรธแค้นสายตานั้นราวกับจะฉีกหลีปั้นเมิ่งออกเป็นชิ้น ๆ แล้วกลืนกินเข้าไปทั้งตัวหลีปั้นเมิ่งยกมือขึ้น ลูบไล้แผ่นอกของเขาเบา ๆ "เอาเถอะ อย่าโกรธเลย นายก็แค่โกรธที่ฉันถือวิสาสะทำแท้งใ