Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

เมื่อเห็นสีหน้าของเขา หลีปั้นเมิ่งก็รู้ทันทีว่าเขาจำไม่ได้จริง ๆจงเซ่าเหนียนเม้มริมฝีปากบางเมื่อลองนับดูดี ๆ เขาใช้ชีวิตร่วมกับเธอมานานถึงห้าปีแล้วจงเซ่าเหนียนไม่ได้รู้สึกว่าเวลาห้าปีนี้ยาวนานหรือทรมานใจ กลับรู้สึกว่ามันผ่านไปเร็วมากเสียด้วยซ้ำเร็วเสียจนเขาใจลอยไปชั่วขณะนี่มันผ่านไปห้าปีแล้วจริง ๆ เหรอหลีปั้นเมิ่งยิ้มบาง ๆ "ถือว่าฉลองให้พวกเรา ที่วันนี้ตัดสินใจจบชีวิตคู่ที่บั่นทอนกันมาห้าปีก็แล้วกัน"ในขณะที่ยิ้มอยู่นั้น นัยน์ตาของเธอก็เริ่มมีประกายหยาดน้ำตาเธอหยิบเค้กที่เตรียมไว้ตั้งนานแล้วออกมาเป็นเค้กที่เธอทำด้วยตัวเองตั้งแต่ตัวแป้ง ครีม ไปจนถึงผลไม้ ทั้งหมดเธอทำเพียงลำพังทุกขั้นตอนหน้าเค้กถูกตกแต่งด้วยมะม่วงวางเรียงรายจนเต็มชั้นหลีปั้นเมิ่งแพ้มะม่วงแค่กินเข้าไปคำเดียวร้อนในก็จะขึ้นเต็มปากแค่สัมผัสผื่นแดงก็จะขึ้นเต็มมือแต่จงเซ่าเหนียนชอบกินมะม่วงมากเขาเคยเห็นตอนเธอแพ้มะม่วง แต่กลับไม่เคยเก็บมาใส่ใจ หรืออาจจำไม่ได้เลยด้วยซ้ำเพราะวันต่อมา บนโต๊ะอาหารก็ยังมีมะม่วงวางอยู่เหมือนเดิมวันนี้หลีปั้นเมิ่งสวมถุงมือในห้องครัว ใช้มีดค่อยๆ ปอกเปลือกและหั่นมะม่ว

จงเซ่าเหนียนเอียงศีรษะเล็กน้อย มองไปยังหลีปั้นเมิ่งและเผยไหวเซิงใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งอยู่ในแสงสว่าง อีกครึ่งหนึ่งอยู่ในเงามืดดูน่าเกรงขามจนน่ากลัวเขาไม่ได้พูดอะไร แต่สายตานั้นดุดันและคมกริบเมื่อรถค่อย ๆ แล่นไกลออกไป จงเซ่าเหนียนก็เลื่อนกระจกหน้าต่างขึ้น"ประธานจงครับ" เฉินจิ่งเอ่ยถาม "คุณนายอยู่กับผู้ชายคนอื่นตามลำพังแบบนี้ ถ้าบังเอิญถูกปาปารัสซี่แอบถ่ายไปเขียนข่าวใหญ่โต อาจจะกระทบต่อภาพลักษณ์ของคุณและบริษัทนะครับ""คนที่จะได้รับผลกระทบหนักที่สุด ไม่ใช่ตัวเธอเองหรอกเหรอ""เอ่อ..."จงเซ่าเหนียนสีหน้าเรียบเฉย "เธอควรจะไปเปิดห้องกับเผยไหวเซิงคืนนี้เลยจะดีที่สุด ให้ชื่อเสียงย่อยยับจนคนรุมถ่มถุย ในฐานะฝ่ายที่ทำผิด ตอนหย่าเธอจะไม่ได้เงินจากฉันไปแม้แต่บาทเดียว"หลีปั้นเมิ่งอยากได้เงินไม่ใช่เหรอสิ่งใดก็ตาม ยิ่งเธออยากได้มากเท่าไร เขาก็ยิ่งไม่อยากให้เท่านั้นเขายอมบริจาคให้องค์กรการกุศลยังดีกว่าจะเอามาเสียให้กับหลีปั้นเมิ่งเขาอยากจะรู้นักว่าถ้าไม่มีเขาแล้ว เธอจะมีจุดจบที่ดีได้อย่างไรด้วยสถานการณ์ของตระกูลหลีตอนนี้ ไหนจะพี่ชายที่ไม่ได้เรื่องของเธออีก เธอไม่มีวันมีชีวิตที่ดีไ

พอสังเกตเห็นสายตาของหลีปั้นเมิ่ง จงเซ่าเหนียนก็ก้มลงมองตัวเองแวบหนึ่งไม่นานเขาก็เข้าใจแล้วคิ้วของเขาขมวดแน่นยิ่งขึ้น แสดงสีหน้าไม่สบอารมณ์ออกมาเมื่อไม่มีหลีปั้นเมิ่ง ชีวิตในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาของเขาเรียกได้ว่าค่อนข้างย่ำแย่หลังจากเสร็จการประชุมออนไลน์ในห้องทำงานและกลับมาที่ห้องนอน มือถือของเขาก็แบตเตอรี่หมดแต่ว่า สายชาร์จอยู่ไหนล่ะ?เขาหาจนทั่วรอบหนึ่งแล้วก็ยังหาไม่เจอมื้อเช้าเขาต้องดื่มกาแฟหนึ่งแก้ว เป็นอเมริกาโน่เย็น เป็นแบบนี้มานานหลายปีแล้วแต่กาแฟที่สาวใช้ยกมาเสิร์ฟ รสชาติกลับไม่ใช่แบบที่เขาเคยดื่มเลยสักนิดเปลี่ยนเมล็ดกาแฟก็แล้ว เปลี่ยนเครื่องชงกาแฟก็แล้ว จนสุดท้ายถึงขั้นจ้างบาริสต้าเฉพาะทางมาที่บ้าน แต่ก็ยังไม่ใช่รสชาติที่คุ้นเคยเรื่องนี้ส่งผลให้จงเซ่าเหนียนรู้สึกเพลียได้ง่ายในเวลาทำงาน ไม่กระปรี้กระเปร่ายิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องการแต่งกายเลยเมื่อก่อน หลีปั้นเมิ่งจะจับคู่เสื้อผ้าที่เขาต้องใส่ในวันรุ่งขึ้นไว้ให้ก่อนนอน รีดจนเรียบกริบ และแขวนไว้ข้างกระจกในห้องแต่งตัวเนกไท กระดุมข้อมือ ถุงเท้า นาฬิกา หรือแม้แต่เข็มขัดและเครื่องประดับต่าง ๆ เธอก็จะเตรียมไว้ให้

ร่างสูงโปร่งของจงเซ่าเหนียนยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น แสงและเงาที่สลับไปมาทำให้มองเห็นเครื่องหน้าของเขาไม่ชัดเจนนักสัมผัสได้เพียงกลิ่นอายความเย็นเยียบที่แผ่ออกมารอบตัวภายในห้องวีไอพีตกอยู่ในความเงียบงันทันที"พี่ครับ ลมอะไรหอบพี่มาถึงที่นี่ได้ล่ะ" จงเฉิงเจ๋อรีบลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว พวกประธานต่างก็รีบลุกขึ้นยืนด้วยความประหม่าและเกรงกลัวแต่ละองค์ที่เสด็จมานี่ แต่ละองค์ใหญ่กว่าเดิมทั้งนั้นเลย!จงเซ่าเหนียนคนนี้ ปกติพวกถ้าพวกเขาอยากเจอ ขนาดจองล่วงหน้าก็ยังไม่มีโอกาสได้เจอเลยแต่ตอนนี้เขามายืนอยู่ตรงหน้าประตูแล้ว"ผมจะเซ็นกับเธอ ประธานจงมีปัญหาอะไรเหรอครับ" เผยไหวเซิงตอบกลับ "มี""ท่านประธานจงนี่มือยาวจังนะ ชอบยื่นเข้ามายุ่งเรื่องคนอื่นด้วย"จงเซ่าเหนียนเชิดคางขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงเย็นชา แฝงไปด้วยแรงกดดันรุนแรง "คุณลองร่วมงานกับเธอดูสิ""ลองก็ลองครับ" เผยไหวเซิงตอบเขาคว้าปากกาในมือหลีปั้นเมิ่งมา แล้วดึงปลอกปากกาออก ทำท่าจะเซ็นสัญญา แต่หลีปั้นเมิ่งเคลื่อนไหวเร็วกว่าฝ่ามือของเธอทาบลงบนช่องสำหรับลงชื่อ"อย่าเลยค่ะ"เธอมองหน้าเผยไหวเซิงแล้วส่ายหน้าเบา ๆเมื่อจงเซ่าเหนีย

จงเซ่าเหนียนมีสีหน้าปกติ มองไม่ออกถึงความเปลี่ยนแปลงใด ๆไม่รู้ว่าในตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่มูลค่าทรัพย์สินของจงเซ่าเหนียนนั้น คนภายนอกต่างเคยประเมินกันไว้ตั้งนานแล้วมากกว่าแสนล้านสิทธิ์ในหุ้นของจงซื่อกรุ๊ปคิดเป็นครึ่งหนึ่งของทรัพย์สินทั้งหมดของเขาส่วนอีกครึ่งหนึ่งคือการลงทุนส่วนตัว รวมถึงอสังหาริมทรัพย์ในชื่อของเขาทั่วโลกเขามีคฤหาสน์ส่วนตัวอยู่มากมายในหลายเมืองของยุโรป ตามหลักแล้ว ในฐานะภรรยาตามกฎหมายของจงเซ่าเหนียน ต่อให้หลีปั้นเมิ่งจะแบ่งทรัพย์สินของเขาไปไม่ได้ถึงครึ่งหนึ่ง แต่ถ้าต้องการสักหมื่นล้าน ก็ถือเป็นเรื่องที่ง่ายดายมากเลยทว่า เธอกลับต้องการเพียง...ห้าสิบล้านเท่านั้นหลีปั้นเมิ่งกล่าว "ฉันขอเป็นเงินสดห้าสิบล้านโอนเข้าบัญชีฉันได้เลย ส่วนรถก็คือบีเอ็มดับเบิลยูมินิคันที่ฉันขับอยู่ตอนนี้ คันนั้นนายซื้อให้ฉัน ฉันอยากขับมันไปด้วย"ตลอดห้าปีที่แต่งงานกัน ของขวัญชิ้นเดียวที่จงเซ่าเหนียนเคยให้เธอ ก็คือรถคันนี้นี่เองจะเรียกว่าให้ก็ไม่เชิงยิ่งไม่ควรเรียกว่าของขวัญด้วยมันเริ่มจากตอนที่เขาเดินออกมาจากโชว์รูมโรลส์รอยซ์ แล้วฝั่งตรงข้ามเป็นศูนย์บริการบีเอ็มดับเบิลย