All Chapters of แอบท้องแล้วหย่า อดีตสามีเย็นชาตามง้อ: Chapter 21 - Chapter 30

เมื่อมองดูเงาร่างของทั้งสองคน หลีปั้นเมิ่งก็รู้สึกขึ้นมาทันทีว่า...ช่างดูเหมาะสมกันดีเหลือเกินถ้าเธอรู้ตัวเร็วกว่านี้สักหน่อยก็คงดี จะได้ไม่ต้องเสียลาวัยสาวห้าปีทิ้งไปเปล่า ๆอายุสิบขวบพบเขาครั้งแรก ถูกจับหมั้นกันอายุสิบแปดเดินตามรอยเท้าเขา สอบเข้ามหาวิทยาลัยหัวชิงอายุยี่สิบสองเรียนจบ แต่งงานสร้างครอบครัว และเริ่มเป็นแม่บ้านเต็มตัวอายุยี่สิบเจ็ด ตัดสินใจหย่าขาดอย่างเด็ดเดี่ยวหลีปั้นเมิ่งคิดว่า เธอไม่ได้ขาดแคลนความกล้าที่จะเริ่มต้นใหม่ เธอแค่รู้สึกว่า เธอคงจะรักใครไม่ได้อีกแล้วขณะที่เธอกำลังจะหันหลังกลับและทำเป็นมองไม่เห็นอะไร กลับเห็นฟู่อวี๋เหยียนหยุดกะทันหันแล้วลูบแขนตัวเองดูเหมือนจะเป็นเพราะความเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่แรงเกินไปจงเซ่าเหนียนยื่นมือไปโอบเธอไว้ ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะหยิบผ้าคลุมไหล่ผืนหนึ่งออกมาคลุมร่างฟู่อวี๋เหยียนอย่างเบามือหลีปั้นเมิ่งหยุดชะงักอยู่กับที่ดวงตาของเธอจ้องเขม็งไปที่ผ้าคลุมไหล่ผืนนั้น"อาเหนียน นายใส่ใจจัง" ฟู่อวี๋เหยียนห่อตัวด้วยผ้าคลุมไหล่แล้วยิ้มอย่างออดอ้อน "ตอนนี้ไม่หนาวเลยสักนิด"เธอจงใจบีบเสียงพูด พยายามทำให้เสียงของตัวเ

หลีปั้นเมิ่งเงยหน้าขึ้น จ้องเขม็งไปที่ฟู่อวี๋เหยียน"ฉันกำลังคิดว่า..." ฟู่อวี๋เหยียนพูด "หรือว่า ให้ฉันซักให้สะอาดก่อนแล้วค่อยคืนให้เธอดีไหม""ฉันจะทิ้งมันทันที ไม่ต้องซัก""เธออุตส่าห์ลำบากถักมา แถมยังสภาพดีอยู่เลย ทิ้งไปน่าเสียดายออก"หลีปั้นเมิ่งออกแรงแย่งอีกครั้ง "ฉันจะจัดการยังไง มันก็เรื่องของฉัน"ฟู่อวี๋เหยียนเองก็ออกแรงยื้อไว้เช่นกันมิหนำซ้ำ เธอยังยกมืออีกข้างขึ้น พยายามจะง้างนิ้วมือของหลีปั้นเมิ่งออกในขณะเดียวกัน หล่อนก็เหลือบไปเห็นสร้อยข้อมือลูกปัดบนข้อมือของหลีปั้นเมิ่งช่างดูคุ้นตาเหลือเกินตั้งแต่ครั้งแรกที่หล่อนได้พบหลีปั้นเมิ่ง สร้อยลูกปัดนี้ก็สวมอยู่ที่มือของหลีปั้นเมิ่งมาตลอด ไม่เคยถูกถอดออกเลยหลายปีจะต้องเป็นของที่สำคัญและล้ำค่ามากแน่ ๆแววตาของฟู่อวี๋เหยียนมืดหม่นลงวูบหนึ่งในระหว่างที่ยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่นั้น หลีปั้นเมิ่งรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างขาดสะบั้นลง ข้อมือพลันรู้สึกหลวมและเบาหวิวทันทีตามมาด้วยเสียงเปรี๊ยะปร๊ะพรั่งพรูดังขึ้น ลูกปัดกระจัดกระจายเต็มพื้นสีหน้าของหลีปั้นเมิ่งเปลี่ยนไปอย่างรุนแรงเธอรีบก้มมองไปที่พื้นทันทีลูกปัดกลมสิบกว่าเม็

ร้านเครื่องประดับพนักงานรับลูกปัดที่หลีปั้นเมิ่งยื่นให้มาดูอย่างละเอียด ก่อนจะส่ายหน้า "ขออภัยด้วยค่ะ ทางเราซ่อมให้ไม่ได้จริง ๆ"หลีปั้นเมิ่งกล่าวขอบคุณเสียงเบา เดินออกจากร้านแล้วเปลี่ยนไปอีกร้านหนึ่งไม่ว่าจะเป็นร้านขายทอง ขายเพชรหรือขายหยก เธอเดินเข้าออกร้านแล้วร้านเล่าจนสุดท้าย ช่างฝีมืออาวุโสคนหนึ่งดูแล้วบอกว่า "ผมจะลองติดกาวซ่อมดูให้ แต่ไม่รับประกันว่าจะสำเร็จนะ""ค่ะ รบกวนช่วยซ่อมให้เต็มที่ก็พอค่ะ"ถ้าไม่ซ่อมให้ดี อีกไม่นานลูกปัดเม็ดนี้คงจะแตกสลายไปทั้งหมดถึงตอนนั้นมันคงจะพังพินาศจนซ่อมไม่ได้อีกช่างอาวุโสหยิบเครื่องมือออกมาอย่างชำนาญ พลางถามขึ้นลอย ๆ "ดูแล้วมันก็ไม่ได้ราคาแพงอะไรนะ สำคัญกับคุณมากเลยเหรอครับ""เป็นของดูต่างหน้าของคุณพ่อคุณแม่ค่ะ""โธ่เอ๋ย" ช่างชะงักมือ "งั้นถ้าผมซ่อมไม่..."หลีปั้นเมิ่งพูดแทรก "ไม่เป็นไรค่ะช่าง ฉันไม่ตำหนิคุณหรอกค่ะ ฉันเดินบนถนนสายนี้มาครึ่งชั่วโมงแล้ว มีแค่คุณคนเดียวที่ยอมรับงานนี้""ตกลง"ช่างอาวุโสสวมแว่นสายตายาว และเริ่มลงมือซ่อมแซมอย่างตั้งใจเสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นกะทันหันหลีปั้นเมิ่งเหลือบมองแล้วกดรับ "ฮัลโหล พี่"

ไม่นาน หลีหงก็ปรับอารมณ์ให้คงที่ได้เขารู้อยู่แล้วว่าถ้าหลีปั้นเมิ่งไม่มีธุระคงไม่มาหาถึงที่นี่แน่หลานสาวคนนี้ของเขา ดูเป็นผู้เป็นคนมากกว่าหลานชายคนนั้นตั้งเยอะน่าเสียดายที่เป็นผู้หญิง แถมยังมีพันธะสัญญาหมั้นหมายติดตัวคงจะสร้างความเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้มากนักหลีหงกระแอมไอสองครั้งแล้วใช้ข้ออ้างแบบเดิม ปั้นเมิ่งเอ๊ย หลานเป็นผู้หญิงจะไปเข้าใจเรื่องบริหารบริษัทได้ยังไง อีกอย่าง งานเลี้ยงรับรองที่ต้องดื่มเหล้าเมายาน่ะ หลานดื่มไหวเหรอ ไม่จำเป็นต้องไปลำบากขนาดนั้นหรอก ปรนนิบัติท่านประธานจงให้ดี นั่นน่ะดีกว่าอะไรทั้งหมดแล้ว""ผู้หญิงแล้วยังไงคะ ผู้หญิงจะพึ่งพาผู้ชายไปตลอดได้ที่ไหน" หลีปั้นเมิ่งยิ้มตาหยี "อีกอย่าง ชิงเสวี่ยก็เป็นผู้หญิง อาเองก็มีลูกสาวแค่คนเดียว อนาคตก็ต้องให้เธอรับช่วงต่ออยู่ดี"หลีหงมีลูกสาวเพียงคนเดียว ชื่อว่าหลีชิงเสวี่ยเธอไปเรียนต่อมหาวิทยาลัยที่ต่างประเทศ ช่วงนี้เพิ่งเรียนจบ อีกไม่นานคงจะกลับประเทศแล้วทันทีที่หลีชิงเสวี่ยกลับมา หลีหงย่อมต้องฟูมฟักสั่งสอนเธออย่างดีแน่นอนถึงตอนนั้นก็คงไม่มีที่ยืนสำหรับหลีซวี่ฮั่วและหลีปั้นเมิ่งอีกต่อไป"เฮ้อ ชิงเสวี่ยไม่ได้ว

จงเฉิงเจ๋อรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย "พี่ครับ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ พี่ไม่ได้ข่าวบ้างเลยเหรอ"จงเซ่าเหนียนเผยสีหน้าปกติ ตอบกลับว่า "เธออยากทำอะไรก็ปล่อยเธอไป ฉันไม่ก้าวก่าย"เรื่องหย่าร้าง ยังให้คนในตระกูลจงรู้ตอนนี้ไม่ได้เพื่อไม่ให้มีใครหลุดปากพูดต่อหน้าคุณย่าร่างกายของท่านตอนนี้ ยังทนรับอารมณ์โกรธไม่ไหวแม้จงเซ่าเหนียนกับจงเฉิงเจ๋อจะเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน แต่ความจริงแล้วมีการติดต่อกันส่วนตัวค่อนข้างน้อยตรงกันข้าม จงเฉิงเจ๋อจะสนิทสนมกับเผยไหวเซิงมากกว่ามักจะนัดเจอกันอยู่บ่อยครั้ง"ประเด็นคือ…" จงเฉิงเจ๋อหยั่งเชิง "เผยไหวเซิงคอยช่วยเหลือพี่สะใภ้มาตลอด ออกแรงไปไม่น้อยเลย ในหอศิลป์ก็เห็นเขาป้วนเปี้ยนอยู่บ่อย ๆ"ปากกาหมึกซึมในมือของจงเซ่าเหนียนค่อย ๆ ถูกกำแน่นขึ้นเมื่อเห็นเขาไม่พูดอะไร จงเฉิงเจ๋อจึงพูดต่อ "พี่ครับ พี่ก็รู้ว่าผมกับเผยไหวเซิงสนิทกัน เลยพอจะรู้เรื่องอยู่บ้าง เขาช่วยพี่สะใภ้ติดต่อจิตรกรดัง ๆ ให้มาช่วยโปรโมตหอศิลป์เพื่อสร้างชื่อเสียง วิ่งเต้นหาเส้นสายไปทั่ว เขาดูจะ...ใส่ใจเกินไปหน่อยนะ""แต่ผมก็พูดอะไรมากไม่ได้ เขาเป็นเพื่อนผม ส่วนพี่สะใภ้ก็เป็นภรรยาพี่ ผมอยู่ตรงกลางมัน