All Chapters of Two Night Stand แผนรักฉบับ NC: Chapter 21 - Chapter 28

ภีมพัฒน์จัดการห่มผ้าให้คนตัวเล็กจนถึงอก มั่นใจว่าเธอเข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้วจึงรีบปลีกตัวกลับมาที่ห้องพักของตัวเองซึ่งอยู่ติดกัน เขาสลัดเสื้อผ้าที่เปียกโชกออกแล้วก้าวเข้าใต้ฝักบัว สายน้ำอุ่นช่วยชำระล้างความเหนื่อยล้าและความตื่นเต้นที่พึ่งเผชิญออกไปภีมพัฒน์ใช้เวลาอาบน้ำไม่นานนัก ก่อนจะพันเพียงผ้าเช็ดตัวที่เหมือนจะแหล่ไม่หลุดแหล่จนเผยให้เห็นไรขนช่วงล่างสุดเซ็กซี่ แล้วเดินออกมาจากห้องน้ำพลางใช้ผ้าผืนเล็กเช็ดผมที่เปียกหมาด โดยกะว่าจะรีบแต่งตัวแล้วพักผ่อนเสียทีทว่า... ทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้องน้ำ ภีมพัฒน์ก็ต้องชะงักกึก!“มีน่า!”ร่างสูงอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อเห็นยัยตัวแสบที่เขาเพิ่งพาไปส่งที่เตียงห้องข้างๆ บัดนี้กลับมานั่งแหมะอยู่บนเตียงนอนของเขาในสภาพชุดนอนพริ้วบางที่เขาเป็นคนเปลี่ยนให้กับมือ ใบหน้าเนียนยังคงแดงซ่านด้วยพิษแอลกอฮอล์ เธอนั่งตาปรือพลางมองตรงมาที่เขาด้วยรอยยิ้มหวานเยิ้มที่ดูไม่น่าไว้วางใจที่สุด“พี่ภีมมมม... หนีมานอนคนเดียวได้ไงค้าาา”“ขะ... เข้ามาได้ยังไง! แล้วเมื่อกี้ยังหลับอยู่ไม่ใช่เหรอ!” เขาถามเสียงหลง พลางกระชับปมผ้าขนหนูที่เอวให้แน่นขึ้นอย่างระแวดระวัง“หนูไม่ได้หล

บรรยากาศเช้ามืดในช่วงเวลาประมาณ 05:00 น. แสงรำไรสีน้ำเงินเข้มเริ่มลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องที่เงียบสงัด อมีนาขยับเปลือกตาขึ้นอย่างยากลำบากพร้อมกับอาการมึนตึ๊บที่แล่นเข้าสู่สมองจนต้องนิ่วหน้าเธอรู้สึกถึงไออุ่นที่โอบล้อมร่างกาย เมื่อก้มลงมองก็พบว่าใบหน้าของตัวเองยังซุกอยู่ที่อกแกร่งของใครบางคน หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาที่หลับสนิทอยู่ใกล้เพียงลมหายใจกั้น“เฮ้ย!”คนตัวเล็กอุทานออกมาแบบไม่มีเสียงด้วยความตกใจสุดขีดเธอกระเด้งตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง พลางมองซ้ายมองขวาหาเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น ก่อนจะก้มลงสำรวจร่างตัวเองที่เปลือยเปล่าอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ความทรงจำอันเร่าร้อนเมื่อคืนไหลย้อนกลับมาเป็นฉากๆ จนแก้มใสแดงปลั่งทว่าความซนที่มีอยู่ในสายเลือดก็ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปเลิกผ้าห่มที่ปิดร่างแกร่งของเขาไว้เล็กน้อย อมีนาจ้องมองคนตัวโตที่นอนนิ่งแล้วหลุดหัวเราะคิกคักเบาๆ ออกมา“หลับทั้งพ่อทั้งลูกเลยเหรอเนี่ย... เวลาหลับทำไมดูเหมือนดักแด้จัง ไม่เห็นเหมือนเมื่อคืนเลย”เธอนึกเปรียบเทียบเขากับน้องสิงโตที่มักจะนอนขดตัวแบบนี้เหมือนกัน มือเล็กเอื้อมไปแตะริมฝีปากตัวเอง

พูดจบคนตัวเล็กก็ขยับกายเตรียมจะลุกหนี แต่กลับช้ากว่ามือหนาที่คว้าหมับเข้าที่เอวคอด ดึงรั้งร่างบางให้ล้มลงมานั่งแหม่ะอยู่บนตักกว้าง ก่อนจะใช้วงแขนแกร่งโอบรัดเอวเธอไว้แน่นจนรับรู้ได้ถึงกายที่ลุ่มร้อน“ปล่อยนะพี่ภีม! หนูบอกว่าจะไปไง!” อมีนาดิ้นขลุกขลักพยายามจะลงจากตัก“สรุปว่าเราจะไม่ฟังพี่พูดอะไรเลยใช่ไหม อมีนา?” เสียงทุ้มต่ำกระซิบถามข้างหูจนเธอขนลุกซู่ “จะพูดเอง เออเอง คิดเอง แล้วก็สรุปเองคนเดียวแบบนี้ โดยที่ไม่ยอมให้พี่อธิบายสักนิดเลยเหรอหืม?”“ก็หนูไม่อยากฟังไงคะ! สถานะมันจะเป็นยังไงมันก็เรื่องของพี่ เราตกลงกันตั้งแต่วันนั้นแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าระหว่างเรามันไม่มีข้อผูกมัด พี่จะไปทำอะไรมันก็สิทธิ์ของพี่ หนูจะทำอะไรมันก็สิทธิ์ของหนู ห้ามก้าวก่าย! หนูบอกแล้วไง... ว่าหนูจะไม่รบกวนพี่นานหรอก”“พี่ไปตกลงกับเราตอนไหน!” ภีมพัฒน์ขึ้นเสียงเล็กน้อยพลางกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น “เราน่ะคิดเองเออเองทั้งนั้น อะไรทำให้เราคิดอะไรง่ายๆ แบบนี้มีน่า ถ้าเราเป็นเด็กใจแตกที่ผ่านโลกมาเยอะ พี่ก็พอจะเข้าใจได้... แต่นี่อะไร เรามีอะไรกับพี่ ยอมให้พี่ทำตั้งหลายครั้งเหมือนมันเป็นเรื่องปกติ ทั้งที่ความจริงตัวเราเองก็รู้ต

ไม่นานนัก รถหรูสัญชาติยุโรปเลี้ยวเข้ามาจอดนิ่งสนิทหน้าร้านสะดวกซื้อในปั๊มน้ำมันขนาดใหญ่ภีมพัฒน์หันไปบอกคนตัวเล็กที่เพิ่งงัวเงียตื่น“พี่แวะทำธุระแป๊บนึงนะ เอาอะไรไหม? กาแฟสักแก้วหรือเปล่า”“ไม่อ่ะ... หนูไม่กินกาแฟ หนูจะนอนต่อ” อมีนาพึมพำเสียงอู้อี้พลางซุกหน้ากับหมอนรองคอภีมพัฒน์หายไปครู่หนึ่งก่อนจะกลับมาพร้อมกาแฟลาเต้เย็นช่ำและน้ำเปล่า เขาประคองแก้ววางลงบนช่องวางตรงกลางระหว่างเบาะ แต่อมีนาที่ขยับตัวจะเปลี่ยนท่านอนดันเผลอเอามือไปปัดแก้วกาแฟเข้าให้“ว้าย!” อมีนาตื่นเต็มตา เมื่อแก้วกาแฟหลุดออกจากฝา นมสดและน้ำกาแฟไหลทะลักลงไปนองเต็มช่องวางแก้วและเปื้อนกางเกงสแล็กราคาแพงของภีมพัฒน์เป็นวงกว้าง“เลอะหมดเลย! พี่ภีมขอโทษค่ะ หนูไม่ได้ตั้งใจ!” อมีนาลนลานหันซ้ายหันขวา “ทิชชู่ล่ะ ทิชชู่!”“อยู่เบาะหลังนู่นน่ะ!” ภีมพัฒน์พยายามจะดึงตัวออกห่างจากความแฉะ แต่พื้นที่ในรถมันจำกัดอมีนาเอื้อมมือไปคว้าทิชชู่มาเป็นฟ่อนแล้วเริ่มปฏิบัติการซับอย่างบ้าคลั่ง เธอซับไปตามหน้าขาแกร่งของเขาอย่างลืมตัวจนภีมพัฒน์ถึงกับสะดุ้งโหยง“ซับตรงเบาะกับพื้นก่อนมีน่า! ในช่องวางแก้วมันขังเป็นอ่างแล้วนั่น ไม่ไหลไปไหนแล้ว