Semua Bab Two Night Stand แผนรักฉบับ NC: Bab 1 - Bab 10

นิยายเรื่องนี้สร้างขึ้นเพื่อความบรรเทิง ไม่ค่อยมีเนื้อหาสาระอะไรมาก อ่านเพลินๆ เนื้อหาสบายๆ คลายเครียด เป็นเรื่องราวความน่ารักสดใสของสาวน้อยนักเขียนฝักหัดคนหนึ่งที่อยากประสบความสำเร็จในด้านงานเขียนให้เป็นที่ประจักษ์แก่โลกใบนี้...“ฉากเลิฟซีนจืดชืดอย่างกับกินข้าวต้มไม่ใส่เกลือ! นักเขียนไม่เคยมีประสบการณ์จริงล่ะสิ เขียนออกมาได้แห้งแล้งเหลือเกิน!”​คอมเมนต์เพียงประโยคเดียวจากนักอ่านในเว็บนิยาย ทำเอาอมีนานักเขียนสาวฝึกหัดหน้าใหม่ถึงกับควันออกหู! เธอวาดฝันอยากเป็นนักเขียน Best Seller ผู้มีชื่อเสียงโด่งดัง แต่กลับโดนสกัดดาวรุ่งด้วยข้อหาจินตนาการไม่ถึงขีดสุด​ในเมื่อสมองมันคิดไม่ออก... ภารกิจตามหาประสบการณ์จริงจึงเริ่มต้นขึ้น!เหยื่อรายแรกและรายเดียว... กับการ One Night Stand ที่พังพินาศไม่เป็นท่า กับสิ่งที่วาดฝันไว้และความเป็นจริง ​เมื่อพึ่งคนไม่ได้ เธอจึงไปพึ่งเทคโนโลยี! ของเล่นสั่นๆ เครื่องบินที่ไม่มีปีก แต่เกิดเรื่องวุ่นวายทำให้ปฏิบัติการลับครั้งนี้ล่มไม่เป็นท่า... สวรรค์ที่ว่ายังอยู่ไกลเกินเอื้อม! จากความวุ่นวายจนนำไปสู่ Two Night Stand ที่แสนจะห่วยแตก​ในวันที่เธอเกือบจะถอดใจ เรื่อง

เขากระตุกยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะโน้มตัวลงไปซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ลิ้นสากลากไล้ผ่านเนินอกขาวนวลอย่างหื่นกระหาย จนกระทั่งถึงจุดที่ถูกปิดกั้นไว้... ฟันคมขบเม้มแผ่นซิลิโคนแล้วดึงออกช้าๆ ก่อนจะสบตาหญิงสาวที่นอนหอบกระเส่าแล้วถุยมันทิ้งไปอย่างไม่ใยดี‘โฮก! ซีนนี้เก่งสุดๆ ได้ฟีลพระเอกดิบเถื่อนมาก อยากจะคว้าปากกามาจดไว้กันลืมจริงๆ!’ อมีนาคิดอย่างตื่นเต้นทั้งที่หน้าแดงซ่าน“คิดอะไรอยู่ครับ... จะเปลี่ยนใจเหรอ?”“ปะ...เปล่าค่ะ... ไม่เปลี่ยน!”“ถึงเปลี่ยนตอนนี้... ก็ไม่ทันแล้วนะ”มือหนาจัดการปลดปราการด่านสุดท้ายของตัวเองทิ้งไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเผยให้เห็นอาวุธร้ายที่ทำเอาคนใต้ร่างถึงกับตาค้าง‘O.M.G.! อะไรนั่น! ไซส์ขนาดนั้นมันจะยัดเข้ามาได้ยังไงล่ะนั่น!’ อมีนาเบิกตากว้าง มองตามสิ่งที่พุ่งทะยานขึ้นมาตรงหน้าด้วยความหวาดเสียว ในขณะที่ภีมพัฒน์กำลังสวมเกราะป้องกันอย่างใจเย็น‘ทำหน้าตกใจเหมือนไม่เคยเห็น... เดี๋ยวก็รู้ ว่าสดจริงหรือสดปลอม’ ภีมพัฒน์ยิ้มร้ายในใจเขาเกี่ยวดึงกางเกงในตัวจิ๋วของเธอออก แล้วจับขาเรียวสวยถ่างออกกว้างในท่าที่น่าอายที่สุด มือหนากุมแก่นกายมั่น จับส่วนหัวหยักกดลงไปยังกึ่งกลางกายสาวที่คับ

ย่าอ่อนเอ่ยปากชวนภีมพัฒน์อยู่ทานมื้อเย็นด้วยกันอย่างมีน้ำใจ ไหนๆ ก็ต้องรอให้เสื้อผ้าซักแห้งและรีดให้เรียบร้อยเสียก่อน อมีนาที่ยืนปั้นหน้าไม่ถูกรู้สึกเหมือนอากาศในห้องเริ่มเบาบางลงเรื่อยๆ จนหายใจไม่ออก“หนูขอตัวขึ้นไปบนห้องก่อนนะคะย่า... เชิญคุณอาตามสบายค่ะ” เธอรีบชิงตัดบทโดยไม่ยอมสบตาชายหนุ่มแม้แต่วินาทีเดียวภีมพัฒน์มองตามแผ่นหลังบางที่วิ่งแน่บขึ้นบันไดไปราวกับหนีผี ความลนลานนั้นยิ่งตอกย้ำความสงสัยในใจเขา ‘หึ... ใช่ชัวร์! ถ้าไม่ใช่คนเดียวกัน จะกลัวอะไรขนาดนั้น’ เขาเหยียดยิ้มบางๆ ก่อนจะหันไปตอบรับคำชวนของย่าอ่อนด้วยท่าทางสุภาพผิดกับสายตาเจ้าเล่ห์เมื่อครู่โต๊ะอาหารมื้อค่ำกลิ่นหอมของกะทิและเครื่องแกรงอบอวลไปทั่วห้องครัว อาหารไทยฝีมือย่าอ่อนถูกลำเลียงมาวางเรียงรายดูน่าทาน แต่สำหรับบางคน... มันกลับเป็นภาพที่ชวนให้กระเดือกไม่ลง“มาค่ะคุณภีม ทานเยอะๆ นะคะ ฝีมือแม่เอง” ย่าอ่อนเชื้อเชิญพลางตักอาหารให้แขกวีไอพีบนโต๊ะมี “ผัดฟักทองใส่ไข่” ที่เนื้อฟักทองนึ่งจนนิ่มเละเป็นสีเหลืองทองอร่าม วางคู่กับ “มัสมั่นไก่” น้ำแกงข้นคลักที่มีน้ำมันลอยหน้าเป็นดวงๆ และมันฝรั่งที่เคี่ยวจนเปื่อยกลิ่นเครื่องแกงม

“คนบ้า! บ้าที่สุด!”อมีนาซุกหน้าลงกับหมอนพลางดิ้นเร่าด้วยความหงุดหงิด “งานเขียนก็ไม่ปัง พล็อตก็ตัน ยังมาเจอคนห่วยแตกซ้ำซากอีก นี่เราคิดผิดหรือคิดถูกที่ใช้วิธีนี้กันแน่!”เธอนอนกุมขมับทบทวนความล้มเหลวของตัวเอง อ่านนิยายก็แล้ว ดูหนัง AV ก็ศึกษามาหมด แถมยังลงทุนใช้คนจริง ทดลองเองถึงสองครั้ง “Two-night Stand แล้วนะอมีนา! ทำไมสวรรค์ที่เขาว่ากันมันยังมาไม่ถึงซักที เสียตัวฟรีไม่พอ ยังเสียความรู้สึกอีก!”“โอ๊ย... แสบชะมัด”มือเล็กสอดเข้าไปสัมผัสจุดอ่อนไหวเบาๆ ก่อนจะชะงักกึกเมื่อเห็นคราบสีแดงติดมือมา “ตายห่า! เป็นเมนส์เหรอ? ไม่สิ... นี่มันเลือด!” เธอหน้าซีดเผือดพลางนึกถึงบทรักอันรุนแรงเมื่อครู่ “คนบ้า! ทำรุนแรงจนเลือดออกเลยเหรอเนี่ย!”จังหวะนั้นเอง สัญชาตญาณการเอาตัวรอดก็ทำงาน ถ้าเธอเลือดออกขนาดนี้ ที่นอนห้องรับแขกต้องเปื้อนแน่ๆ! “ไม่ได้การละ พรุ่งนี้เช้าย่าต้องเข้าไปเก็บกวาดห้องแน่ ถ้าเห็นรอยเลือดเข้ามีหวังความแตกตายพอดี!”อมีนารีบกระโดดเข้าห้องน้ำล้างตัวด้วยความลนลาน เธอตั้งใจจะกลับมาตั้งนาฬิกาปลุกเพื่อลงไปจัดการรอยรักก่อนย่าจะตื่น แต่แล้วเธอก็ต้องพบกับความจริงที่โหดร้าย “โทรศัพท์! มือถือทิ้

ณ โชว์รูมรถหรูย่านสุขุมวิทภายในห้องทำงานที่ตกแต่งอย่างเรียบหรู กลิ่นกาแฟคั่วบดหอมอบอวลขัดกับบรรยากาศการทำงานที่เคร่งขรึม ภีมพัฒน์ เจ้าของโชว์รูมหนุ่มนั่งไขว้ห้างอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ โดยมีเวหา หุ้นส่วนคนสำคัญและเพื่อนสนิทนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม“ทีมช่างดำเนินการไปถึงไหนแล้วครับ?” ภีมพัฒน์เอ่ยถามขึ้นลอยๆ ขณะเซ็นเอกสาร แต่สายตากลับดูใส่ใจในคำตอบมากกว่าปกติ“ใกล้จะร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วครับ เหลือแค่เก็บรายละเอียดนิดหน่อย” เวหาตอบพลางจิบกาแฟ “แต่ผมยังแปลกใจไม่หาย นึกยังไงถึงอยากย้ายจากคอนโดกลางเมืองไปอยู่บ้านชานเมืองแบบนั้นล่ะครับ ปกติคุณติดความสะดวกสบายจะตาย”“อยากเปลี่ยนบรรยากาศดูบ้างน่ะครับ ขอบคุณ คุณมากเลยนะครับ ที่เป็นธุระให้เรื่องต่อเติม...” ภีมพัฒน์ยิ้มบางที่มุมปาก “อยู่บนตึกสูงมานาน บางทีการได้ลงมาเหยียบดิน มีรั้วบ้านติดกับเพื่อนบ้านบ้าง... ก็อาจจะมีอะไรน่าสนใจกว่าที่คิด”“ก็ดีเหมือนกันครับ ได้ไปอยู่รั้วติดกันแบบนั้น มีอะไรจะได้ช่วยเหลือกันสะดวก”“นั่นสิครับ”“แต่แบบนี้คงจะหนีเที่ยวลำบากหน่อยล่ะ ไปอยู่ใกล้หูใกล้ตาแม่แบบนั้น จะแอบหลบไปทางไหนคงยากหน่อยล่ะ เดี๋ยวคุณฟ้องแม่ผม” เวหาแกล้งแ