Two Night Stand แผนรักฉบับ NC의 모든 챕터: 챕터 11 - 챕터 20

“ปล่อยนะ! นี่คุณจะมายุ่งอะไรกับชีวิตหนูนักหนา ไปเข้าห้องหอโน้นไป! อย่ามาวุ่นวายกับหนู!” อมีนาแผดเสียงลั่นพร้อมบิดข้อมือออกจากการเกาะกุมที่แข็งราวกับปลอกเหล็ก ภีมพัฒน์บดกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปน“เข้าหออะไรของเธอ ยัยตัวแสบ! พูดเรื่องบ้าอะไร!”“จะเรื่องอะไร คุณก็รู้ดีอยู่แก่ใจหนิ! คุณก็อยู่ส่วนคุณสิ จะมาวุ่นวายอะไรกับชีวิตหนูนักหนา!”“จะไม่ให้ยุ่งได้ยังไง ในเมื่อเธอทำตัวแบบนี้!” ภีมพัฒน์ตวาดกลับ เสียงทุ้มต่ำของเขาคุมโทนความโกรธไว้ไม่มิด “เที่ยวอ่อยผู้ชายหน้าไหนก็ไม่รู้ไปทั่ว คันมากนักหรือไง ถึงต้องรีบหาที่ลงขนาดนี้!”คำดูถูกทำให้อมีนาเลือดขึ้นหน้า เธอเชิดหน้าท้าทายอย่างไม่ยอมคน “เออ! คัน! อยากเอา! อยากได้! แล้วมันทำไมคะ มีปัญหามากนักหรือไง! คุณไม่ใช่พ่อหนูนะ...ปล่อย!”“อมีนา!” ภีมพัฒน์คำรามต่ำในลำคอด้วยความโมโหที่พุ่งพล่าน“จะยุ่งไปทำไม อยากไม่อยากมันก็เรื่องของหนู! เลิกพูดแล้วก็ออกไปจากตรงนี้เลย!”“เอ้อ! ไม่ใช่พ่อ แต่ก็เป็นผัว!” ภีมพัฒน์ตะคอกกลับอย่างลืมตัวอมีนาถึงกลับสะดุ้งเฮือกเมื่อได้ยินคำพูดของคนที่เธอคิดว่าเป็นเจ้าบ่าวในงานแต่งที่เธอมาร่วมงานกับย่าอ่อน'คนบ้างานแต่งตัวเองแ

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องพักที่เพิ่งผ่านพายุสวาทมาหมาดๆ อมีนานอนแผ่หลา ผมเผ้ายุ่งเหยิง ร่างกายที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อสั่นเทิ้มเบาๆ ดวงตากลมโตจ้องเพดานอย่างเหม่อลอย มือเล็กกำชายผ้าห่มที่ปิดอกเอาไว้แน่นมันเป็นแบบนี้นี่เอง... เธอคิดในใจ ความเจ็บปวดในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความซ่านสยิวจนถอนตัวไม่ขึ้น สมองบันทึกทุกความรู้สึกไว้เป็นฉากๆ“มีน่า... เงียบทำไม โกรธพี่เหรอ?” ภีมพัฒน์ถามเสียงนุ่มพลางยันตัวขึ้นดู“ปะ... เปล่าค่ะ เมื่อกี้มัน...” เธอหน้าแดงซ่าน รีบพลิกตัวหันมาสบตาเขาจนผ้าห่มเลื่อนหลุดเผยให้เห็นทรวงอกอวบที่มีรอยรักสีกุหลาบฝังอยู่ประปรายชายหนุ่มหน้าแดงก่ำ สายตาคมปลาบจ้องมองรอยตีตราที่เขาฝากไว้ด้วยความภูมิใจ ก่อนจะรีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดให้เธออย่างลนลานโดยที่เธอไม่สนเรือนร่างตัวเองด้วยซ้ำ“หนูจะยอมเรียกว่า ‘พี่ภีม’ ก็ได้... แต่หนูไม่เป็นเมียน้อยใครนะคะ”“เมียน้อยอะไรกันมีน่า! พี่ยังไม่...”“อย่าเพิ่งพูดแทรกค่ะ ฟังหนูก่อน!” เธอหยัดตัวขึ้น เสียงเข้มจริงจัง “เราจะไม่ผูกมัดกัน แต่ถ้าหนูต้องการเมื่อไหร่... พี่ต้องมาหาห้ามปฏิเสธ จนกว่าหนูจะพอใจ!”“มีน่า! พูดอะไรแบบนั้น พี่ไม่ใช่โฮสต์นะ!” เขาประท้วงเสี

ณ โชว์รูมรถหรู ภายในห้องทำงานผู้บริหารหลายวันต่อมา...“ต้องย้ายของเข้าบ้านใหม่ มีอะไรให้ผมช่วยไหมครับคุณภีม” เวหาละสายตาจากแฟ้มเอกสารเอ่ยถามเพื่อนร่วมงานและเจ้านายหนุ่ม“ขอบคุณครับคุณเวย์ แต่คงไม่ต้องครับ ผมไม่มีของอะไรมาก” ภีมพัฒน์เอนหลังพิงเก้าอี้พลางจิบกาแฟ “เฟอร์นิเจอร์เดิมก็ทิ้งไว้ที่นั่น เผื่อวันไหนอยากกลับไปพัก ส่วนบ้านใหม่ผมสั่งเข้ามาใหม่ยกชุดครับ”“จริงด้วยนะ ผมก็ลืมไป... คนมีตังค์ก็เงี้ย ย้ายบ้านทีก็โละใหม่หมด” เวหาเย้าแหย่ติดตลก“ก็พูดเกินไป หนุ่มโสดอย่างเราจะไปไหนมาไหนก็แค่กระเป๋าเสื้อผ้าใบเดียวก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ”“มันก็จริงของคุณครับ แต่ผมไม่ง่ายเท่าคุณสิ โสดลูกติด... ลำบากหน่อย” เวหาถอนหายใจทิ้งท้ายด้วยรอยยิ้ม“ไม่หรอกครับ คุณยังหนุ่มยังแน่น แถมยังเสน่ห์แรงจะตาย” ภีมพัฒน์เลิกคิ้วมอง “แล้วที่เห็นแอบไปยืนโทรคุยบ่อยๆ นั่นล่ะ... เมื่อไหร่จะเปิดตัว?”“น้องเขายังเด็กมากเลยคุณภีม ผมยังไม่แน่ใจว่าพ่อแม่เขาจะโอเคกับพ่อหม้ายอย่างผมไหม”“เด็กนี่... เด็กขนาดไหนครับ ถึงยี่สิบหรือยัง?”“บ้าคุณ! ก็ต้องถึงแล้วสิ” เวหารีบแก้ตัวพัลวันจนภีมพัฒน์หลุดขำ“แล้วไป... ว่าแต่คุณเถอะ ได้ข่าวว่าที

“อ้าวคุณภีม! มาแล้วเหรอครับ... เฮ้ย! ปากไปโดนอะไรมาน่ะ!”เสียงของเวหาที่ทักขึ้นดังพอที่จะทำให้ทุกคนในบริเวณนั้นหันไปมองเป็นตาเดียว อมีนาถึงกับสำลักน้ำหวานจนหน้าดำหน้าแดง เธอรีบหันไปมองและพบกับร่างสูงของภีมพัฒน์ที่เดินตรงมายังซุ้มอาหาร ชายหนุ่มอยู่ในชุดใหม่ที่ดูสะอาดสะอ้าน แต่สิ่งที่โดดเด่นที่สุดคือริมฝีปากล่างที่มีรอยแตกและรอยช้ำจางๆ จนเห็นได้ชัด“นั่นสิครับคุณภีม ไปฟัดกับใครมาเนี่ย รอยฟันชัดเลยนะนั่น!” พนักงานชายคนหนึ่งแซวขึ้นพร้อมเสียงหัวเราะคิกคักของสาวๆ เซลส์ที่พากันจ้องรอยนั้นอย่างสงสัยภีมพัฒน์ไม่ได้ตอบในทันที เขาทำเพียงแค่กระตุกยิ้มมุมปาก ซึ่งนั่นยิ่งทำให้แผลปริจนเขารู้สึกแสบจี๊ด ดวงตาคมกริบตวัดมาสบตากับยัยตัวแสบที่นั่งหน้าซีดสลับแดงอยู่ริมสระ“พอดีเจอแมวจรแถวนี้ข่วนเข้าน่ะครับ... มันพยศน่าดู” เสียงทุ้มเอ่ยเรียบๆ แต่เน้นคำว่าแมวจรจนอมีนาต้องรีบก้มหน้ามองน้องสิงโตทันที“พูลวิลล่ามีแมวจรหลุดเข้ามาด้วยเหรอ?ท่ามกลางเสียงเพลงและความวุ่นวายริมสระ ภีมพัฒน์เดินตรงเข้ามาหา เวหาที่ยืนอยู่กับสองสาว แต่ทันทีที่สายตาคมกริบปะทะเข้ากับร่างบางของเพื่อนสนิทของอมีนา ทั้งคู่ก็ชะงักไปพร้อมกันราวก

บรรยากาศปาร์ตี้ริมสระน้ำเข้าสู่ช่วงปล่อยผีอย่างสมบูรณ์แบบ พนักงานเริ่มวิ่งเล่นกันอย่างอุตลุด จนมีใครคนหนึ่งตะโกนท้าทายขึ้นมาว่า“ใครไม่ลงน้ำถือว่ามาไม่ถึงพัทยาโว้ยยย!”พนักงาน 3-4 คนวิ่งกรูลงสระไปก่อนใครเพื่อน ตามมาด้วยอมีนา ที่ความเมาพุ่งทะลุปรอท เธอคว้าห่วงยางเป็ดเหลืองตัวยักษ์มาถือไว้แล้ววิ่งเซมาเตะน้ำกระจาย ก่อนจะกระโดดท่าระเบิดน้ำลงไปกลางสระจนน้ำแตกซ่านพุ่งไปเปียกหน้า ภีมพัฒน์ ที่นอนพักผ่อนอยู่ริมสระแบบเต็มๆ“ฮิ้วววว! น้องมีน่าสู้ตายว่ะ!” พี่ๆ พนักงานปรบมือเชียร์กันเกรียวกราวพนักงานเริ่มเล่นสงครามน้ำกันมั่วไปหมด อมีนาที่กำลังมึนได้ที่หัวเราะเอิ๊กอ๊ากพยายามจะปีนขึ้นหลังเป็ดเหลือง แต่ด้วยความที่โลกหมุนบวกกับสติที่เริ่มลอยล่อง เธอจึงเสียหลักหน้าคว่ำจมลงไปในน้ำ ในขณะที่พนักงานคนอื่นๆ กำลังเล่นน้ำกันนัวเนียจนไม่มีใครสังเกตเห็นความผิดปกติผ่านไปหลายวินาที ภีมพัฒน์ที่คอยกวาดสายตามองหายัยตัวแสบเริ่มขมวดคิ้วแน่น เขาเห็นเพียงห่วงยางเป็ดเหลืองลอยเคว้งอยู่กลางสระ แต่คนกลับหายไป!“มีน่าล่ะ? ยัยตัวเล็กนั่นไปไหน!” ภีมพัฒน์เด้งตัวขึ้นยืน พลางกวาดสายตามองหาคนตัวเล็กที่ควรจะโผ