All Chapters of Two Night Stand แผนรักฉบับ NC: Chapter 31 - Chapter 40

“ยอมรับความจริงแล้ว ก็จ่ายค่าเสียหายมาซะดีๆ”อมีนาถึงกับไปไม่เป็น สมองขัดข้องกะทันหันจนหาคำโต้ตอบไม่ได้ สายตาเจ้ากรรมดันเหลือบไปเห็นชุดตัวนอกตัวในของตัวเองแขวนเด่นหราอยู่หน้าตู้เสื้อผ้า ยิ่งตอกย้ำภาพสมรภูมิรักที่เพิ่งผ่านพ้นไปจนแก้มใสแดงระรื่อขึ้นด้วยความเขินอายขั้นสุด“ชุด... ชุดเสื้อผ้าหนู!”คนตัวเล็กอาศัยจังหวะที่เขาเผลอ คว้าผ้าขนหนูผืนหนาขึ้นมาพันกายอย่างทุลักทุเล เตรียมจะกระโจนลงจากเตียงไปคว้าเอาอิสรภาพคืนมา แต่คนตัวโตไวกว่าหลายขุม! ภีมพัฒน์ขยับกายเพียงนิดเดียวก็สามารถรวบเอวบางแล้วกดร่างเล็กลงกับที่นอนนุ่มนิ่มได้อีกครั้ง“จะรีบไปไหนครับ... พี่ยังกินไม่อิ่มเลยนะ!”ในระยะประชิดแบบนี้ อมีนาลืมสิ้นแม้กระทั่งวิธีหายใจ กลิ่นสบู่หอมสะอาดปนกลิ่นกายแกร่งตามธรรมชาติของบุรุษเพศโชยเข้าจมูกจนเธอต้องแอบกลืนน้ำลายเฮือกใหญ่ ภาพตรงหน้าคือความลงตัวที่พระเจ้าจงใจปั้นแต่ง ภีมพัฒน์ในสภาพที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จดูหล่อร้ายกาจกว่าตอนไหนๆร่างกายแกร่งที่ยังแห้งไม่สนิทมีหยดน้ำใสๆ เกาะพราวตามแผงอกที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้าม ผิวของเขาดูขึ้นเงาราวกับรูปสลักชั้นดีภายใต้แสงไฟสลัว ไหล่กว้างที่ดูแข็งแรงแผ่ขยายปกคลุมร่าง

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา กระทบเข้ากับใบหน้าหวานที่ค่อยๆ ปรือตาตื่นขึ้น อมีนารู้สึกถึงความอบอุ่นที่โอบล้อมร่างกายไว้ เมื่อก้มลงมองก็พบว่าใบหน้าของเธอซบอยู่กับแผงอกแกร่งที่อัดแน่นไปด้วยกล้ามเนื้อ ผิวเนื้อเปลือยเปล่าสัมผัสกันจนรับรู้ได้ถึงจังหวะหัวใจของคนตัวโตเธอนิ่งค้างอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ผละร่างออกเล็กน้อยเพื่อมองดูใบหน้าของคนที่หลับสนิทอยู่ชัดๆ ภีมพัฒน์ในยามหลับดูไร้ซึ่งความกะล่อนและเจ้าเล่ห์ คิ้วคมเข้ม พาดเฉียงรับกับจมูกโด่งเป็นสัน และริมฝีปากหยักได้รูปที่เคยรุกรานเธออย่างหนักหน่วงเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมามือเล็กๆ สั่นเทาขณะยื่นไปแตะที่คิ้วคม ค่อยๆ ลากไล้ลงมาตามสันจมูก จนมาหยุดอยู่ที่ริมฝีปากของเขา แทนที่จะโวยวายหรือฟัดเหวี่ยงเหมือนทุกครั้ง อยู่ดีๆ ความรู้สึกจุกเสียดก็แล่นริ้วขึ้นมากลางอก หัวใจดวงน้อยบีบรัดอย่างที่ไม่เคยเป็น แววตาที่เคยสดใสเริ่มแดงก่ำและคลอไปด้วยหยาดน้ำตา ลมหายใจที่พ่นออกมาเริ่มร้อนผ่าวด้วยความอัดอั้น“นี่หนูรักพี่แล้วใช่ไหมพี่ภีม... แล้วหนูต้องทำยังไง”เธอถามตัวเองในใจด้วยความสับสน สายตาพร่ามัวกวาดมองไปรอบห้องนอนที่เต็มไปด้วยร่องรอยของบทรักที่แส

ภายในห้องนอนอมีนาภีมพัฒน์วางร่างเล็กลงบนเตียงนุ่มอย่างเบามือที่สุด ทันทีที่ก้นเล็กแตะที่นอน อมีนาก็รีบถดตัวหนี แต่ชายหนุ่มกลับนั่งลงคุกเข่าข้างลงกับพื้นตรงหน้าเธอ มือหนาเอื้อมไปกุมข้อเท้าเล็กที่บวมเป่งขึ้นมาดูด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความวิตกกังวล“โอ๊ยยย!!!” อมีนาร้องลั่นพลางพยายามกระชากขาออก“เจ็บมากไหม... ไปหาหมอนะ เดี๋ยวพี่พาไปเอง” น้ำเสียงของเขาอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด แฝงไปด้วยความรู้สึกห่วงที่ปิดไม่มิด“อย่ามายุ่ง! พี่ออกไปได้แล้ว!” เธอตวาดใส่ทั้งน้ำตาที่คลอเบ้า“อย่าดื้อสิ! จะดื้อกับพี่ไปถึงไหน!” ภีมพัฒน์เริ่มหมดความอดทน เขาเงยหน้าขึ้นดุร่างเล็กที่กำลังแผลงฤทธิ์ใส่เขาไม่หยุด“เรื่องของหนูมั้ย! พี่เป็นอะไรกับหนู!” คำถามนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดกลางใจคนฟัง อมีนาจ้องเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตัดพ้อและเจ็บปวด“มีน่า! เลิกเอาแต่ใจสักที... ไปหาหมอ!”“เออ! ก็หนูเอาแต่ใจนี่ หนูมันไม่ใช่ผู้ใหญ่ที่มีเหตุผลไง พอใจหรือยัง! ในเมื่อหนูมันแย่ขนาดนี้ พี่จะยุ่งกับหนูทำไม! พี่ก็กลับไปหาคนที่มีเหตุผลของพี่สิ!”“ไปกันใหญ่แล้ว พี่ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น! คือพี่...” ภีมพัฒน์ชะงักคำพูดไว้เพียงแค่นั้น เมื่อ

บรรยากาศภายในรถยุโรปคันหรูเต็มไปด้วยความอึดอัดที่แทบจะระเบิดออก ภีมพัฒน์ลอบมองคนข้างกายที่นั่งกอดถุงยาไว้แน่นและเอาแต่ร้องไห้สะอื้นจนตัวโยน เขาเริ่มไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอเป็นอยู่ ทั้งที่เขาก็แสดงความชัดเจนถึงขั้นพามาจดทะเบียนสมรส ยอมผูกมัดตัวเองด้วยกฎหมายต่อหน้าพยานนับสิบเพื่อให้เธอเชื่อใจ แต่ทำไมเธอกลับเอาแต่ร้องไห้ดูแตกสลายมากกว่าเดิมในใจของอมีนาตอนนี้เหมือนถูกพายุพัดถล่ม ความเครียดเรื่องสถานะ "ชู้" ที่เธอเชื่อฝังใจมันบีบคั้นจนหายใจไม่ออก และที่เลวร้ายกว่านั้นคือ ความกลัวลึกๆ ในใจ กลัวว่าเธอจะพลาดมี "ตัวอ่อน" เกิดขึ้นมาจริงๆ จากความสะเพร่าเรื่องยาคุมของตัวเอง เธอทั้งกลัว ทั้งอาย และสมเพชตัวเองเกินกว่าจะระบายออกมาเป็นคำพูดได้‘ทำไมพี่ต้องทำแบบนี้... จดทะเบียนซ้อนเพื่อผูกมัดหนูไว้เป็นของเล่นเหรอ พี่ไม่กลัวติดคุกหรือไง’ เธอคิดพลางสะอื้นฮัก ที่เธอกล้าเซ็นลายมือชื่อลงในใบสำคัญการสมรสเมื่อครู่ ก็เพราะปักใจเชื่อไปแล้วว่ากระดาษใบนั้นเป็นเพียง โมฆะ ต่อให้จดไปร้อยใบก็สู้ทะเบียนสมรสใบแรกที่เขามีกับ "เจ้าสาว" คนนั้นไม่ได้ภีมพัฒน์ที่เห็นคนตัวเล็กเริ่มร้องไห้จนหน้าซีดเซียวก็เริ่มร้อนใจ เขาจนปัญญ

ภายในห้องโถงกว้างของบ้านหลังใหญ่สไตล์โมเดิร์นที่เคยเงียบสงบ บัดนี้กลับร้อนระอุยิ่งกว่าเตาเผา อมีนาพยายามลากกระเป๋าเดินทางใบโตออกมาจากโถงทางเดิน ท่ามกลางสายตาคมกริบของย่าอ่อน ที่ยืนกอดอกขวางทางไว้อย่างมั่นคง โดยมี เวหายืนอยู่ข้างๆ คอยสังเกตการณ์“จะคบก็คบกันไปสิ ย่าไม่ได้ห้าม! แต่จะหอบผ้าหอบผ่อนไปอยู่บ้านผู้ชายโท่งๆ แบบนี้มันใช้ได้ที่ไหน ย่าไม่ให้ไป!” ย่าอ่อนตำหนิเสียงเรียบแต่ทรงพลัง ตามฉบับคุณย่าที่ห่วงหลานสาว“ใช่มีน่า ทำอะไรให้มันเห็นหัวผู้ใหญ่บ้าง เราเป็นผู้หญิงนะ จะไปอยู่อาศัยกับผู้ชายก่อนแต่งมันดูไม่ดี” เวหาช่วยเสริมพลางประคองไหล่แม่ไว้ เมื่อเห็นท่านเริ่มมีสีหน้าตึงเครียดขึ้นมาจริงๆ“หนูโตแล้วนะ! อาเวย์ แล้วหนูก็ไม่ได้จะไปอยู่กับผู้ชายทั่วไปนะย่า... ดูนี่! หนูไปอยู่กับ ‘สามี’ ที่ถูกต้องตามกฎหมายของหนูค่ะ!”อมีนาสวนกลับทันควัน ก่อนจะหยิบซองเอกสารออกมาจากกระเป๋าผ้าแล้วดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมายื่นโชว์ตรงหน้าย่าอ่อน เวหารีบคว้ากระดาษแผ่นนั้นมาดูแทนแม่ทันที ทันทีที่เห็นตัวอักษรบน ใบสำคัญการสมรส ชัดเจน เวหาก็ถึงกับตาค้าง หน้าถอดสี ส่วนย่าอ่อนพอได้อ่านข้อความในกระดาษชัดๆ ก็ถึงกับนิ่งอึ้ง