Todos los capítulos de ขอเพียงใจรักมั่น: Capítulo 41 - Capítulo 50

เมื่อฝ่ามืออุ่นๆของจูหยวนจางเอื้อมมาช่วยเหลือหลิวหลีจัดการกับอาภรณ์บนเรือนร่างที่ยังไม่เรียบร้อยดี หลิวหลีจึงยิ่งเพิ่มความแดงก่ำบนใบหน้าอย่างช่วยไม่ได้ ถึงแม้ว่าฝ่ามือกรุ่นร้อนของเขาจะเคยลูบคลำเคล้นคลึงจนถ้วนทั่วเรือนร่างนวลเนียนของนางมาแล้วหลายครั้งก็ตามทีแต่ทว่า ท่ามกลางแสงแดดเจิดจ้าอย่างนี้ ในที่ที่มิใช่บนเตียงนอนหรือในห้องหับมิดชิดอย่างนี้ มันกำลังสร้างความรู้สึกแปลกใหม่อย่างประหลาด ทั้งยังสร้างความตื่นเต้นแบบแปลกๆให้อีกด้วยจูหยวนจางที่กำลังก้มหน้ามองหลิวหลีในขณะที่กำลังช่วยจัดการกับเสื้อผ้าอาภรณ์ของนางอยู่ เขาจึงได้เห็นใบหน้าของนางยิ่งเพิ่มความแดงระเรื่อมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม ความรู้สึกอุ่นร้อนจากเรือนร่างของนางกำลังแผ่กระจายออกมาจนถึงฝ่ามือของเขา จนเขาเองยังอดที่จะรู้สึกร้อนวูบวาบมิได้ เขาจึงก้มหน้าลงจรดริมฝีปากของเขาเข้ากับหน้าผากกลมมนของนางอย่างไม่อาจห้ามใจเมื่อริมฝีปากอุ่นร้อนของจูหยวนจางแนบชิดลงมาที่หน้าผากของหลิวหลี ความรู้สึกซาบซ่านพลันพลุ่งพล่านขึ้นมาจนน่าตกใจ หลิวหลีถึงกับเงยหน้าขึ้นมองจูหยวนจางอย่างเผลอไผลเหม่อลอยจูหยวนจางเองก็ไม่ต่างกัน ทุกกิริยาของหลิวหลีในยามนี้ ช่า

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่เฉินเจียวเหมยจึงพาจูหยวนจางเดินเข้าไปยังโรงเตี๊ยมโอ่อ่าแห่งหนึ่งตามประสาเจ้าถิ่นที่อยู่ภายในหมู่บ้านแห่งนี้มาเนิ่นนาน หลิวหลีเห็นดังนั้นจึงรีบเดินตามไปให้ทันบุคคลทั้งสองเมื่อหลิวหลีเดินเข้ามายังห้องโถงของโรงเตี๊ยม นางมองเห็นจูหยวนจางกับเฉินเจียวเหมยเดินไปคุยอยู่กับหลงจู๊ด้วยท่าทางสนิทสนมคล้ายกับว่าพวกเขามาด้วยกันและกำลังจะเปิดห้องให้ตัวของพวกเขาเองเฉินเจียวเหมยยืดตัวขึ้นกระซิบกระซาบจนถึงใบหูของจูหยวนจางแล้วก็หันหน้าไปหัวเราะคิกคักกับหลงจู๊ด้วยท่าทางน่าเอ็นดูส่วนหลงจู๊ก็มองหน้าของจูหยวนจางหนึ่งทีสลับกับเฉินเจียวเหมยอีกหนึ่งทีก่อนจะคลี่ยิ้มอย่างกรุ้มกริ่มพลางผายฝ่ามือของตนออกไปยังทิศทางหนึ่งเพื่อเดินนำทางไปยังห้องพักด้านใน ซึ่ง...ไม่มีใครมองมาทางหลิวหลีเลย...จูหยวนจางกับเฉินเจียวเหมยพร้อมด้วยหลงจู๊พากันเดินไปโดยไม่มีใครสนใจหลิวหลีเลยซักคนหลิวหลีเห็นอย่างนั้นจึงไม่รอช้า นางรีบสาวเท้าก้าวตามบุคคลทั้งสามไปยังทิศทางเดียวกันกับพวกเขาในทันทีแต่ทว่า...เมื่อหลิวหลีเดินตามมาจนเจอมุมทางเดินของห้องพักที่เรียงราย จูหยวนจางและเฉินเจียวเหมยก็ได้หายตัวไปพวกเขาหายตัวไปแล้ว หล

หลิวหลีคิดอย่างนั้นในขณะที่กำลังพยายามปรับอารมณ์ของตนเองอย่างเต็มกำลัง หากนางยังทำตัวเยี่ยงนี้ จูหยวนจางคงเบื่อนางเข้าสักวัน ซึ่งเขาก็คงจะกำลังเริ่มเบื่อนางแล้วในยามนี้จูหยวนจางมิได้เอ่ยต่อคำใด เขาเพียงนั่งมองหลิวหลีอยู่นิ่งงันเพื่อรอเวลาให้นางได้ปรับอารมณ์อย่างใจเย็นเวลาผ่านไปซักพักหลังจากความเงียบเข้าครอบคลุมอยู่อึดใจ“ท่านพี่” หลิวหลีจึงหันหน้ามาเรียกขานจูหยวนจางเสียงเบา “ข้าขอโทษ”จูหยวนจางได้ยินอย่างนั้นจึงเอื้อมมือขึ้นแล้วดึงร่างนุ่มนิ่มของภรรยาเข้ามากอดเอาไว้อย่างนุ่มนวลเขาเข้าใจได้เป็นอย่างดีกับเหตุการณ์ข้างนอกนั่น กับสิ่งที่เฉินเจียวเหมยต้องการจะทำ นางแค่อยากกลั่นแกล้งหลิวหลีตามวิสัยของสตรีเช่นนาง เขาผิดเองที่มิได้คิดจะห้ามปราม ด้วยเห็นว่ามันมิใช่เรื่องใหญ่เรื่องโตอันใดสตรีในอ้อมกอดของเขายามนี้ นางทำทุกทางเพื่อที่จะได้แต่งงานกับเขา นางทำทุกอย่างเพื่อที่จะได้อยู่ใกล้กันกับเขา แล้วเขาจะปล่อยปละละเลยนางได้อย่างไร“เจ้าห้ามหนีข้าออกมาอย่างนี้อีก เข้าใจหรือไม่” จูหยวนจางเอ่ยเสียงดุเพียงเบาๆใส่สตรีในอ้อมแขน“ท่านพี่ก็อย่าอยู่กับสตรีนางใด” หลิวหลียังคงเอ่ยคำตามจุดยืนของตนเองเพี

ตามทางเดินทอดยาวระหว่างห้องพักของโรงเตี๊ยมแห่งนี้ เฉินเจียวเหมยยังคงคอยเมียงมองจูหยวนจางกับภรรยาของเขาจากนอกห้องพักของบุคคลทั้งสองอย่างนึกสนุกช่วงนี้ชาวบ้านต่างร่างกายแข็งแรงกันเป็นอย่างดี แทบจะไม่มีใครเจ็บป่วย นางก็เลยว่างมากไปเสียหน่อยก็เท่านั้นในขณะที่เฉินเจียวเหมยกำลังยืนเมียงมองไปทางห้องพักของจูหยวนจางและหลิวหลีอยู่นั้น นางพลันสังเกตเห็นหลงจู๊กำลังเดินถือโถวางกำยานเดินตรงไปทางห้องพักของจูหยวนจางอืม...นั่นโถกำยานที่นางมอบเอาไว้ให้หลงจู๊เพื่อให้ไปใส่ในห้องพักของอาหยวน ใช่หรือไม่?ถ้าใช่!แล้วใยยังอยู่ในมือของหลงจู๊ใยยังไม่ไปอยู่ในห้องพักของอาหยวนเมื่อคิดได้ดังนั้น เฉินเจียวเหมยจึงรีบเดินไปขวางทางด้านหน้าของหลงจู๊ในทันทีก่อนเอ่ยถามเสียงเข้ม “นี่คืออันใด”“กำยานขอรับ” หลงจู๊ตอบหน้าตาเฉย“กำยานของข้าใช่หรือไม่” เฉินเจียวเหมยถามเสียงขุ่น“ใช่ขอรับ” หลงจู๊ยังคงตอนรับด้วยสีหน้าเรียบเฉย“แล้วใยยังมาอยู่ในมือของท่าน หา!” เฉินเจียวเหมยเริ่มเสียงดัง มันควรจะไปอยู่ในห้องพักของอาหยวนกับฮูหยินของเขา เพื่อใช้เป็นตัวช่วยสำหรับกิจกรรมให้เกิดขึ้นอย่างสุดแสนจะรัญจวนและสุดแสนจะวิเศษมากๆยิ่งๆขึ้น

จูหยวนจางพาหลิวหลีเดินเคียงข้างกันมาตามทางของโรงเตี๊ยมก่อนจะให้หลิวหลีนั่งรอที่โต๊ะตัวหนึ่งโดยที่จูหยวนจางเพียงเดินออกไปจากโรงเตี๊ยมเพื่อจะไปหารถม้าหวังจะให้ภรรยาของเขาได้นั่งไปอย่างสบายๆเมื่อหลิวหลีนั่งลงที่โต๊ะตัวหนึ่งเรียบร้อยดีแล้ว หญิงสาวเพียงสั่งอาหารมารอเอาไว้เพื่อรับประทานกับจูหยวนจางก่อนเดินทาง“ออกมายามเวลาป่านนี้ กำยานของข้าคงไม่มีความหมายเสียแล้ว” เสียงของเฉินเจียวเหมยเอ่ยขึ้นอย่างกรุ่มกริ่มไม่แตกต่างจากใบหน้างามของหลิวหลีในยามนี้“เจ้าหมายความว่าอย่างไร” หลิวหลีถามอย่างงุนงงไปทางเฉินเจียวเหมยที่กำลังหย่อนกายลงนั่งที่ตั่งข้างๆกันเฉินเจียวเหมยมิได้ตอบคำใด นางเพียงเอื้อมมือไปจับข้อมือของหลิวหลีขึ้นมาวางเอาไว้บนโต๊ะก่อนจะจับตรวจดูชีพจรของหลิวหลีเสียอย่างนั้น“อืม...ใช้ได้...ดียิ่ง ดียิ่ง” เฉินเจียวเหมยเอ่ยขึ้นเมื่อจับดูชีพจรของหลิวหลีแล้วผลออกมาเป็นที่น่าพอใจ“วันนี้ใบหน้าของเจ้าช่างดูงดงามมากกว่าเมื่อวานยิ่งนัก” เฉินเจียวเหมยอมยิ้มเอ่ยหยอกเย้าไปทางหลิวหลี “เมื่อวานทำหน้าคล้ายกับอยากฆ่าคน”“เมื่อวานข้าอยากฆ่าเจ้า”“หือ”“เจ้าคงมีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่น”“...”เฉินเจียว