Todos los capítulos de ขอเพียงใจรักมั่น: Capítulo 51 - Capítulo 60

หลิวหลีมิได้กล่าวต่อคำใด นางเพียงนั่งฟังเฉินเจียวเหมยเอ่ยคำอย่างใจเย็น“ยามที่ข้าได้ไปประจำการเป็นหมอหญิงของค่ายทหาร ข้ารู้สึกชมชอบชีวิตแบบนั้น การช่วยเหลือผู้คนจากความตายเป็นสิ่งที่ทำให้ข้ามีความสุข อ่อ...ข้าเคยช่วยสามีของเจ้าด้วยนะ ข้ากับเขาจึงกลายมาเป็นสหายกันอย่างไรเล่า กับอ๋องเฉินพี่ชายของข้า ก็เคยผ่านการช่วยเหลือจากข้าด้วยนะ ข้ากลัวว่าชายาทั้งหลายที่วังหลังของเขา จะต้องแห้งเหี่ยวจนตาย ข้าจึงต้องคอยตามช่วยเหลืออยู่ตลอดอย่างไรเล่า” เฉินเจียวเหมยยังคงเล่าเรื่องราวไปเรื่อยๆไม่มีสะดุด ทำให้หลิวหลีรู้สึกชมชอบทั้งยังขอบคุณเฉินเจียวเหมยยิ่งนัก ที่ทำให้จูหยวนจางยังคงมีชีวิตอยู่จนถึงตอนนี้เวลาเสวนาพาทีของสตรีทั้งสองยังคงดำเนินไป...บรรยากาศโดยรอบเรือนกายของหลิวหลีและเฉินเจียวเหมยพลันดีขึ้นมาอย่างมากมายผิดกับเมื่อวานอย่างสิ้นเชิง... บนทางเดินของโรงเตี๊ยมระหว่างทางเข้าทางด้านหน้าของโรงเตี๊ยมกับห้องโถงเชื่อมมายังห้องอาหารมีกลุ่มของบุรุษผู้หนึ่งกำลังเดินเข้ามาด้วยมาดของผู้สูงศักดิ์ทรงพลังน่าเกรงขามอย่างน่ากลัว เขามีนามว่าจ้าวจิ่นหลง เขาเป็นองค์รัชทายาทของแคว้นจ้าวที่มีอาณาเขตใหญ่โ

ภายในป่าไม้สวยงามที่มีเพียงต้นไม้ยืนต้นประปรายแต่มีมวลดอกไม้อยู่จนเต็มพื้นที่ถัดออกไปไม่ไกลกันมีธารน้ำใสกำลังตกไหลเย็นฉ่ำท่ามกลางสายลมเอื่อยเฉื่อยพาเอาอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่นของจูหยวนจางพลันปลิวหายไปชายหนุ่มยังคงทอดสายตาเมียงมองหญิงสาวผู้เป็นภรรยาที่กำลังเดินจับกุมชายเสื้อของเขาไม่ยอมปล่อยคล้ายกับว่าอาจจะมีใครมาพรากเอาตัวเขาและตัวนางแยกออกไปจากกัน“เจ้าคงเป็นสตรีนางนั้น” จูหยวนจางเอ่ยขึ้นไปทางหลิวหลีขณะพาหลิวหลีมานั่งลงที่ใต้ต้นไม้ต้นหนึ่งที่ตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางมวลดอกไม้สวยสดงดงาม“ข้าเคยได้ข่าวว่ามีสตรีสกุลหลิวนางหนึ่งนางเป็นบุตรสาวของอัครเสนาบดีหลิว นางนั่งคุกเข่าไม่ยอมลุกไปไหนเพื่อที่จะได้ไม่ต้องถูกบิดาส่งไปถวายตัวเป็นชายาผู้สูงศักดิ์ขององค์รัชทายาท ทั้งที่มีสตรีมากมายจากตระกูลใหญ่ต่างยื้อแย่งที่จะถวายตัวในครานั้น ในยามนั้นองค์หญิงของแคว้นเราที่มีอายุถึงวัยออกเรือนก็ได้แต่งงานไปหมดแล้ว ที่เหลืออยู่ก็ยังทรงพระเยาว์ จึงต้องการสตรีจากตระกูลใหญ่ทรงอิทธิพลให้ทำหน้าที่เชื่อมสัมพันธ์แทน ข้าไม่คิดว่าเป็นเจ้า อัครเสนาบดีหลิวมีภรรยาหลายคนทั้งยังมีบุตรสาวหลายคน ข้าไม่คิดจริงๆว่าจะเป็นเจ้า”

และเพียงไม่นาน ห้องพักสองห้องที่อยู่ติดกันตรงสุดทางเดินด้านในของโรงเตี๊ยมแห่งนี้พลันปรากฏเสียงบางอย่างที่ดังออกมาคล้ายๆกันได้อย่างน่าชื่นชมตรงทางเดินที่ทางด้านหน้าของห้องพักสองห้องที่กำลังเกิดเสียงแปลกประหลาดอยู่ในขณะนี้หลงจู๊ประจำโรงเตี๊ยมนามว่าอาเป่ากำลังยืนสับสนอยู่ตรงด้านหน้าของห้องสองห้องนี้อย่างมึนงงและสับสนอยู่ไม่น้อยห้องพักสองห้องตรงด้านหน้าของอาเป่านี้ แน่นอนว่ามันไม่มีทางเก็บเสียงอันใดได้หากว่ามันอยู่ติดกันและเมื่อมีเขามายืนแอบฟังอยู่ใกล้ๆ อย่างนี้แต่เนื่องจากว่ามันมีเพียงสองห้องนี้เท่านั้นที่อยู่ตรงสุดทางเดินด้านในสุดของโรงเตี๊ยมแห่งนี้ มันจึงนับได้ว่าเก็บเสียงได้เป็นอย่างดีเช่นเดียวกัน เพราะนอกจากสองห้องนี้แล้วมิได้มีห้องใดอยู่ใกล้ๆกันแต่อย่างใด เพียงแต่...นั่นมิใช่สิ่งที่สร้างความมึนงงและสับสนให้กับอาเป่าแต่สิ่งที่กำลังสร้างความสับสนและมึนงงให้อาเป่า คือโถกำยานผสมยาสูตรพิเศษของท่านหมอเฉินอาเป่านำโถกำยานอันนั้นมาใส่เอาไว้ในห้องใดกัน ห้องทางซ้ายหรือห้องทางขวา แล้วเขาพาแขกที่บอกกล่าวแก่เขาว่าต้องการห้องด้านในสุด ลับตาที่สุด เข้ามาพักถูกห้องหรือไม่ แล้วท่านหมอเฉินมาหยิ

และแล้วประโยคของสาวใช้นางนี้ทำเอาคิ้วคมเข้มของจูหยวนจางพลันกระตุกอย่างเห็นได้ชัด“จริงๆนะเจ้าคะ” เซียงอี่ยังคงเอ่ยคำ นางต้องรีบใส่ร้ายป้ายสีหลิวหลี ฮูหยินของจูหยวนจางให้ได้โดยเร็ว ก่อนที่ทั้งสองจะมีเวลาอยู่ด้วยกันจนเกิดรักใคร่กันมิได้ห่างเหินกันเหมือนดังเช่นกาลก่อน เช่นนั้นแล้ว นางมีเวลาแค่ช่วงนี้เท่านั้น นั่นคือความคิดของเซียงอี๋จูหยวนจางยังคงนั่งนิ่งๆด้วยมาดเคร่งขรึมตามวิสัยมิได้กล่าวคำใดๆออกมา สาวใช้นางนี้ก็เหมือนกับสตรีทั่วๆไปที่เขาได้เคยเจอะเจอมา จริตมารยาของนางมุ่งมั่นหมายมาดมาที่เขาอย่างไม่ต้องสงสัย เขาเป็นทหารผ่านศึกมาอย่างหนัก อยู่กับเหล่าบุรุษสายอาชีพเดียวกันตลอดเวลาก็จริง แต่กับพวกอิสตรีมิใช่ว่าเขามิเคยได้ผ่าน เขาเคยเจอมารยาของสตรีมากหน้าหลายตามาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน เพียงแต่ว่าไม่เคยมีสตรีนางใดทำให้ใจของเขาได้ผูกสมัครรักใคร่ กับสตรีตรงหน้าของเขาในยามนี้ แน่นอนว่า เขาไม่จำเป็นที่จะต้องเสียเวลาเสวนาแต่อย่างใด แต่ทว่า...สตรีนางนี้...นางมิได้พุ่งเป้ามาที่เขาเพียงคนเดียวแต่นางกำลังพุ่งเป้าผิดประเด็นนางกำลังพลาดอย่างมหันต์...กับภรรยาของเขา...สาวใช้นามว่าเซียงอี๋เห็นจูหยวน

เวลายามซื่อ(09.00-10.59) ณ ท้องพระโรงของพระราชวังแห่งแคว้นเฉินเดิมทีจูหยวนจางเพียงต้องการเข้าเฝ้าฮ่องเต้เพื่อรายงานตัวเกี่ยวกับข่าวต้วนซิ่วของเขาเพียงส่วนตัวกับพระองค์ภายหลังจากเวลาว่าราชการขององค์ฮ่องเต้ทรงเสร็จสิ้นแต่ทว่า...แม่ทัพใหญ่หยางเจี๋ยกลับไม่ยินยอม ทั้งยังเอ่ยปากขอร้องฮ่องเต้ให้เขาได้เข้าเฝ้าต่อหน้าพระพักตร์ภายในท้องพระโรงแห่งนี้ ต่อหน้าเหล่าข้าราชบริพารทั้งหลายนี่“มาแล้วหรือรองแม่ทัพจู” สุรเสียงนุ่มนวลแต่ทรงอำนาจเหนือทุกคนในแผ่นดินแคว้นเฉินเอ่ยทักทายจูหยวนจางหลังจากที่จูหยวนจางได้ทำความเคารพมาทางพระองค์ก่อนจะคุกเข่าลงในทันทีที่เดินเข้ามา“เราได้อ่านคำรายงานของท่านแล้ว ท่านมีสิ่งใดจะอธิบายเพิ่มเติมหรือไม่” เจ้าแห่งแผ่นดินยังคงเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงดังเดิม โดยมีเหล่าขุนนางรอฟังกันอย่างพร้อมเพรียงโดยเฉพาะแม่ทัพใหญ่หยางเจี๋ยผู้ที่ตั้งหน้าตั้งตารอจูหยวนจางอย่างใจจดใจจ่อจูหยวนจางที่นั่งคุกเข่าต่อหน้าพระพักตร์เพียงเอ่ยคำด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยไร้ความหวาดหวั่นใดๆ “ทูลฝ่าบาท กระหม่อมไม่มีคำอธิบายใดๆพะย่ะค่ะ”จบคำของจูหยวนจางเสียงอื้ออึงของเหล่าขุนนางทั่วราชสำนักพลันดังขึ้นมาแม่ทั