ขอเพียงใจรักมั่น

ขอเพียงใจรักมั่น真诚的爱

นางผู้มีรักมั่น รักเพียงเขา แม้เขาไม่รักนาง แต่นางจะทำทุกอย่างไม่สนใจถูกผิด

หลิวหลี หญิงสาวผู้มีใจรักมั่นกับจูหยวนจาง

นางรักเขา ในที่สุด นางก็ได้แต่งงานกับเขา ได้เป็นภรรยาของเขา

จูหยวนจาง ชายหนุ่มผู้เย็นชา ไร้ใจ เห็นความรักเป็นเรื่องโง่งม

ทำทุกอย่างเพื่อให้ได้แต่งงานกับเขาเช่นนั้นหรือ อยากเป็นภรรยาของเขานักใช่หรือไม่ ได้เลย!

บทนำ

นางผู้ปักใจรักเพียงเขา ทำทุกอย่างเพียงเพื่อให้ได้อยู่ใกล้เขา แม้ว่าตนเองจะกลายเป็นคนโง่งม

เขาผู้ที่มิได้สนใจใคร่ดีสตรีนางใด  แต่กับนาง ไม่รู้ทำไม...ชอบรบกวนหัวใจให้ได้คิดฟุ้งซ่านอยู่ตลอดเวลา

จากใจนักเขียน

            สวัสดีค่ะ นักเขียนนิยายออนไลน์ นามปากกา หลี่หง สายมโนคนเดิมค่ะ พบกันอีกครั้งกับนิยายเรื่อง ขอเพียงใจรักมั่น ค่ะ

            นิยายเรื่องขอเพียงใจรักมั่น เรื่องนี้เป็นนิยายจีนโบราณแนวสมมติที่เน้นในเรื่องราวของความรักหนุ่มสาวของสามีภรรยาที่ออกจะหวานแหววได้ใจ ทั้งที่ฝ่ายชายออกจะแข็งกระด้างส่วนฝ่ายหญิงออกจะอ่อนหวาน แต่ทว่า...หากได้ลองอ่านดูแล้วจะรู้ว่าความแข็งกระด้างของฝ่ายชายกลับอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อ ส่วนความอ่อนหวานของสตรีกลับเข้มแข็งได้อย่างงดงาม

            ขอให้นักอ่านทุกท่านมีความสุขในการอ่านนิยายเรื่องนี้ค่ะ รับรองว่าอ่านไปยิ้มไปแน่นอนค่ะ

ขอขอบพระคุณจากใจ

หลี่หง/โล่รัก/LiHongLoveShield

แฟนเพจ>>>https://www.f******k.com/LiHongLoveShield/

**************

หลิวหลีลืมตาตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยร่างกายที่อ่อนแรง และตามเนื้อตามตัวเต็มไปด้วยริ้วรอยสีแดง รอยขบกัด อยู่จนทั่วทั้งเรือนร่างระหงของนาง

เมื่อนางขยับตัวจึงรู้สึกถึงความปวดหนึบที่ช่วงเอวตรงส่วนสงวน  เมื่อนางดันร่างกายของตนเองให้ลุกขึ้นนั่ง สายตาของนางพลันมองเห็นริ้วรอยสีแดงชาดจุดหนึ่งอยู่ตรงกลางผ้าปูเตียงสีขาวของเตียงนอนสีแดงมงคล

อา....

รอยเลือด

รอยเลือดนี้แม้จะเป็นแค่เพียงรอยเล็กๆ แต่ทว่า นั่นคือเลือดที่ออกมาจากเส้นใยบางๆในร่างกายของนาง 

เส้นพรหมจรรย์

พรหมจรรย์ของนางที่เต็มใจมอบให้เขา ในคืนเข้าหอ

คืนเข้าหอของนางกับเขา...

หลิวหลีค่อยๆล้มตัวลงนอนก่อนจะหลับตาลงอย่างเหน็ดเหนื่อยอ่อนแรงปวดเมื่อยอยู่ตามร่างกาย พลางนึกย้อนไปถึงเรื่องเมื่อช่วงหัวค่ำหลังการส่งตัวเข้าหอในงานแต่งงานของนางกับเขา

ยามนั้น

นางนั่งรอเขาอยู่บนเตียงนอนภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีแดงอย่างตื่นเต้นดีใจอยู่หลายส่วน  

เขาผู้เป็นรักแรกและรักเดียวของนาง  จูหยวนจาง

ไม่รู้ทำไม นางถึงปักใจรักจูหยวนจางถึงเพียงนี้ 

เพราะครั้งแรกที่เจอกัน 

เพราะครั้งแรกที่ได้คุยทั้งๆที่ไม่รู้จักกัน

เพราะสายตาของนางที่มองไปทางใดก็เจอแต่เขา

หรือเพราะรอยยิ้มเปี่ยมเสน่ห์นั่น 

ถึงแม้ว่าเขามิได้ยิ้มให้นาง แต่นางกลับตราตรึงมันไว้ในใจอยู่เสมอมาเนิ่นนาน

นางเฝ้ารอ

รอวันที่เขาจะยิ้มแบบนั้นให้นางบ้าง

รอยยิ้มของเขา...

ในขณะที่นางกำลังนั่งรอเขาอยู่นั้น เสียงประตูก็ถูกเปิดออกโดยเขา จูหยวนจาง

อา....

เขามาแล้ว...

ความรู้สึกตื่นเต้นยิ่งเพิ่มขึ้นแบบคูณทวี เมื่อจูหยวนจางเดินเข้ามาในห้องหอ และเดินใกล้เข้ามาที่เตียงนอนตรงที่นางนั่งรอเขาอยู่

ผ้าคลุมหน้าของนางถูกมือเรียวยาวของเขาเปิดออกพร้อมกับใบหน้าคมเข้มเคลื่อนเข้ามาใกล้ที่ใบหน้าแดงระเรื่อของนาง

และ...

ไม่มีการพูดคุยใดๆ

ไม่มีการถามไถ่ใดๆ

ไม่มีแม้แต่การทักทายเล็กๆน้อยๆ

เขาจู่โจมนางอย่างรวดเร็ว คล้ายกับว่าอยากทำสิ่งนี้ให้แล้วๆจบๆกันไป

เสื้อผ้าของนางถูกเขาดึงทึ้งออกจากร่างบอบบางของนางอย่างไม่ใยดี

ริมฝีปากร้อนระอุของเขาพรมจูบนางอย่างไม่ปราณี

นางไม่ทันได้ตั้งตัวกับการกระทำอันดุดันของเขา

นางคาดไม่ถึงว่าเขาจะกระทำการกับนางเยี่ยงนี้

ทำไมเขาช่างรุนแรงกับนางนัก

นี่เป็นครั้งแรกของนาง

ใยเขาไม่นุ่มนวล

หลังจากผ่านความเร่าร้อนรุนแรงอันเจ็บปวดที่เขามอบให้ นางก็หลับใหลไปอยู่นาน

เมื่อตื่นขึ้นมากลางดึก นางพบเพียงความว่างเปล่าอยู่ข้างลำตัวเปลือยเปล่าของนาง

หมอนที่ควรจะมีเขานอนอยู่ กลับไม่มีร่างของเขา

นี่มันอะไรกัน!?