All Chapters of ขอเพียงใจรักมั่น: Chapter 61 - Chapter 70

อัครเสนาบดีหลิวยังคงยืนอย่างสงบด้วยมาดของผู้อาวุโสเปี่ยมราศี เขาเพียงมองบุตรเขยและบุตรสาวของเขานิ่งๆด้วยรอยยิ้มอบอุ่นประดับอยู่บนใบหน้าที่ยังคงรูปงามอยู่ไม่น้อยถึงแม้ว่าอายุของเขาจะมากแล้วก็ตามทีจูหยวนจางรีบทำความเคารพบุรุษตรงหน้าด้วยมาดเรียบนิ่งตามวิสัยไม่มีเปลี่ยนแปลง“หวังว่าเจ้าคงไม่เคืองเกี่ยวกับผลการพิจารณาที่ได้รับในวันนี้ และเจ้าคงไม่ทำให้ข้าได้ผิดหวัง” เสียงทุ้มเบาของพ่อตาเอ่ยออกมาให้ได้ยินจูหยวนจางได้ฟังจึงนิ่งอึ้งไปเพียงอึดใจเขาพลันเข้าใจจึงเอ่ย “คงเป็นความคิดของท่านพ่อตา”อัครเสนาบดีหลิวเพียงหลุดหัวเราะในลำคอเบาๆก่อนเอ่ย “ย่อมเป็นเช่นนั้น”“...”จูหยวนจางถึงกับนิ่งงันเขาเจอคู่ต่อสู้ที่น่ากลัวเสียแล้ว“บุตรสาวของข้าคงสร้างเรื่องให้เจ้าไม่น้อย” อัครเสนาบดีหลิวยังคงเอ่ยคำ ด้วยรู้ถึงนิสัยดื้อรั้นและไม่เคยยินยอมต่อทุกสถานการณ์ของบุตรสาวของตนเป็นอย่างดี โดยเฉพาะถ้าเป็นเรื่องของจูหยวนจาง“ท่านพ่อ...” หลิวหลีถึงกับหลุดอุทานออกมาหลังจากที่นิ่งเงียบรับฟังอยู่เป็นนาน บิดาของนางไม่เคยธรรมดา เขารู้ทุกอย่างทุกการกระทำของนาง“ข้ามั่นใจ ว่านางปักใจรักมั่นกับคนไม่ผิด” อัครเสนาบดีหลิวยัง

ทำร้ายเชื้อสายแห่งราชวงศ์ยังคงต้องรับโทษทัณฑ์ไม่ว่ากับผู้ใดจูหยวนจางเพียงเดินทางเข้ารับโทษแต่โดยดีโดยไร้ข้อกังขาใดๆหลิวหลีซึ่งรู้อยู่แก่ใจจึงไม่คิดที่จะยินยอมแต่ทว่า...สตรีเช่นนางจะทำสิ่งใดได้นอกจากเข้าหาท่านพ่อเมื่อคิดได้ดังนั้นหลิวหลีจึงเดินทางไปหาบิดาของตนพร้อมด้วยคำหนึ่งคำที่จูหยวนจางได้ฝากเอาไว้เพื่อบอกกล่าวแก่บิดาของนางซึ่งเป็นพ่อตาของเขาจริงคือเท็จ เท็จคือจริง อย่างนั้นหรือ?อัครเสนาบดีหลิวได้ฟังคำฝากฝังมาจากบุตรเขยจึงได้แต่นั่งทบทวนคำนิ่งงันพลางหรี่ตาลงอย่างใคร่ครวญอยู่เป็นนาน ก่อนจะหลับตาลงพยักหน้าน้อยๆเป็นอันเข้าใจบุตรเขยของเขาร้ายกาจไม่เบาถึงแม้ว่าหลิวหลีจะไม่เข้าใจอันใด แต่ที่แน่ใจคือบิดาของนางกับจูหยวนจางช่างเข้าใจกันได้เป็นอย่างดีหึ! ดีกว่านางที่เป็นบุตรสาวของบิดาและภรรยาของสามีเสียอีกภายในคุกหลวงของพระราชวังแห่งแคว้นเฉิน...แน่นอนว่าองค์ชายใหญ่เฉินหยางจินต้องไม่มีทางปล่อยผ่านจูหยวนจางที่กำลังถูกคุมขังอยู่ในคุกอย่างนี้แน่นอน เขาจึงพาร่างที่เกือบจะหายจากอาการบอบช้ำดีแล้วมาเยี่ยมเยือนพร้อมเย้ยหยันอย่างไม่นึกละอายแก่ใจกับจูหยวนจางในทันที“นึกว่าจะแน่ ฮึ!” เสียงทุ

หลังจากที่ฮ่องเต้ทรงโกรธกริ้วและไม่มีทีท่าที่จะยินยอมรับฟังคำแก้ตัวใดๆของเฉินหยางจินนั้นจูหยวนจางจึงเสนอแนะให้เฉินหยางจินร่วมมือกับเขาโดยการบอกกล่าวแก่องค์ฮ่องเต้ถึงการทำร้ายร่างกายว่าเป็นเพียงแค่การท้าประลองฉันท์มิตรสหายที่ดีต่อกัน แล้วจูหยวนจางจะทำให้องค์ฮ่องเต้ทรงไว้วางใจเฉินหยางจินให้จงได้เฉินหยางจินเห็นฮ่องเต้ยังคงแสดงท่าทีไม่เชื่อถือในตัวของเขาที่เป็นถึงองค์ชายใหญ่อย่างเห็นได้ชัด เขาจึงตอบตกลงกับจูหยวนจางไปอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้จูหยวนจางกับเฉินหยางจินจึงร่วมมือกันเพื่อให้ได้ความไว้วางใจจากองค์ฮ่องเต้ โดยการร่วมกันเดินทางไปทำบำเพ็ญประโยชน์แก่สาธารณะ ช่วยผู้ยากไร้ที่ประสบภัยต่างๆ นานอยู่เป็นเดือนๆทั้งนี้ เฉินหยางจินยังได้รับโอกาสออกสร้างผลงานในการจัดการกับชนเผ่าๆหนึ่งที่บังอาจเข้ามารุกล้ำน่านน้ำของแคว้นเฉินโดยมีจูหยวนจางร่วมฟาดฟันเคียงบ่าเคียงไหล่ทั้งยังคอยช่วยเหลือและเมื่อได้เจอกับกลุ่มโจรป่าหรือผู้ประสงค์ร้าย ทั้งสองจึงมีโอกาสได้ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน จนความคลางแคลงใจเริ่มหายไป คงเหลือไว้ซึ่งความชอกช้ำใจไม่เปลี่ยนแปลงความชอกช้ำใจที่เฉินหยางจินนั้นพลันปรากฏเมื่อเขาได้มองเ

“ท่านพี่” หลิวหลีถึงกับอุทานออกมาเมื่อฝ่ามือที่เริ่มจะร้อนมากๆของใครบางคนจับเชยปลายคางของนางขึ้น แต่ยังไม่ทันที่นางจะเอื้อนเอ่ยคำใด ริมฝีปากอุ่นร้อนก็แนบชิดเข้ามา“อื้อ...ท่านพี่” หลิวหลีพยายามเบี่ยงใบหน้าหลบริมฝีปากของเขาเนื่องจากว่าตรงนี้ไม่น่าจะเหมาะ เพราะว่ามันเป็นในห้องครัว “ไม่เอา...”“อันใด...” เสียงทุ้มต่ำของจูหยวนจางเอ่ยขึ้นเบาๆขณะเบี่ยงใบหน้าคมเข้มของเขาตามติดแนบชิดใบหน้างามของภรรยาหลิวหลีรีบดันแผงอกของจูหยวนจางออกอย่างนึกอับอายขวยเขินเหลือจะกล่าวกับอาการที่ไม่คิดจะเก็บข่มอารมณ์ใดๆของสามีแต่ทว่า...คล้ายกับจะไม่เป็นผลลำแขนแข็งแกร่งของเขายิ่งโอบกระหวัดรัดร่างของนางเข้าหาแผงอกของเขาอย่างแนบแน่นเสียอย่างนั้นเนินอกอวบนูนของนางพลันเข้าแนบชิดเบียดเสียดไปมากับแผงอกบึกบึนของจูหยวนจาง“ประเดี๋ยวใครมาเห็นเข้า” หลิวหลียังคงกระซิบกระซาบขณะถูกสามีโอบรัดแนบชิดเคลื่อนจมูกและริมฝีปากตามติดใบหน้าของนาง ทั้งยังฝ่ามือของเขาที่คล้ายกับจะอยากล้วงเข้าไปในสาบเสื้อของนาง...“ถ้าอย่างนั้นกลับห้องกัน” จูหยวนจางกระซิบกระซาบใส่ใบหน้างามที่เขากำลังไล่หอมแก้มอยู่“สำรับข้าวเสร็จแล้ว” หลิวหลียังไม่ยินย

กลางตลาดแห่งหนึ่งที่กำลังคับคั่งไปด้วยเหล่าชาวบ้านร้านตลาด มีบุคคลคนหนึ่งกำลังเดินปะปนกันไปกับบรรดาชาวบ้านเหล่านั้นด้วยเสื้อผ้าอาภรณ์คล้ายๆกับบุรุษแต่ทว่า...หากใบหน้ากลับไม่เป็นเช่นนั้น บุคคลผู้นี้มีนามว่าหลิวหลีวันนี้หลิวหลีแค่อยากมาเดินตลาดเพื่อเลือกซื้อผ้าสักผืนสองผืนนำไปตัดอาภรณ์ตามคำสั่งของบิดามารดาเพื่อนำไปใส่ให้สมกับฐานะของคุณหนูตระกูลใหญ่ในวันเฉลิมฉลองของวังหลวงในยามค่ำคืนก็เพียงเท่านั้น หลิวหลีได้ข่าวมาว่านอกเมืองอย่างนี้มักจะมีผ้ามากมายหลากหลายจากชนเผ่าต่างๆนำเข้าเอามาขาย ซึ่งอาจจะหาได้ยากยิ่งหากเป็นตลาดภายในเมืองหลวงวันนี้หลิวหลีเลือกเดินทางออกมาไกลจากตัวเมืองมากมายไร้การติดตาม นางใช้วิธีการปลอมตัวจนคล้ายกับบุรุษอยู่หลายส่วนแล้ว คงไม่มีใครสังเกตเห็นคุณหนูตระกูลใหญ่อย่างนางออกมาเดินเตร็ดเตร่แบบนี้หรอกกระมังนางชอบอย่างนี้ นางชอบที่จะทำตัวตามใจอย่างนี้ สาวใช้ของนางมักจะคอยห้ามปรามนางอยู่เสมอ นางจึงไม่ชอบที่จะมีสาวใช้ติดตามเวลาไปไหนมาไหน ท่องเที่ยวคนเดียวสนุกดี ในขณะที่หลิวหลีกำลังเดินซื้อหาของอย่างเพลิดเพลินตามริมทางเดินอย่างสบายใจอยู่นั้น หญิงสา