Todos los capítulos de ขอเพียงใจรักมั่น: Capítulo 31 - Capítulo 40

“หืม?” เฉินหยางหลงถึงกับขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อเห็นการทำความเคารพโดยไร้เสียงอย่างนั้น“เจ้านี่พูดไม่ได้ ท่านอย่าใส่ใจ” จูหยวนจางรีบเอ่ยอย่างเนียนๆไปทางเฉินหยางหลงก่อนหันหน้าไปทางหลิวหลีแล้วเอ่ยเสียงดุพร้อมส่งสัญญาณทางสายตา “เจ้าออกไปก่อน”หลิวหลีมีหรือจะรอช้า นางรีบสาวเท้าก้าวออกไปจากห้องแห่งนี้อย่างไวโดยไม่ต้องรอให้มีคำสั่งรอบสอง“อาหยวน ข้าขอโทษที่หายหน้าไปเสียนาน” เฉินหยางหลงยังคงตบไหล่จูหยวนจางพลางเอ่ยในสิ่งที่ตนเข้าใจไม่หยุดปาก “ตั้งแต่ไปร่วมงานแต่งเจ้าในวันนั้นข้าก็มัวแต่อยู่กับตัวเอง ไม่คิดว่าเจ้าเองก็ทุกข์ใจอยู่ไม่น้อย”“อันใดของท่าน?” จูหยวนจางยังคงไม่เข้าใจ“เอาล่ะ เอาล่ะ วันนี้ข้าอยากดื่มเหล้ากับเจ้าเสียหน่อย ไม่เจอกันนาน ตั้งแต่เจ้าแต่งงานไป ข้าก็มิได้เจอกับเจ้าอีกเลย ข้าคิดถึงเจ้ายิ่งนัก”“ฮึ! ท่านแน่ใจว่าคิดถึงข้า”“...”เฉินหยางหลงถึงกับสะอึกไปจูหยวนจางเริ่มหรี่ตามองสหายของตนอย่างไม่เข้าใจตนเองเหมือนกันว่าทำไมในยามนี้ สหายคนนี้ ช่างน่าตายนัก!เฉินหยางหลงเพียงหัวเราะกลบเกลื่อนพลางเดินกอดคอจูหยวนจางพากันเดินออกมาจากที่พัก “เอาไว้ข้าจะไปเยี่ยมเจ้าที่จวนของเจ้าดีหร

“อ้าว! จะไปแล้วรึ” เฉินหยางหลงถึงกับฉงนเมื่อจู่ๆจูหยวนจางพลันลุกขึ้นแล้วเดินออกไป อะไรกัน!พูดถึงภรรยาแค่นี้ทำเป็นฟังไม่ได้ แต่พอพูดถึงอาหลิ่วกลับนั่งฟังนิ่งๆ จะชัดเจนเกินไปแล้ว อาหยวน... ภายในห้องพักของจูหยวนจาง... หลิวหลียังคงมีอภิสิทธิ์เข้ามาในห้องพักของจูหยวนจางตามคำอนุญาตของจูหยวนจางได้โดยที่ไม่มีใครรู้ เพราะว่าค่ายทหารแห่งนี้ได้จัดที่พักเอาไว้เป็นกระโจมเล็กๆตั้งเรียงรายติดๆกันแทนการก่อตั้งหอนอนหลังใหญ่ที่จะต้องนอนรวมกันหลายสิบคน สืบเนื่องจากว่าค่ายทหารแห่งนี้เป็นค่ายหน้าด่านที่อยู่ใกล้กับริมแม่น้ำที่ต้องวางแผนเอาไว้สำหรับทำการเคลื่อนย้ายฐานทัพได้โดยสะดวกอยู่จนตลอดแนวเขตชายแดนริมแม่น้ำ เพื่อที่ว่าจะได้ดูแลแว่นแคว้นได้อย่างทั่วถึงทั้งยังประหยัดงบประมาณฝ่ายการทหารจากส่วนกลางที่จะต้องทุ่มงบสร้างหอนอนขนาดใหญ่ โดยที่กระโจมนั้นนอกจากจะใช้งบประมาณน้อยกว่า ทั้งยังใช้งานง่ายเคลื่อนย้ายสะดวก และที่สำคัญยังเป็นกลยุทธ์จากเบื้องบนที่ต้องการอย่างนี้เพื่อที่ว่าจะได้หลอกล่อศัตรูให้ดูเหมือนว่ามีทหารอยู่โดยรอบขอบเขตของแว่นแคว้น เช่นนั้นแล้วทหารแต่ละน

ภายในห้องพักแห่งนี้ที่เดิมทีเป็นเพียงห้องพักธรรมดาๆที่ค่อนข้างจะเย็นเยียบ เนื่องจากอากาศรอบนอกค่อนข้างจะหนาวเหน็บ แต่ทว่า...บนเตียงนอนภายในห้องพักแห่งนี้กลับมิได้มีความหนาวเย็นเกิดขึ้นแต่อย่างใด ทั้งยังเร่าร้อนรุนแรงอยู่อย่างมากมายจากกิจกรรมสุดจะบรรยายที่จูหยวนจางกำลังกระทำการอย่างเอาแต่ใจอยู่กับหลิวหลี เวลาผ่านไปครู่ใหญ่... ภายในค่ายทหารแห่งนี้ที่ยังคงมีทหารเวรยามเดินกันขวักไขว่อยู่อย่างหนาแน่นท่ามกลางเสียงโหวกเหวกโวยวายของเหล่าทหารทั้งหลายที่ต่างพูดคุยใส่กันอย่างออกรสออกชาติ บ้างหัวเราะ บ้างถกเถียง มีบางคนถึงกับลุกขึ้นประลองฝีมือใส่กันหลังจากคุยกันไม่ถูกคอขึ้นมา และทั้งๆที่ภายในค่ายทหารเป็นอย่างนั้น บรรยากาศส่วนใหญ่เป็นอย่างนั้น แต่ภายในห้องพักห้องหนึ่งกลับไม่เป็นอย่างนั้น “ท่านพี่...” เสียงหวานใสที่ติดจะหอบเหนื่อยของหลิวหลีเอ่ยเรียกจูหยวนจางเพียงเบาๆ“ทำไมทำอย่างนี้” นางถามเขาถึงแม้ว่าจะรู้นิสัยแข็งกระด้างไม่ถนอมบุบผาของเขาอยู่แล้วเป็นอย่างดี จูหยวนจางก้มมองใบหน้านวลเนียนของภรรยาที่กำลังขึ้นริ้วสีแดงเปล่งปลั่งจากการก

เวลายามเหม่า(ระหว่างตีห้าถึงหกโมงเช้า)หลิวหลีที่ปลอมตัวปลอมใบหน้าจนกลายเป็นอาหลิ่วเสร็จเรียบร้อยดีแล้วกำลังจะออกไปจากในห้องพักเพื่อไปรอเตรียมตัวรับการฝึกฝนดั่งเช่นปกติในขณะที่หลิวหลีกำลังจะเปิดประตูออกไปจากในห้องนั้น จูหยวนจางที่ยืนพิงกำแพงข้างประตูห้องรออยู่เพียงส่งสายตาคมเข้มมองมาทางหลิวหลีให้เดินเข้าไปหา หญิงสาวจึงเดินเข้าไปหาเขาแต่โดยดีเมื่อหลิวหลีเดินไปจนถึงตัวของจูหยวนจางแล้ว ชายหนุ่มเพียงเอื้อมมือขึ้นมาที่ใบหน้าของหลิวหลีเพื่อจัดการกับหนวดปลอมเคราปลอมที่มันเอียงผิดตำแหน่งไปให้กลับเข้าที่หลิวหลีถึงกับมองหน้าจูหยวนจางตาปริบๆ นางคิดว่านางจัดการได้ดีแล้วเชียว นางมั่นใจมาตลอดเลยนะนั่น“วันนี้มิได้มีการฝึกอาวุธหนักแต่อย่างใด” เสียงทุ้มต่ำของจูหยวนจางเอ่ยขึ้นเนิบนาบอยู่ตรงด้านหน้าของหลิวหลีขณะยังคงจัดการกับหนวดเคราและปอยผมให้นางอย่างใจเย็น “เจ้าจึงไม่ต้องถูกทำโทษให้ไปยืนนิ่งๆที่กลางสนามอีก”“หือ!” หลิวหลีได้ยินถึงกับขมวดคิ้วมุ่นอย่างสงสัยอยู่อึดใจก่อนจะเข้าใจได้ไม่ยาก “ท่านสั่งให้ข้าถูกทำโทษเพื่อที่จะไม่ต้องถูกฝึกหนักอย่างนั้นหรือ”“อืม...เสร็จแล้วเจ้ารีบไปเถิด” จูหยวนจางตอบรับและเ

เมื่อจูหยวนจางพาหลิวหลีในคราบอาหลิ่วเดินออกมาจากห้องพักของเฉินหยางหลงแล้ว พวกเขาทั้งสองจึงต้องมาเจอกับเหล่าเพื่อนพ้องพี่น้องทหารทั้งหลายที่พากันมายืนรอเพื่อให้กำลังใจกันอย่างล้นหลาม โดยหลายๆคนยังแอบยืนกันเป็นคู่ๆดูแล้วพาเข้าใจได้เป็นอย่างดีว่าคงจะหัวอกเดียวกันกับจูหยวนจางในยามนี้อย่างไม่ต้องสงสัยหลิวหลีที่ถูกตบไหล่ให้กำลังใจทำได้เพียงยืนยิ้มแห้งส่งให้ ส่วนจูหยวนจางยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยคงไว้ซึ่งมาดเคร่งขรึมเหมือนเคยจากเหตุการณ์นี้ทำให้หลิวหลีได้เห็นอีกด้านหนึ่งของเหล่าเพื่อนพ้องพี่น้องทหารทั้งหลายพวกเขาต่างพากันให้กำลังใจถึงแม้ว่าบางคนจะไม่เห็นด้วยกับการกระทำอย่างนี้ก็ตาม แต่ก็ยังยื่นมิตรไมตรีให้กันโดยไม่มีการซ้ำเติมกันแต่อย่างใด หลายคนที่เป็นทหารเก่าที่เคยร่วมรบกันมากับจูหยวนจางยังคงให้ความเคารพไปทางจูหยวนจางเหมือนดังเช่นปกติไม่มีลดหย่อนจากเดิมแต่อย่างใดหลิวหลีไม่แปลกใจว่าทำไมจูหยวนจางถึงชอบใช้ชีวิตอยู่ในค่ายทหารอันห่างไกลแทนที่จะอยู่ในเมืองหลวงสบายๆในเมืองหลวงนั้นต่างคนต่างแก่งแย่งชิงดีชิงเด่น ยื้อแย่งความดีความชอบ ต่างฟาดฟันกันเอง ทั้งแบ่งแยก ทั้งเบ่งข่ม ทั้งต้องชิงไหวชิงพริบด้