Todos los capítulos de ขอเพียงใจรักมั่น: Capítulo 21 - Capítulo 30

เวลาผ่านไปเพียงอึดใจจูหยวนจางเดินตามหลิวหลีออกมาทันเห็นหลังของนางวิ่งหนีออกไปทางด้านหลังของกระโจมหลังหนึ่งถัดจากเรือนพักของเขาไม่ไกล ท่าทางของนางยิ่งมองยิ่งนึกขัน เขาคงจะต้องทรมานกับการกลั้นหัวเราะอย่างนี้ไปในทุกๆวัน ภรรยาของเขาไม่ธรรมดาเลยจริงๆ นางทำให้ชีวิตที่แสนจะสงบสุขเรียบเรื่อยของเขาเปลี่ยนไป หลิวหลีวิ่งออกมาอย่างไม่รู้ตัวเพียงเพราะรู้สึกวาบหวามไปกับฝ่ามือของเขาที่นางเผลอเอื้อมมือไปจับกุม ความร้อนยังติดอยู่ที่ฝ่ามือเรียวเล็กของนางอยู่เลยหญิงสาวนั่งหลบอยู่ข้างกระโจมหลังหนึ่งพลางจับกุมมือของตนเองเอาไว้เมื่อนึกถึงรสสัมผัสจากฝ่ามือหนาของจูหยวนจางฝ่ามือนั้นของเขาที่เคยลูบไล้ผิวนวลเนียนของนางจนทั่วเรือนกาย ความร้อนจากฝ่ามือนั้นยังคงติดตรึงอยู่ไม่รู้จาง ภาพการร่วมรักกันระหว่างนางกับเขาพลันโหมกระหน่ำเข้ามายังโสตประสาทคล้ายกับว่ากิจกรรมอย่างนั้นระหว่างนางกับเขาเกิดขึ้นแค่เพียงไม่นานหลิวหลีรู้สึกร้อนรุ่ม เหงื่อเริ่มไหลซึมทั้งๆที่อากาศโดยรอบหนาวเย็นออกปานนี้นางกำลังนั่งนึกถึงภาพวาบหวิวของค่ำคืนอันแสนรัญจวนที่เคยกระทำกับจูหยวนจาง ยิ่งคิดยิ่งนึกละอายแก่ใจ นางเป็นสตรีมีปั

จูหยวนจางที่เดินมาจนถึงเบื้องหลังของหลิวหลีเพียงยืนเอามือไขว้หลังด้วยท่วงท่าวางอำนาจพร้อมส่งมอบบทลงโทษให้แก่ผู้ใต้บังคับบัญชาอย่างน่ากลัว เขาเอ่ยเรียกชื่อนั้นซ้ำอีกครั้ง“อาหลิ่ว...” เสียงเรียกครั้งที่สองนี้ทำหลิวหลีจำใจต้องหันหลังกลับไปแล้วเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะลุกขึ้นยืนจ้องหน้าของจูหยวนจางอย่างเอาเรื่อง“ใจเย็นอาหลิ่ว เมาแล้วเพี้ยน” อาต้วนกระซิบกระซาบพลางยกมือของตนขึ้นกระตุกขากางเกงของสหาย “นั่งลง นั่งลง”หลิวหลีไม่สนใจ นางเพียงกระตุกขาออกห่างจากฝ่ามือของอาต้วนก่อนจะเอื้อมมือของตนขึ้นแล้วจับกระชากแขนของจูหยวนจางให้เดินออกมาจากกลุ่ม โดยไม่สนใจสายตาตกอกตกใจของเหล่าบรรดาทหารเมื่อพวกพ้องกำลังลุกฮือขึ้นเพื่อห้ามปรามอาหลิ่วมิให้กระทำการล่วงเกินท่านรองแม่ทัพกลับได้รับเพียงสายตาดุดันของจูหยวนจางตอบกลับมา ทำเอาทั้งหมดถึงกับเข้าใจความหมายทางสายตานั้นทันทีพรุ่งนี้รอเก็บศพเจ้านั่นได้เลย นั่นคือความคิดของบรรดาเหล่าทหารในยามนี้โชคดีอาหลิ่ว....ตามทางเดินระหว่างกระโจมกับที่พักมากมายของค่ายทหารหลิวหลีดึงแขนของจูหยวนจางให้เดินตามมาด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี นางเดินโซเซเล็กน้อยขณะใช้กำลังอัน

“แล้วอย่างไร...” ชายหนุ่มถามเสียงเบาเหม่อมองสตรีตรงหน้าก่อนจะจับคลี่ผมของหญิงสาวให้ทิ้งตัวลงคลอเคลียอยู่กับช่วงไหล่นวลเนียน และเนินอกกลมกลึงที่ได้คลายผ้าชั้นสุดท้ายออกแล้วยามนี้หญิงสาวได้กลายร่างกลับมาเป็นสตรีเรียบร้อยดีแล้ว และ...นางกำลังทำให้เขาเริ่มรู้สึกบางอย่าง“ท่านไม่ต้องไปชอบใคร...ได้หรือไม่กันเล่า” หลิวหลีเริ่มเสียงดัง“พูดพอหรือยัง...” จูหยวนจางเอ่ยเสียงต่ำขณะใช้นิ้วเกลี่ยช่วงไหล่ของนางไล่ปอยผมให้ตกออกไปทางด้านหลัง ก่อนจะโน้มใบหน้าคมเข้มเข้าหาใบหน้าแดงระเรื่อที่ยังคงพองออกด้วยอาการแง่งอน เขากดริมฝีปากของเขาลงตรงเปลือกตาของนาง ก่อนจะเลื่อนลงมาที่พวงแก้มนุ่มนิ่ม แล้วถอยห่างออกมาเพียงนิดเพื่อพิศมองกิริยาของนางหลิวหลีชะงักฝ่ามือที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบชุดใหม่ที่แตกต่างจากชุดประจำการของทหารเพื่อเอามาสวมใส่ทันที นางกระพริบตาถี่รัวอย่างตกตะลึงและมึนงง แต่ยังคงเม้มริมฝีปากเอาไว้แน่นจูหยวนจางขยับเข้ามาก้มหน้าลงอีกนิดแล้วกดริมฝีปากที่พวงแก้มอีกข้างหนึ่งของนาง แล้วถอยหน้าออกเพื่อสังเกตกิริยาของนางอีกหลิวหลีเริ่มคลายริมฝีปากที่เม้มกันออก แต่ยังคงถลึงตากลมโตเข้าใส่ ครานี้จูหยวนจางก้

ทำอย่างไรดีหลิวหลีคิดในใจอย่างว้าวุ่นขณะนอนตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับกายแม้เพียงนิดเดียว นางเกรงว่าจูหยวนจางจะตื่นขึ้นมาแล้วจับนางโยนออกไปจากในห้องพักแห่งนี้ทำอย่างไรดีเมื่อคืนวานนางแอบเข้ามานอนในห้องพักของเขาแล้วคืนนี้นางเข้ามาขืนใจเขาได้อย่างไรนางไม่ควรนึกถึงภาพระหว่างร่วมรักกับเขาก่อนไปดื่มเหล้าเลยนางจำได้เลือนรางว่านางเป็นฝ่ายฉุดดึงร่างของเขาให้เดินตามเข้ามาในห้องพักแห่งนี้แล้ว...แล้ว...เฮ้อ...พลาดไปแล้วหลิวหลี“เป็นอะไรไปอีก” เสียงทุ้มต่ำดังอยู่ข้างหูของหลิวหลี ทำหญิงสาวถึงกับสะดุ้งสุดตัว ก่อนจะพยายามใช้สายตาฝ่าความมืดเพ่งมองเขา ยามนี้เปลวเทียนภายในห้องได้มอดดับไปเสียหมดแล้ว แสงสว่างที่สาดส่องเข้ามาจึงมีเพียงแสงจากคบไฟด้านนอกที่พักซึ่งมีกำแพงปิดกั้นอยู่ ทำให้ยามนี้หลิวหลีมองสีหน้าของจูหยวนจางไม่ถนัดถนี่ซักเท่าไหร่ มิรู้ได้ว่าสีหน้าของเขายามนี้เป็นอย่างไรกำลังโกรธนางมากหรือไม่กำลังแยกเขี้ยวใส่นางหรือเปล่าเขาจะจัดการกับนางอย่างไรเขารู้แล้วว่าอาหลิ่วเป็นหลิวหลีปลอมตัวมาอย่างไม่ต้องสงสัยนางลอกคราบออกเสียขนาดนี้ทำอย่างไรดี…หลิวหลียังคงตัวแข็งทื่อหลังจากสะดุ้งสุดตัวไปเ

พลทหารนายนั้นได้สัญญาณเป็นเชิงคำถามจึงรีบรายงานอย่างรู้งาน “ท่านแม่ทัพเฉินส่งข่าวมาว่าจะเข้ามาประจำการที่ค่ายแห่งนี้ขอรับ” “จริงหรือ” จูหยวนจางเลิกคิ้วเข้มขึ้นมากกว่าเดิมเมื่อถาม “ดีจริง ขอบใจเจ้ามาก” พลทหารนายนั้นรีบก้มหัวทำความเคารพรับคำขอบคุณแล้วเดินจากไปทำหน้าที่หลักของตนอีกด้านหนึ่งในทันที จูหยวนจางเมื่อได้ข่าวว่าท่านแม่ทัพเฉินหรืออ๋องเฉินที่เป็นสหายสนิทของตนจะเข้ามาประจำการด้วยกันที่นี่ก็เกิดรู้สึกยินดีขึ้นมา เนื่องจากว่าก่อนหน้านี้ตั้งแต่เขาเข้าพิธีสมรสพระราชทานไปนั้น อ๋องเฉินที่เป็นเพื่อนเคียงบ่าเคียงไหล่ร่วมรบด้วยกันมาคล้ายกับทำตัวห่างเหินกับเขาไปเสียได้ช่างน่าแปลกยิ่ง! เวลาผ่านไปอีกครู่ใหญ่เมื่อคณะเดินทางของอ๋องเฉินใกล้เข้ามา จูหยวนจางจึงสั่งให้ทหารนายหนึ่งไปเรียกอาหลิ่วที่กำลังถูกทำโทษให้ยืนนิ่งๆอยู่กับที่นั้นให้ตามเขามาเพื่อไปรอต้อนรับอ๋องเฉินด้วยกัน ชายหนุ่มกำลังหาวิธีหลีกเลี่ยงการฝึกหนักให้แก่ภรรยาของเขา การเป็นพลทหารติดตามนายทหารชั้นผู้ใหญ่น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับนางในยามนี้ หลิวหลีเพียงเดินตามหลังจูหย