All Chapters of ทะลุมิติรัก : Chapter 71 - Chapter 80

หลินหลินถึงกับถลึงตาจิกกัดมองไปยังสตรีเจ้าของเสียงที่บังอาจมาตัดหน้าเธอเสียได้“อ่ะ นี่ยาของเจ้า...และนี่ก็ของเจ้า...” ท่านหมอท่านนั้นยื่นยามาให้หลินหลินและเจ้าของเสียงที่ดังแทรกนั้นพร้อมๆกันหลินหลินเพียงรีบวางเงินที่ขโมยมาจากถุงเงินขององค์ชายหยางจินอะไรนั่นก่อนจะรีบหยิบห่อยาแล้วรีบวิ่งออกมาจากร้านขายโอสถแห่งนี้ในทันทีโชคดีนะที่เธอเห็นถุงเงินนี่วางเอาไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง หลินหลินคิดอย่างกระหยิ่มยิ้มย่องพลางทำตัววูบไหวคล้ายเป็นผู้มีวรยุทธ์หลบไปตามมุมมืดต่างๆอย่างว่องไว“อ้าว!ท่านหมอ...ยาห่อนั้นมันเป็นของข้ามิใช่หรือไร” สตรีผู้ที่เข้ามาแทรกหลินหลินเอ่ยถามท่านหมอเมื่อมองเห็นใครบางคนที่คลุมผ้ามิดจากศีรษะหยิบห่อยาของตนไป“หือ!เช่นนั้นรึ...ยานั่นช่วยในการตั้งครรภ์อย่างดีเลยนะ หมดแล้วด้วย เหลือห่อเดียว” ท่านหมอเอ่ยขึ้นอย่างไม่คิดจะช่วยอะไรแต่อย่างใด ผิดแล้วผิดเลย“อ้าว!ท่านหมอ...แล้วอย่างนี้เมื่อไหร่ข้าจะได้ตั้งครรภ์กัน สามีของข้าเร่งข้าอยู่นะ ฮือ...” สตรีนางนั้นเริ่มโวยวายและร่ำไห้เวลาผ่านไปครู่ใหญ่จนหลินหลินสามารถหลบเร้นซ่อนกายฝ่าฝูงชนมากมาย กระทั่งกลับเข้ามายังโรงเตี๊ยมแห่งเดิม“เจ้าไ

ภายในตำหนักรับรองที่พำนักพักพิงของหลินหลิน...หลินหลินยังคงนั่งจมปลักอยู่กับภวังค์ความรักสีเทาของตนเองอยู่อย่างไม่เสื่อมคลาย หญิงสาวยังคงนั่งทอดอารมณ์คล้ายกับมีหมอกควันหนาทึบอยู่บนเตียงนอนเหมือนเช่นดังเดิม“ทำไมต้องขังข้าเอาไว้ด้วย”หลินหลินบ่นพึมพำกับสาวใช้นางหนึ่งที่ได้รับมอบหมายให้เป็นสาวใช้ประจำตัวของหลินหลิน“อันใดเจ้าคะ ข้าน้อยไม่เข้าใจ”สาวใช้นามว่าจินเหมยเอ่ยขึ้นอย่างมิได้นำพาอะไรกับอาการคล้ายจิตตกของหลินหลิน นางยังคงนั่งกินขนมอยู่อย่างอารมณ์ดีที่เก้าอี้ตัวหนึ่งที่อยู่ใกล้กับโต๊ะเยื้องออกไปจากเตียงนอนไม่ไกลกันกับหลินหลิน“จินเหมย” หลินหลินเอ่ยเรียกสาวใช้ประจำตัวที่ดูอย่างไรก็ยังไม่ถึงวัยปักปิ่น “เจ้ามีคนรักแล้วหรือไม่”“มีแล้วเจ้าค่ะ ขอข้าน้อยนับดูก่อนนะเจ้าคะ”จินเหมยเอ่ยตอบพลางทำท่านับนิ้วอย่างตั้งใจหลินหลินถึงกับหรี่ตามองอย่างนึกหมั่นไส้ขณะเอ่ย“อะไรของเจ้า อายุเท่านี้ถึงกับต้องนับนิ้วเชียวรึ”“ท่านถามข้าน้อยทำไมหรือเจ้าคะ” จินเหมยไม่ตอบคำแต่ยังถามหลินหลินกลับเสียอย่างนั้นหลินหลินถึงกับถอนหายใจเพียงนิดก่อนเอ่ยถามต่อ “เช่นนั้นเจ้าเคยทำผิดต่อคนรักของเจ้าหรือไม่”“เคยเจ้า

และภายในเมืองแห่งเดียวกันนี้บัดนี้...กำลังคลาคล่ำไปด้วยผู้คนจากสองฝั่งของทางเดินภายในเมืองหลวง เนื่องด้วยขณะนี้กำลังมีกลุ่มขบวนของบุคคลสำคัญกำลังเดินทางกลับเข้ามาอย่างสง่างามและยิ่งใหญ่สมกับการคว้าชัยชนะมาอย่างเต็มภาคภูมิ ไม่ว่าศึกไหนศัตรูใดบุคคลผู้นี้ก็มิเคยได้ปราชัยเลยแม้แต่ครั้งเดียวหลี่หงจินหยางคือบุคคลผู้นั้น เขากำลังนั่งอย่างงามสง่าเปี่ยมเสน่ห์อยู่บนหลังอาชาสีนิลคล้ายสีของรัตติกาลตัวหนึ่งเขาเพียงนั่งบังคับม้าด้วยมาดเรียบนิ่งทรงพลังแฝงความน่ายำเกรงอยู่ตรงกลางของรูปขบวนที่รายล้อมไปด้วยเหล่าทหารกล้าผู้องอาจไม่แพ้กันและการปรากฏตัวหลี่หงจินหยางก็เป็นเหมือนดังเช่นในทุกๆครั้งไม่ว่าครั้งใดที่หลี่หงจินหยางปรากฏตัว ผู้คนมากมายต่างต้องรีบออกมาจากในบ้านในเรือน เพื่อมาขอยลโฉมบุรุษผู้เป็นที่ประจักษ์หาตัวจับยากอย่างเขาผู้ซึ่งมีทั้งความสามารถ ความเก่งกาจในทุกๆด้าน อีกทั้งรูปโฉมงดงามที่เหนือคำบรรยาย ใบหน้าดั่งรูปสลักปานเทพเซียนแต่ทว่านัยน์ตาคมปลาบดุดันฉายชัดโฉบเฉี่ยว รูปร่างสมส่วนลำสั่น สมกับเป็นบุรุษเพศในความใฝ่ฝันของสตรีเพศทั่วทั้งแผ่นดินและเสียงเซ็งแซ่ของเหล่าบรรดาชาวบ้านมากมายก็อื้ออึ

หลี่หงจินหยางที่ก้มมองนางในระยะประชิดถึงกับหลุดยิ้มออกมาหลินหลินถึงกับชะงักไปอีกแล้ว...ร้ายกาจตลอดเลยคนนี้...หลินหลินคิดในใจขณะถลึงตากลมโตมองรอยยิ้มนั่นของหลี่หงจินหยาง“อะไรของเจ้า”ชายหนุ่มเอ่ยถามเมื่อเห็นหญิงสาวทำสีหน้าแปลกประหลาด“ท่านช่างร้ายกาจ”หลินหลินหรี่ตามองอย่างเข่นเขี้ยวยามเอ่ย“ใครกันแน่ที่ร้ายกาจ” หลี่หงจินหยางอมยิ้มขณะเอ่ย ก่อนจะก้มหน้าลงมาแล้วจูบเบาๆที่ริมฝีปากของนางหลินหลินยิ่งชะงักนิ่งไปร้ายกาจอีกแล้ว หลินหลินคิดหลี่หงจินหยางถอนริมฝีปากออกมาก่อนจะเช็ดใบหน้าให้นางอย่างต่อเนื่องหลินหลินเพียงเหม่อมองใบหน้าของหลี่หงจินหยางที่ขยับอยู่ใกล้ๆเฮ้อ...หลินหลิน...สวรรค์ของจริง...หญิงสาวคิดอย่างนั้นพร้อมรอยยิ้มกรุ่มกริ่มเปิดเผยครานี้เป็นหลี่หงจินหยางบ้างที่ชะงักนิ่งไปรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ร้ายกาจแบบนี้ล่ะที่เขาฝันถึงหลินหลินยังคงอมยิ้มขณะเอื้อมมือเรียวสวยของตนขึ้นลูบไล้ที่สันแก้มของหลี่หงจินหยาง “หยางหยาง...” หลินหลินเรียกขานเสียงแผ่ว“หืม...” หลี่จินหยางขานรับในลำคอเบาๆ“เป็นท่านจริงๆ”“ย่อมเป็นข้า”“ข้ามิได้ฝันไปใช่หรือไม่”“ข้าต่างหากที่ต้องถามเจ้าอย่างนั้น”“ข้าคิดว

หลี่หงจินหยางหรี่ตามองสตรีใต้ร่างครู่หนึ่งก่อนจะผินใบหน้าออกไปเพื่อออกคำสั่ง “มีใครอยู่ข้างนอก”อึดใจบ่าวไพร่ที่อยู่ด้านนอกก็รีบกระวีกระวาดเข้ามา“ดูแลนางให้ดี อย่าให้หนีไปที่ใด” หลี่หงจินหยางออกคำสั่งอีกครั้งก่อนพาร่างสูงใหญ่งามสง่าเดินออกจากตำหนักไปหลินหลินถึงกับตกตะลึงตาโตในขณะที่เหล่านางกำนัลมารุมล้อมคล้ายเป็นกำแพงอยู่โดยรอบที่ขอบเตียงโอว...หลินหลิน...แย่แล้ว...และเพียงไม่นานพิธีการอันเป็นมหามงคลพลันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าฟาดเนื่องจากว่าหงฮองเฮานั้นได้แอบตระเตรียมการเอาไว้ก่อนหน้าเมื่อสองเดือนที่แล้ว หลังจากที่ได้รับรู้ว่าหลี่หงจินหยางมอบหมายให้อิ้งลี่พาตัวว่าที่ชายาให้เข้ามาในพระราชวังแห่งนี้และบัดนี้...พิธีการพร้อมแล้วสถานที่พร้อมแล้วเจ้าบ่าวพร้อมแล้วทุกผู้ทุกคนพร้อมแล้วแต่ทว่า...เจ้าสาวยังไม่พร้อม…หลินหลินยังคงถูกเหล่านางกำนัลจับให้ลอกคราบทั้งยังจับอาบน้ำขัดผิวแต่งองค์ทรงเครื่องด้วยชุดสีมงคลก่อนจะจับตรึงเอาไว้ให้อยู่กับที่เพื่อรอเจ้าบ่าวมารับขึ้นเกี้ยวไปเข้าพิธีอันเป็นมหามงคลจะถูกจับตรวจพรหมจรรย์หรือไม่ จะถูกจับตรวจการตั้งครรภ์หรือไม่ จะถูกจับตรวจร่างกายหรื