All Chapters of ทะลุมิติรัก : Chapter 61 - Chapter 70

หลินหลินกำลังจะถามถึงหลี่หงจินหยางแต่ทว่ากลับหยุดคำถามเสียกลางคัน พลางครุ่นคิดอย่างระวังตามประวัติศาสตร์แล้ว เหล่าพี่น้องของเชื้อพระวงศ์มักจะไว้ใจกันไม่ได้ หากองค์ชายผู้นี้เป็นพี่น้องที่คิดจะเป็นศัตรูกับหยางหยางของเธอเล่า หยางหยางของเธอเป็นถึงองค์รัชทายาท เป็นว่าที่องค์จักรพรรดิของแคว้นต้าหลี่เชียวนะ ถ้าเธอแสดงออกชัดเจนว่ารู้จักกับบุคคลสำคัญระดับนั้น เธอจะต้องตกอยู่ในอันตรายแน่ๆ และไม่แน่ว่า เธออาจจะกลายเป็นตัวประกันเพื่อใช้ในการต่อรองทางการเมือง… หลินหลินกำลังคิดไปไกลหลี่หงจินหยางที่กำลังรอฟังสตรีตรงหน้ากล่าวคำเพียงหรี่ตามองนางอย่างวิเคราะห์อยู่ตลอดเวลานางเปลี่ยนท่าทีไปในทันทีเมื่อได้ยินเฟิงหลินเรียกขานเขาว่าองค์ชาย เช่นนั้นแล้ว เขาควรจะให้นางรู้ตัวตนจริงๆของเขาหรือไม่กันเฟิงหลินได้แต่ยืนมองบุคคลทั้งสองอย่างงุนงงไม่สร่างซาองค์ชายของเขาดูจะตั้งอกตั้งใจในการสนทนากับสตรีแปลกประหลาดตรงหน้าอย่างมากมายผิดวิสัย ทำเขาแปลกใจยิ่ง!“อันใด?” หลี่หงจินหยางถามขึ้นเมื่อเขาเห็นว่าหญิงสาวตรงหน้าหยุดประโยคเอื้อนเอ่ยไปเสียเฉยๆหลินหลินพลันได้สติยั้งคำถามของตนเองพลางเอ่ยอย่างระมัดระวังขึ้นมาอยู่

หลี่หงจินหยางที่รับรู้ได้ถึงการเดินทอดน่องของหลินหลินมาแต่ไกลเพียงแอบปลดกลอนเอาไว้ให้นางได้เข้ามาอย่างง่ายดาย เขาเพียงยืนประเมินจากทิศทางที่นางเดินมาตั้งแต่สวนหย่อมจนกระทั่งนางเดินมาตามทางได้ครู่หนึ่งแล้ว เดินเข้ามาผิดห้องจนได้...ชายหนุ่มคิดอย่างนึกขัน ขณะยืนหลบมุมอยู่ภายในห้องแห่งเดียวกับหลินหลินหลินหลินที่เข้ามายังห้องแห่งนี้เป็นที่เรียบร้อยดีแล้วถึงกับตะลึงกับสภาพภายในห้องของโรงเตี๊ยม ด้วยเพราะว่ามันดูดีเกินกว่าที่เธอจินตนาการเอาไว้การเดินทางมาครานี้ได้เปิดหูเปิดตานางยิ่งแล้ว หลินหลินถึงกับคิดในใจด้วยสำนวนจีนโบราณกันเลยทีเดียว หญิงสาวจึงใช้เวลาในการเดินสำรวจภายในห้องอย่างนึกสนุก เตียงนอนมีม่านหนาทึบปิดเอาไว้โดยรอบที่ขอบเตียงนอน เทียนบนเชิงเทียนถูกจุดเอาไว้อย่างเรียบร้อยจนทั่วทั้งห้องสว่างไสวแม้จะเป็นเพียงแค่แสงสลัวๆ ในห้องอาบน้ำก็มีน้ำอุ่นเตรียมเอาไว้จนเต็มอ่างมีหมอกควันลอยอยู่ทั่วทั้งห้อง มีกลิ่นหอมของเนื้อไม้ลอยคละคลุ้งออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่ใช่การปรุงแต่งกลิ่นและสีแต่อย่างใด มีกำยานด้วย มีเตาไฟที่ใช้แทน ฮิสเตอร์ด้วยแน่นอนจริงๆ หึหึ!หลินหลินคิดในใจอย่างกรุ้มก

เมื่อหลินหลินยื่นกระดาษที่มีตัวอักษรม้วนไปม้วนมาให้กับทุกผู้คนในบริเวณนั้นเป็นที่เรียบร้อยดีแล้ว หญิงสาวเพียงส่งยิ้มเรี่ยราดส่งให้อีกทีก่อนจะเดินจากไปจากคนกลุ่มนั้นบุคคลทั้งกลุ่มถึงกับนิ่งอึ้งไปไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวด้วยเกรงว่ากระดาษแผ่นนี้จะเป็นแผ่นยันต์สะกดวิญญาณ!อันที่จริงหลินหลินเพียงนึกชาชินอยู่บ้างกับเหตุการณ์และสายตาของผู้คนอย่างนี้ เพราะทุกครั้งที่ไปออกงานอีเว้นท์ก็มักจะเจอแบบนี้อยู่บ่อยๆ เพียงแต่ว่ากับใครบางคน...กับองค์ชายหยางจินอะไรนั่น...ไม่เห็นจะมองมาทางเธอเลย…ทีเมื่อวานยังบอกว่า ‘ข้าต้องการเจ้า’ อยู่เลย ชิ!หลินหลินคิดอย่างนั้นพลางปรายสายตามองไปทาง หลี่หงจินหยางที่บัดนี้ยังคงอยู่ในรูปลักษณ์ของหยางจินซึ่งกำลังนั่งกอดอกอยู่ที่โต๊ะอาหารมุมด้านในสุดของห้องอาหารแห่งนี้หญิงสาวเพียงหรี่ตามองชายหนุ่มพลางคิดหนักถ้าเกิดเขาไม่สนใจเธอขึ้นมา แล้วคิดว่าเธอหมดประโยชน์ขึ้นมาเล่า สะพานที่จะนำพาเธอไปหาหยางหยางของเธอก็คงหายไป ไม่ได้ ไม่ได้อุตส่าห์ได้ทะลุมิติย้อนยุคมาทั้งที ไม่ได้เจอหยางหยางผู้เป็นเจ้าของหัวใจแล้วเธอจะทำอย่างไรไม่ได้ ไม่ได้เมื่อหลินหลินคิดได้ดังนั้นเธอจึงรีบ

หลี่หงจินหยางยิ่งเพิ่มระดับความรู้สึกร้อนวูบวาบต่อสตรีในอ้อมกอด เขากำลังอยากจะทำอะไรบางอย่างกับริมฝีปากยั่วยวนนั่นหลินหลินรู้สึกได้ถึงความเสี่ยงต่อการเพลี่ยงพล้ำจึงหรี่ตากลมโตดุดันใส่หน้าขององค์ชายหยางจินก่อนเอ่ย “ปล่อยเลย!”หลี่หงจินหยางพลันรู้สึกตัวจึงรีบปล่อยสตรีในอ้อมกอดอย่างนึกเสียดายขึ้นมาเวลาผ่านไปหลายชั่วยามจนเข้าปลายยามอิ่ว[1]หลินหลินที่เริ่มจะสังเกตเห็นกิริยาขององค์ชายหยางจินที่เหมือนกับหยางหยางของเธอมากๆ จนทำให้เธอรู้สึกคิดถึงหยางหยางอย่างอดใจไม่ได้เธอจึงเริ่มจะเหน็ดเหนื่อยเต็มทีกับการที่จะต้องเอาอกเอาใจบุรุษหน้าตายที่คล้ายกับหยางหยางมากมายแต่หาได้ใช่หยางหยางไม่! เธอจึงเริ่มที่จะกลอกตากลมโตมองบนไปมาอย่างนึกขัดเคือง ก่อนจะเปลี่ยนท่าทีเป็นไม่แยแสเขาอีกต่อไปนึกว่าทำตัวเหมือนหยางหยางของเธอแล้วเธอจะตกหลุมรักเหรอ ฝันไปเถอะ! หลินหลินคิดอย่างนั้นขณะเปลี่ยนกิริยาเป็นหรี่ตามองชายหนุ่มข้างกายด้วยสายตาไร้มิตรไร้ไมตรีใดๆ ก่อนจะสะบัดสายตาออกไปอย่างไม่ใยดีหลี่หงจินหยางเห็นหลินหลินเปลี่ยนท่าทีไปเป็นอย่างนั้นถึงกับใจกระตุกวูบไหวในฉับพลันและภาพครานี้ที่เฟิงหลินและอิ้งลี่ที่นั่งอย

หลี่หงจินหยางก้มหน้ามองใบหน้าของนางยามนี้ เขาถึงกับใจเต้นระรัวปวดหนึบแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“หลินหลิน...” ชายหนุ่มเอ่ยคำได้แค่นั้นเขาจำได้แล้ว...เขาจำได้...หลินหลิน...หลี่หงจินหยางเรียกชื่อหลินหลินซ้ำไปซ้ำมาอยู่ภายในใจ เขาลืมนาง...เป็นนางที่เขาลืมไป...เขา...ลืมนางไปได้อย่างไร“หลินหลิน...” เขายังคงเอ่ยนามของนางหญิงสาวจึงชะงักจ้องมอง“ท่านเป็นอะไร” หลินหลินเริ่มงุนงงขึ้นมาบ้าง“หลินหลิน...” ครานี้เป็นหลี่หงจินหยางบ้างที่เอาแต่เรียกชื่อของอีกฝ่าย“ท่านเป็นอะไร หยางหยาง” หลินหลินถึงกับฉงนคิ้วเรียวสวยเริ่มขมวดมุ่นขึ้นมาหญิงสาวกระพริบตาไล่น้ำใสให้ออกไปเพื่อจ้องมองใบหน้าของหลี่หงจินหยางให้ชัดเจนถนัดตามากยิ่งขึ้นความมืดมิดของรัตติกาลบวกกับผ้าม่านของเตียงนอนที่ปิดอยู่โดยรอบทิศทางจึงทำให้แสงเทียนสาดส่องเข้ามาภายในม่านมุ้งแห่งนี้ได้น้อยยิ่งนัก ทำให้หลินหลินถึงกับต้องกระพริบตาจ้องมองหลี่หงจินหยางในระยะที่ใบหน้าเกือบจะชนกัน“เป็นเจ้า...” หลี่หงจินหยางเอื้อมมือขึ้นมาจับกุมแก้มนวลก่อนลูบไล้แผ่วเบาพลางเอ่ยเสียงพร่า “หลินหลิน...”เนตรคมจ้องมองใบหน้านวลนางอย่างไม่อาจละสายตาเป็นนาง...เป็นนาง..