ดรัณจำต้องผละใบหน้าออกจากเนื้อนุ่มแสนหอมนั้นอย่างเสียดาย แต่ไม่วายจะกดจมูกสูดดมความหอมของแก้มนุ่มเข้าปอดฟอดใหญ่เป็นการสั่งลา“ดื่มเป็นเพื่อนพี่หน่อยสิ” ร่างสูงเอ่ยพลางกดรีโมตเปิดโทรทัศน์ เด็กสาวดิ้นรนจะลงจากตักกว้าง แต่ดรัณก็ยังคงรั้งตัวเธอไว้ไม่ปล่อย เขาหันไปหยิบถุงขนมส่งให้หญิงสาว “ถ้าดื่มไม่เป็นก็นั่งกินขนมเป็นเพื่อนก็ได้” เขารู้ดีว่าเธอคงไม่ยอมดื่มน้ำสีอำพันเป็นเพื่อนเขาแน่ จึงเลือกให้เธอทานขนมอยู่ใกล้ๆ ก็ยังดีปรินดาแกะถุงขนมและหยิบเข้าปากตัวเองไปเรื่อยๆ จนคนข้างๆ ต้องสะกิดและอ้าปากรอ หญิงสาวจึงจำใจป้อนเข้าปากเขาอย่างเลี่ยงไม่ได้ “แก้มว่าพี่รัณดื่มแค่นี้ก็พอนะคะ... แก้มเริ่มง่วงแล้ว” เสียงหวานเอ่ยเตือนพลางช้อนสายตามองคนตัวโตที่ยังคงคลึงแก้วน้ำสีอำพันไม่ยอมวาง ดรัณปรายตาคมกริบมองร่างเล็กที่เริ่มส่อแววอ่อนล้า ดวงตาคู่สวยพร่าเลือนด้วยความง่วงงัน ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบขึ้น“ง่วงก็ไปนอนสิ พี่จะนั่งดื่มอยู่ตรงนี้แหละ”แสงไฟที่ดรัณเปิดทิ้งไว้จนสว่างจ้าทำให้เธอหลับตาลงไม่ลงเธอรู้ดีว่าไม่มีทางขัดใจคนเผด็จการอย่างนายหัวดรัณได้เลย สุดท้ายจึงทำได้เพียงหยิบนิยายเล่มโปรดขึ้นมาอ่านรอฆ่าเวลาบนเ
Huling Na-update : 2026-03-04
Mag-log in
