جميع فصول : الفصل -الفصل 10

“แก้ม!!! แม่เลี้ยงของแกเค้ากว้างขวางอยู่นะ ยังไงเค้าก็รู้จักกับเจ้าของช่องที่นี่ ขืนแกเบี้ยวแกต้องโดนเล่นงานแน่ นอกจากว่าแกจะหนีไป...” วิภาดาทอดถอนใจพลางมองหน้าเพื่อนสาวด้วยความสงสารจับใจ“หนียังไง เงินไม่มีติดตัวสักบาท” “เฮ้อ!!! ฉันว่าแกต้องสู้กับงานที่นี่สักตั้ง ยอมเสียตัวครั้งเดียว... พอได้เงินค่อยหนี”“ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะไปพบเสี่ยสมยศ...” ปรินดาตอบเสียงแผ่ว นัยน์ตาสวยสั่นระริกด้วยความขมขื่น“เชื่อฉันนะแก้ม ฉันเองก็ไม่ได้อยากให้แกต้องมาทำงานเปลืองตัวแบบนี้หรอก แต่มันไม่มีทางเลือกจริงๆ ลำพังตัวฉันเองก็เพิ่งเริ่มงานที่นี่ได้แค่วันสองวัน ไม่งั้นฉันคงมีเงินให้แกยืมหนีไปแล้ว”ปรินดา...ระบายลมหายใจออกมาพรืดใหญ่ หัวใจดวงน้อยหนักอึ้งราวกับถูกหินทับ ไม่ใช่ว่าเธอจะคล้อยตามคำหว่านล้อมของเพื่อนรัก แต่เป็นเพราะความจริงที่ว่าเธอไม่มีทางเลือกต่างหากที่บีบคั้นจนหายใจไม่ออก ครั้งนี้จะเป็นครั้งเดียวและครั้งสุดท้ายที่เธอจะยอมเอาตัวเข้าแลก หลังจากได้เงินมาเธอจะหนีไปให้ไกล ไปตายเอาดาบหน้ายังดีกว่ากว่ายอมตกนรกทางเลือกของเธอมันช่างริบหรี่... ระหว่างยอมเป็นเมียเก็บของเสี่ยสมยศ หรือจะยอมขายเรือนร่างเพ

ปลายนิ้วเรียวสวยจิกเกร็งลงบนหัวไหล่หนาบึกบึนเพื่อระบายความเสียวซ่านรัญจวน ยามที่พายุอารมณ์พัดพาเธอขึ้นสู่จุดสูงสุด ร่างบางสั่นเทิ้มกอดรัดเขาไว้แน่นก่อนที่หัวสมองจะขาวโพลนไปหมด ดรัณควบขับร่างหนาตามติดเธอไปเยือนดินแดนวิมานฉิมพลีที่อบอวลด้วยกลิ่นไอแห่งราคะจนถึงจุดหมายพร้อมกัน“เธอเสร็จพร้อมฉันไหมแก้ม...” ดรัณเอ่ยถามเสียงพร่า ทันทีที่จังหวะลมหายใจกลับมาเป็นปกติ“ค่ะ...” ปรินดาตอบเสียงแผ่วในลำคอ หยาดน้ำตาอุ่นๆ ร่วงเผาะลงบนหมอนเมื่อนึกถึงสิ่งที่เพิ่งเสียไปให้กับชายแปลกหน้าผู้ป่าเถื่อนคนนี้ เธอไม่ได้ร้องไห้เพราะความเจ็บปวดทางกาย แต่มันคือความเสียใจที่ไม่อาจรักษาสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไว้ให้ชายที่เธอรักได้“ขอโทษนะ... ฉันไม่รู้มาก่อนว่าเธอไม่เคย ฉันขอโทษที่ใจร้อนไม่เชื่อเธอในตอนแรก”ดรัณเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มพร่าแฝงความรู้สึกผิดที่ตีรวนขึ้นมาในอก ชายหนุ่มผู้ผ่านโลกมาโชกโชนอย่างเขาเกลียดการถูกหลอกเป็นที่สุด เขาจึงปักใจเชื่อไปเองว่าสิ่งที่แม่เลี้ยงของเธอพร่ำบอกเรื่องความบริสุทธิ์ของลูกสาวนั้นเป็นเพียงการอัพค่าตัวเพื่อรีดเงินจากเขา แต่เขาก็ยอมจ่าย เพียงเพราะความรู้สึกถูกชะตาตั้งแต่แรกเห็น ทว่านาทีน

หลังพายุสวาทรอบแรกสงบลง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายแห่งความต้องการที่ยังไม่มอดดับสนิท ปรินดานอนระทดระทวยอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่มที่เธอเพิ่งยอมจำนนต่อร่างกายนึกถึงอนาคตที่ยังมืดมนแล้วเอ่ยขึ้นเสียงแผ่ว“ครบกำหนดเมื่อไหร่... คุณจะไม่ได้เจอหน้าฉันอีก” หญิงสาวโพล่งออกมา“อย่าคิดหนีฉัน เพราะเธอไม่มีสิทธิ์หนีฉันพ้นหรอกแก้ม” ดรัณเอ่ยด้วยน้ำเสียงดุดันแต่แฝงไปด้วยความหวงแหน“ตอนนี้ฉันไม่หนีหรอก... จะอยู่ใช้หนี้คุณทุกบาททุกสตางค์ จนกว่าคุณจะพอใจ”“แม่เลี้ยงขายเธอให้ฉัน... มันไม่เกี่ยวกับหนี้สินที่เธอติดค้างพ่อฉันหรอกนะแก้ม มันคนละเรื่องกัน”“คุณอย่ามาโกงนะ! ไหนเราตกลงกันแล้วไง” หญิงสาวประท้วง ผุดลุกขึ้นมองหน้าเขาด้วยความไม่พอใจ“ห้าเดือนที่ฉันยอมตกลง... เธอต้องทำให้ฉันพอใจจริง ๆ เสียก่อน เธอคิดเหรอว่าหนี้ตั้งหลายล้าน นอนกับฉันแค่ห้าเดือนมันจะชดใช้หมด”“ขอร้องเถอะ... ฉันไม่ใช่เมียคุณนะ”“ต้องให้ฉันตอกย้ำอีกรึไงหืม์... นอนเอากันขนาดนี้ ไม่เรียกเมียจะให้เรียกว่าอะไร” ดรัณยียวนพลางรวบเอวบางเข้าหาตัว“นางบำเรอ... ฉันเป็นได้แค่นั้นในสายตาคุณ”“อย่าพูดแบบนั้นสิ ฉันไม่เคยคิดกับเธอแบบนั้นนะแก้ม...” ดรัณกระชับอ

หลังจากได้ชุดชั้นในและชุดนอนจนจุใจ ดรัณก็ประคองเอวบางพาปรินดาตรงไปยังร้านรองเท้าแบรนด์หรู นายหัวหนุ่มกวาดสายตาคมกริบมองเพียงครู่เดียวก็เลือกรองเท้าส้นสูงดีไซน์โฉบเฉี่ยวออกมาคู่หนึ่ง เขาขยับตัวลงนั่งยอง ๆ กับพื้นต่อหน้าหญิงสาวอย่างไม่ถือตัว มือหนาจับข้อเท้าเรียวสวยของเธอไว้อย่างแผ่วเบาเพื่อจะสอดปลายเท้าเล็กลงไปในรองเท้าคู่สวย“อุ๊ย! พี่รัณ... ไม่ต้องถึงขนาดนี้ก็ได้ค่ะ แก้มใส่เองได้” ปรินดาอุทานด้วยความตกใจพยายามจะชักเท้าหนีด้วยความเกรงใจ เพราะเขาเป็นถึงผู้ทรงอิทธิพลแต่กลับมานั่งสวมรองเท้าให้เธอต่อหน้าพนักงาน“อยู่นิ่งๆ สิแก้ม...” ดรัณดุเสียงนุ่มแต่แววตาจริงจัง มือใหญ่กระชับข้อเท้าบางไว้มั่น บังคับสวมรองเท้าที่เขาเลือกให้จนสำเร็จ “พอดีเลยแก้ม...”“งั้นเอาแบบคู่นี้มาสักสองสามลายนะครับ แล้วก็เอาแบบสีอื่นที่ไซส์เดียวกันนี้อีกอย่างละ 3 คู่” เขาสั่งพนักงานที่ยืนยิ้มหน้าบานก่อนจะรีบกุลีกุจอไปจัดการทันที“พี่รัณคะ... ซื้อจนจะขนไม่ไหวอยู่แล้ว พอเถอะค่ะ” ปรินดากระซิบปราม มองถุงกระดาษมากมายในมือของเขา“เดี๋ยวพี่เอาไปเก็บที่รถก่อนก็ได้... ยังเหลือเสื้อผ้าอีกหลายชุดที่พี่อยากซื้อให้แก้ม”เมื่อจัด

ดรัณหยิบสร้อยเส้นนั้นออกมา แล้วขยับเข้าไปยืนซ้อนหลังร่างบาง มือหนารวบผมยาวสลวยของเธอไปไว้ด้านข้าง เผยให้เห็นลำคอระหงและแผ่นหลังเนียนละเอียด เขาบรรจงสวมสร้อยเพชรล้ำค่าลงบนคอของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสเย็นเฉียบของอัญมณีตัดกับลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดอยู่ข้างใบหู“สวย เหมาะกับแก้มมากเลย” ดรัณพึมพำชิดซอกคอหอมกรุ่น สายตาคมไม่ได้มองที่เพชรในกระจกเลยแม้แต่นิด แต่กลับจับจ้องที่เงาสะท้อนของหญิงสาวที่มีหยาดเพชรประดับอยู่บนทรวดทรงอันงดงาม“คงแพงน่าดู แก้มไม่กล้าใส่หรอกค่ะ” ปรินดาประท้วง พยายามจะเอื้อมมือไปถอดออก แต่ถูกมือหนาจับรวบไว้เสียก่อน“สำหรับพี่... ไม่มีอะไรแพงเกินไปสำหรับแก้มหรอก” เขาหมุนตัวเธอให้หันมาเผชิญหน้า สายตาที่ทอดมองมานั้นเปี่ยมไปด้วยความลุ่มหลง“ใส่ไว้เถอะ พี่บอกว่าไงหืม์”“ค่ะ อยู่กับพี่รัณห้ามดื้อ”“ดีมาก ถ้าไม่ดื้อคืนนี้พี่จะผ่อนปรนให้” คำพูดที่แสนหวานเร้าอารมณ์นั้นทำให้ปรินดาหน้าร้อนวูบ วงแขนแข็งแรงตวัดโอบเอวคอดกิ่วแล้วรั้งให้ร่างนุ่มนิ่มเบียดชิดกับแผงอกกว้างท่ามกลางแสงระยิบระยับของเพชรนับร้อยกะรัตในห้องนั้น“พี่รัณ... ที่นี่บริษัทนะคะ” เธอประท้วงเสียงสั่น เมื่อใบหน้าคมซุกไซ้