Lahat ng Kabanata ng หนี้รักนายหัว: Kabanata 21 - Kabanata 30

ดรัณจูงมือปรินดาเดินลุยน้ำทะเลใสไปยังเรือยอชต์สุดหรูที่ลอยลำรออยู่ สายตาจากคนเบื้องหลังสองคู่ที่มองตามไปนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง วิกรมมองร่างอ้อนแอ้นผิวนวลเนียนขาวผ่องด้วยความชื่นชมและคาดหวัง ในขณะที่ลินลี่กลับมองด้วยแววตาอิจฉาริษยาที่แฝงความอำมหิตไว้ลึกๆดรัณจูงมือปรินดาเดินลุยน้ำทะเลใสไปยังเรือยอชต์สุดหรูที่ลอยลำรออยู่ สายตาจากคนเบื้องหลังสองคู่ที่มองตามไปนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง วิกรมมองร่างอ้อนแอ้นผิวนวลเนียนขาวผ่องด้วยความชื่นชมและคาดหวัง ในขณะที่ลินลี่กลับมองด้วยแววตาอิจฉาริษยาที่แฝงความอำมหิตไว้ลึกๆ‘นังตัวดี... ถ้าแกหลงกลยอมเป็นนางเอกเมื่อไหร่ ฉันจะเล่นงานแกให้สาสมกับที่แกทำให้รัณต้องหมางเมินฉัน!’ ลินลี่เค่นเขี้ยวในใจ นอกจอเธอกลายเป็นตัวอิจฉาเต็มตัว จ้องมองทั้งคู่จนลับสายตาเมื่อขึ้นมาบนเรือ ปรินดารู้สึกเป็นสุขอย่างยิ่งเมื่อได้อยู่ท่ามกลางท้องทะเลกว้างสุดลูกหูลูกตา เธอก้มมองสายน้ำที่ถูกใบพัดเรือปั่นจนเป็นฟองขาวแตกกระจาย รู้สึกราวกับกำลังล่องลอยอยู่บนก้อนเมฆ“ทริปนี้สนุกมากเลยค่ะพี่รัณ” หญิงสาวหันไปบอกเจ้าของอ้อมกอดที่รัดเอวเธอไว้จากทางด้านหลัง ตั้งแต่มาถึงภูเก็ต ดรัณแทบ

ทันทีที่ได้รับอนุญาต นายตี้ก็ทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าแท่นบูชาความงาม เขาแหวกสายไข่มุกออกเพียงนิดก่อนจะส่งปลายลิ้นร้อนผ่าวตวัดเลียลงบนจุดที่ชุ่มฉ่ำที่สุดอย่างช่ำชอง“อ๊า... พี่ตี้! อื้มมม... ทำไม... ทำไมเลียเก่งอย่างนี้คะ อร๊ายย!!” ลินลี่หวีดร้องออกมาแผ่วเบา สองมือขยำกลุ่มผมของชายหนุ่มใหญ่ไว้แน่น ร่างกายแอ่นรับสัมผัสที่จ้วงจาบจงใจอย่างลุ่มหลงนายตี้ไม่เพียงแค่เลีย แต่เขาใช้เทคนิคที่สั่งสมมาจากการผ่านโลกมามาก ปรนเปรอจนลินลี่สั่นสะท้านไปทั้งสรรพางค์กาย ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นสบตาเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความต้องการที่มากกว่าเดิม“ถ้าลินลี่ให้พี่เอา... พี่ห้ามบอกใครนะ” เธอเอ่ยออกมาในที่สุด เมื่ออารมณ์ดิบเถื่อนเข้าครอบงำสติสัมปชัญญะจนหมดสิ้น“พี่สัญญา... พี่จะไม่บอกใครเลยลินลี่ ความลับของเราจะตายไปกับพี่” เขาให้คำมั่นด้วยน้ำเสียงหนักแน่น“แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะพี่...”“ครับ... ครั้งเดียวที่พี่จะทำให้ลินลี่ลืมไม่ลงเลย”นายตี้ไม่รอช้า เขาจัดการถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวเข้าหาความเย้ายวนที่อยู่ตรงหน้า เพื่อสานต่อบทรักต้องห้ามที่ถูกจุดติดขึ้นภายใต้แสงไฟและเลนส์กล้องที่คอยเป

ดรัณที่พยายามหักห้ามใจเพราะความเป็นห่วง แต่เขาก็มองเห็นโอกาสอื่นที่เย้ายวนกว่า ชายหนุ่มรั้งสะโพกมนไว้ไม่ให้เธอกดลงมาจนสุด ก่อนจะกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม“แก้มครับ... ให้พี่เอาทางข้างหลังแทนได้ไหม” ปรินดาชะงักไปครู่หนึ่งคำขอของเขาเป็นสิ่งที่เธอปฏิเสธมาตลอด ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนหวาดหวั่น“พี่รัณ... แต่มันสกปรกนะคะ”“เดี๋ยวพี่ทำความสะอาดให้”“และก็พี่สัญญาว่าจะเบามือที่สุด... นะครับคนดี” คำอ้อนวอนพร้อมสายตาเว้าวอนนั้นทำให้หญิงสาวใจอ่อนยวบ เธอพยักหน้ายินยอมอย่างขัดไม่ได้ดรัณไม่รอช้า เขาอุ้มร่างบางที่สั่นระริกออกจากอ่างน้ำทั้งที่ผิวกายยังเปียกปอน หยาดน้ำเกาะพราวไปตามแผ่นหลังเนียนขณะที่เขาประคองเธอมายังโซฟาตัวยาวด้านนอก ชายหนุ่มเอื้อมมือไปหยิบเจลหล่อลื่นที่วางอยู่ใกล้ๆ บีบลงบนปลายนิ้วแล้วชโลมลงบนช่องทางรักเบื้องหลังที่แสนบอบบางอย่างเบามือ“อดทนหน่อยนะคนดี... พี่จะทำอย่างนุ่มนวลที่สุด”เขากดร่างเธอลงให้หมอบคลานไปกับโซฟา ก่อนจะจ่อความแข็งแกร่งที่เคลือบด้วยเจลลื่นใสเข้าหาช่องทางลับที่ยังไม่เคยมีใครรุกราน ทันทีที่เขาเริ่มแทรกกายเข้าไปจนสุดความยาว ปรินด

เมื่อใจกลางร่างสาวที่ไวต่อทุกสัมผัสถูกปลุกเร้าด้วยปลายนิ้วอันชำนาญงานของนายหัวหนุ่ม ความกระสันซ่านก็ตีตื้นขึ้นมาจนปรินดาแทบหอบหายใจไม่ทัน ทรวงอกอวบหยัดสู้มือใหญ่ที่บีบเคล้นจนแทบผลิแตก เรียวปากอิ่มถูกบดเบียดด้วยริมฝีปากหนาที่รุกรานเรียกร้องความหวานอย่างไม่รู้จักพอ ลิ้นร้ายกาจกระหวัดรัดรึงลิ้นนุ่มอย่างดุดัน ราวกับจะกระชากจิตวิญญาณแห่งกุลสตรีให้หลุดลอยไป เหลือทิ้งไว้เพียงสัญชาตญาณดิบที่โหยหาเพียงรสรักจากเขาหญิงสาวบิดส่ายเรือนกายไปมาราวกับบุปผาต้องลมพายุ ร่างระหงแอ่นโค้งรับฝ่ามือที่เคล้าคลึงไปทั่วทุกตารางนิ้ว เธอเบียดกายเข้าหาความแกร่งกร้าวอย่างลืมอาย ดรัณตระหนักดีว่าภรรยาสาวกำลังพยายามใช้ร่างกายเข้าแลกเพื่อดับไฟแค้นในใจเขา ทว่าเขากลับเลือกที่จะยืดเวลาแห่งความหฤหรรษ์นี้ออกไป... ในเมื่อเธออยากง้อ เขาก็จะสอนให้รู้ว่าบทเรียนของเขานั้นรุนแรงเพียงใด“ถอดชั้นในออกสิ เอ๊..หรือจะไม่ถอดดี ปล่อยเอาไว้แบบนี้ก็เร้าใจดีเหมือนกันนะ”มือหนาจับขอบจีสตริงค้างไว้ แต่แล้วเขากลับเปลี่ยนใจไม่ถอดมันออก ชายหนุ่มช้อนร่างบางขึ้นแนบอกทันที“พร้อมจะรับบทลงโทษจะพี่แล้วใช่มั้ย”“ค่ะ” ปรินดาพยักหน้าอย่างจำนน มือหนายก

เช้าวันรุ่งขึ้น บรรยากาศภายในรถเบนซ์คันหรูดูตึงเครียดขึ้นเล็กน้อย เมื่อเสี่ยไพโรจน์ตัดสินใจพาฉันทนาออกจากบ่อนเร็วกว่าที่คิด หลังจากเห็นหม้ายสาวมือตกเสียเงินไปมากมาย“เสี่ยขา... ทำไมวันนี้เราเลิกกันเร็วนักล่ะคะ นายังไม่ได้ถอนทุนคืนเลย” ฉันทนาจีบปากจีบคอถามพลางเบียดกายเข้าหาแขนแกร่งอย่างออดอ้อน“ผมมีงานด่วนที่กรุงเทพฯ น่ะสิ” เสี่ยไพโรจน์ตอบเสียงเรียบ “นากลับไปพักที่บ้านก่อนไหม เดี๋ยวเสี่ยโอนเงินไว้ให้ถอนทุน แล้วจะให้ลูกน้องคอยขับรถรับส่งนาเอง”“ไม่เอาค่ะ... นาเปลี่ยนใจแล้ว ขอนาติดรถกลับกรุงเทพฯ ด้วยคนนะคะ”หญิงสาวปฏิเสธทันควัน หล่อนไม่โง่พอที่จะอยู่ลำพังในถิ่นของเสี่ยโดยไม่มีเขาคุ้มกะลาหัว ลำพังลูกน้องหน้าเถื่อนพวกนั้นก็ดูไว้ใจไม่ได้แม้แต่คนเดียว“เสี่ยมีธุระจะต้องไปงานศพของเสี่ยสมยศ” ฉันทนาหูผึ่งขึ้นมาทันที ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น นี่คือโอกาสทองที่หล่อนจะได้พบกับปรินดาลูกเลี้ยงตัวดีที่เข้าถึงตัวยาก เนื่องปริญดากลายเป็นนางเอกชื่อดังไปแล้ว และดรัณคงไม่มีทางพลาดที่จะพานางเอกสาวมาร่วมงานศพของบิดาอย่างแน่นอน“เสี่ยสมยศ... ท่านเสียแล้วหรือคะ?” หล่อนแสร้งถามด้วยน้ำเสียงตกใจ“ใช