หนี้รักนายหัว

“หนียังไง เงินไม่มีติดตัวสักบาท”

“เฮ้อ!!! ฉันว่าแกต้องสู้กับงานที่นี่สักตั้ง ยอมเสียตัวครั้งเดียว... พอได้เงินค่อยหนี”

“ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะไปพบเสี่ยสมยศ...” ปรินดาตอบเสียงแผ่ว นัยน์ตาสวยสั่นระริกด้วยความขมขื่น

“เชื่อฉันนะแก้ม ฉันเองก็ไม่ได้อยากให้แกต้องมาทำงานเปลืองตัวแบบนี้หรอก แต่มันไม่มีทางเลือกจริงๆ ลำพังตัวฉันเองก็เพิ่งเริ่มงานที่นี่ได้แค่วันสองวัน ไม่งั้นฉันคงมีเงินให้แกยืมหนีไปแล้ว”

ปรินดา...ระบายลมหายใจออกมาพรืดใหญ่ หัวใจดวงน้อยหนักอึ้งราวกับถูกหินทับ ไม่ใช่ว่าเธอจะคล้อยตามคำหว่านล้อมของเพื่อนรัก แต่เป็นเพราะความจริงที่ว่าเธอไม่มีทางเลือกต่างหากที่บีบคั้นจนหายใจไม่ออก ครั้งนี้จะเป็นครั้งเดียวและครั้งสุดท้ายที่เธอจะยอมเอาตัวเข้าแลก หลังจากได้เงินมาเธอจะหนีไปให้ไกล ไปตายเอาดาบหน้ายังดีกว่ากว่ายอมตกนรก

ทางเลือกของเธอมันช่างริบหรี่... ระหว่างยอมเป็นเมียเก็บของเสี่ยสมยศ หรือจะยอมขายเรือนร่างเพื่อเอาเงินมาชดใช้หนี้ที่เธอไม่ได้ก่อ

ในยามที่มืดแปดด้าน ข่าวการล้มป่วยอย่างกะทันหันของเสี่ยสมยศ กลับกลายเป็นแสงสว่างเล็กๆ ที่ทำให้เธอรู้สึกว่ายังมีทางรอด

ภาพความทรงจำอันโหดร้ายย้อนกลับมาเตือนสติ บิดาของเธอถูกหุ้นส่วนโกงเงินจนสิ้นเนื้อประดาตัว อีกทั้งแม่เลี้ยงที่ใจร้ายกลับเลือกทางลัดด้วยการกู้หนี้นอกระบบจนดอกเบี้ยพอกพูน กิจการรถมือสองถูกยึด ครอบครัวไร้ที่ซุกหัวนอน หนำซ้ำผู้เป็นบิดายังต้องมาจบชีวิตด้วยน้ำมือลูกน้องของเจ้าหนี้เพียงเพราะไม่มีเงินจ่ายดอกเบี้ย ทิ้งเธอไว้กับแม่เลี้ยงที่มองเธอเป็นเพียงสินค้าเท่านั้น

เสี่ยสมยศ อดีตนักการเมืองท้องถิ่นผู้ทรงอิทธิพลและเจ้าของธุรกิจสีเทามากมาย กำลังนอนรอความตายอยู่ในห้องพักฟื้นที่เต็มไปด้วยบอดี้การ์ดร่างยักษ์คอยคุมเข้ม

กริ๊ง... กริ๊ง...

เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียงดังขึ้นทำลายความเงียบ ดรัณ...ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ผู้มีใบหน้าคมเข้มภายใต้ไรหนวดดุจชายชาวแขกขาว รีบคว้าสายขึ้นมารับทันทีเพื่อไม่ให้เสียงนั้นรบกวนบิดาที่กำลังหลับใหล

“สวัสดีค่ะ ดิฉันปรินดา... จะมาขอเข้าเยี่ยมท่านสมยศ ไม่ทราบว่าท่านอยู่ห้องไหนคะ”

“เธอมาถึงแล้วเหรอ?” น้ำเสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยอำนาจของคนปลายสายทำให้ปรินดาชะงักไปครู่หนึ่ง เธอไม่คุ้นเสียงนี้เลย หรือนี่จะเป็นลูกน้องคนสนิทของเสี่ย? เพราะแม่เลี้ยงกำชับนักหนาว่าให้มาเยี่ยมและเซ็นสัญญาเงินกู้ฉบับใหม่

“ค่ะ ดิฉันรออยู่ที่ชั้นล่าง จะให้ขึ้นไปเลยไหมคะ” หญิงสาววัยยี่สิบปีในชุดนักศึกษาที่ดูเรียบง่ายแต่ยังคงความเซ็กซี่ออกมาอย่างไม่ตั้งใจ

“ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวฉันลงไปรับเธอเอง”

ดรัณวางสายด้วยแววตามาดร้าย เขาเพิ่งบินด่วนกลับจากเกาะส่วนตัวทางภาคใต้เพื่อมาดูอาการบิดา และดูเหมือนว่างานนี้เขาต้องพักเรื่องธุรกิจที่นั่นไว้ชั่วคราว เพื่อมาสะสางเรื่องราวทางนี้ให้เรียบร้อย

ไม่นานนัก ลิฟต์โดยสารก็เปิดออก ปรินดาที่นั่งรออยู่ถึงกับลืมหายใจ เมื่อชายหนุ่มร่างสูงสง่าในชุดเชิ้ตสีเข้มพับแขนเสื้อเดินตรงเข้ามาหา ใบหน้าของเขาหล่อเหลาราวกับเทพบุตรแต่กลับแฝงไปด้วยความดิบเถื่อนดุดัน

“เธอ... ชื่อปรินดาใช่ไหม” คนตรงหน้าเอ่ยถามพลางใช้สายตาคมกวาดมองร่างบางตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เขาจำเธอได้แม่นจากรูปถ่ายในมือถือที่แม่เลี้ยงของเธอเสนอขายให้เขาพร้อมกับรับเงินก้อนโต

ดรัณยอมรับกับตัวเองลึกๆ ว่าเขาถูกใจผู้หญิงตรงหน้ามากกว่าในรูปเสียอีก แม้แม่เลี้ยงจะบอกว่าเธอเป็นผู้หญิงอย่างว่า แต่แววตาใสซื่อที่ดูตระหนกนั่นกลับทำให้เขาขัดใจ

“ค่ะ ฉันปรินดา”

“ผมชื่อดรัณ... เป็นลูกชายของคุณสมยศ และวันนี้ผมจะเป็นคนร่างสัญญาใหม่ให้คุณเอง”

ปรินดามองชายตรงหน้าด้วยความมึนงง สมองหมุนคว้างด้วยความสับสน เท่าที่เธอรู้มา เสี่ยสมยศมีเพียงลูกสาวคนเดียวไม่ใช่หรือ แล้วชายหนุ่มท่าทางภูมิฐานแต่ดูอันตรายคนนี้มาเป็นลูกชายของเสี่ยสมยศตอนไหนกัน

ดรัณพาเธอเข้าไปในห้องพักผู้ป่วยเพียงครู่เดียว ปรินดาที่เห็นสภาพร่างผอมโซของเสี่ยสมยศก็รู้สึกสลดใจจนต้องขอตัวออกมา

“ดิฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ แล้ววันหลังจะมาเยี่ยมใหม่”

“แล้วเรื่องสัญญา... เธอพร้อมจะเซ็นตอนไหนดี” น้ำเสียงของเขาราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความกดดัน

“ดิฉันพร้อมค่ะ... จะให้เซ็นตอนนี้เลยก็ยังได้” เธอบอกปัดหวังจะรีบทำให้จบๆ ไป

“งั้นไปทำสัญญาที่คอนโดผม อยู่ไม่ไกลจากที่นี่หรอก”

“ก็ได้ค่ะ... แต่ดิฉันขอแวะไปหาเพื่อนก่อน สักบ่ายโมงกว่าๆ ดิฉันจะเข้าไปค่ะ” ปรินดาตอบพลางถอนใจเฮือกใหญ่ ในใจนึกค้านว่าแค่เซ็นชื่อ ทำไมต้องไปถึงคอนโดส่วนตัวของเขาด้วย

“ห้ามมาช้าเด็ดขาด เพราะผมขี้เกียจรอ!” เขาสำทับเสียงแข็งก่อนจะเดินจากไป

ณ คอนโดหรูใจกลางเมือง

หลังจากการเซ็นสัญญาที่ดูเหมือนจะเป็นการกู้ยืมธรรมดาผ่านพ้นไป ปรินดาก็แทบจะล้มทั้งยืนเมื่อได้รับรู้ความจริงจากปากของดรัณว่า... สัญญาที่เธอลงชื่อไปนั้น คือสัญญาที่แม่เลี้ยงของเธอขายเธอให้กับเขาเพื่อแลกกับเงินก้อนโต และนังผู้หญิงใจร้ายนั่นก็ได้หนีไปเสวยสุขกับสามีใหม่แล้ว ทิ้งหนี้สินและพันธะสวาทนี้ไว้ให้เธอรับกรรมแต่เพียงผู้เดียว

“ฉันไม่รู้มาก่อนว่าแม่ฉันมารับเงินคุณมาแล้ว!” เธอโพล่งออกมาด้วยความตกใจ

“ยังไงแม่เธอก็ขายเธอให้ฉันแล้ว เพราะฉะนั้น... อยู่ที่นี่กับฉันซะ!”

“ฉันยังไม่พร้อม! ฉันไม่ได้เตรียมอะไรมาเลย เสื้อผ้าของใช้ก็อยู่ที่บ้าน... ฉันต้องกลับไปหาแม่ ขะ...ขอเวลาฉันกลับไปเตรียมตัวก่อนนะคะ” ปรินดาพยายามหาทางหนีทีไล่ น้ำตาแห่งความอัดอั้นเริ่มเอ่อคลอ

“เรื่องเสื้อผ้าไม่ต้องห่วง อยากได้อะไรฉันจะพาไปซื้อ ส่วนแม่เลี้ยงของเธอ... ป่านนี้คงหนีไปถึงไหนต่อไหนแล้ว ถ้าไม่เชื่อก็ลองโทรถามดูสิ”

ปรินดาสั่นเทาไปทั้งร่าง มือบางรีบกดโทรศัพท์หาแม่เลี้ยงทันที แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงเสียงโอเปอเรเตอร์ที่บอกว่า “เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้” ความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบถล่มลงมาทับร่างทำให้เธอพูดไม่ออก นี่เธอโดนหลอกมาขายให้ผู้ชายป่าเถื่อนคนนี้จริงๆ หรือ

“คือ... เรื่องเงินที่แม่เอาไป ฉันจะหามาคืนให้ แต่ว่าตอน...”

“ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น!” ดรัณตวาดเสียงดังสนั่นจนร่างบางสะดุ้งสุดตัว เธอเม้มริมฝีปากแน่น ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

คืนแรกในในคอนโดแห่งนี้ช่างเงียบเหงาและน่าหวาดหวั่น ปรินดาในชุดนอนผ้าแพรบางเบาสีอ่อนสวมทับด้วยเสื้อคลุมที่เขาซื้อมาโยนให้ใส่ เธอยืนมองตัวเองในกระจก มือบางลูบไล้เส้นผมดำขลับที่แผ่สยายอยู่เต็มแผ่นหลัง เธอพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกกำลังใจให้ตัวเอง ใบหน้าสวยดูหมองเศร้าแต่เธอก็บอกตัวเองว่าต้องอดทน

หญิงสาวก้าวเท้าออกจากห้องนอนเล็กภายในคอนโดหรู สายตาเหลือบมองประตูห้องนอนใหญ่ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยความหวั่นใจ เธอรู้ดีว่าจากนี้ไปชีวิตของเธอขึ้นอยู่กับดรัณ ไม่ว่าเขาจะดีหรือร้าย เธอก็ไม่มีสิทธิ์โต้แย้ง มีหน้าที่เพียงรองรับอารมณ์ของเขาเท่านั้น

ชั้นบนสุดคือห้องทำงานลับที่เธอไม่มีสิทธิ์ก้าวล่วง ชั้นที่เธออยู่นี้ถูกออกแบบให้กว้างขวางเหมือนบ้านหรูที่มีครบทุกอย่างที่นี่ไม่ต่างจากเพนเฮ้าท์หรู ๆ  ส่วนชั้นถัดลงไปเป็นที่พักของกลุ่มลูกน้อง... ดูยังไงเธอก็ไม่มีทางหนีได้เลย

แกร๊ก...เสียงเปิดประตูห้องตรงข้ามทำให้ปรินดาสะดุ้งโหยง ร่างสูงใหญ่กำยำในชุดลำลองเผยให้เห็นแผงอกตึงแน่นภายใต้ผิวสีแทนก้าวออกมา ดรัณในวัยสามสิบห้าปีดูมีอำนาจและน่าเกรงขามจนปรินดาแทบจะหยุดหายใจเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกล้าที่จ้องมองมาอย่างมีความหมาย