All Chapters of ผลาญหัวใจด้วยไฟรัก: Chapter 41 - Chapter 50

‘วันนี้คุณพุกกลับบ้านดึกจัง หมอกอุตส่าห์หัดทำกับข้าวที่คุณชอบไว้ด้วย ไม่รู้จะอร่อยหรือเปล่า แต่หมอกก็พิเศษใส่ใจสำหรับหนูพุกคนเดียวเลยน้า’พิธานมองรูปถ่ายของมณีมันตราเมื่อหลายปีก่อนที่ยืนยิ้มแฉ่งแข่งกับดวงตะวัน ในมือของเจ้าหล่อนมีถ้วยต้มยำกุ้งซึ่งน่าจะเป็นเมนูที่เธอบอกว่าหัดทำเพื่อรอเขา แม้ใบหน้าจะยิ้ม แต่ทว่านัยน์ตาของหญิงสาวช่างเศร้าและหม่นหมองเหลือเกิน“ยายณีขา ตอนไหนคุณพ่อกับคุณแม่จะมาเล่นกับพวกเราล่ะคะ”มณีจันทร์ยิ้มออกมา เมื่อหลานสาวตัวน้อยถามถึงพ่อแม่ที่ป่านนี้ยังไม่ตื่นสักคน ตอนแรกเมฆากับฟ้าใสซึ่งตื่นตั้งแต่เช้ามืดจะไปปลุกพ่อกับแม่ที่ห้องนอน แต่นางห้ามไว้เสียก่อน ด้วยรู้ว่าสองคนนั้นคงจะนอนดึก ภาพสวีตหวานบนดาดฟ้าเมื่อคืนยังคงติดตาคนแก่ขี้มโนที่แอบหวังลึกๆ ว่าพ่อและแม่ของหลานจะกลับมาคืนดีกัน“สักพักเดี๋ยวก็มาแล้วจ้า น้องฟ้าเล่นทรายกับยายณีก่อนเนาะ”“ค่า ยายณีปั้นเต่าให้น้องฟ้าได้ไหมคะ”“ได้สิจ๊ะ”มณีมันตรายืนมองตัวเองในกระจก พลางคิดทบทวนว่าเมื่อคืน บนดาดฟ้ามันเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่คิดเท่าไรมันก็เห็นแค่ภาพรางๆ ปะติดปะต่อเรื่องราวไม่ได้ จะว่าเธอเมาก็คงใช่ ด้วยว่าไม่ได้แตะต้องของพวกนี

“เธอจะอะไรนักหนาเนี่ย ฉันก็ยิ้มแล้วไง”“น่าคุณ ยิ้มให้มันกว้างๆ หน่อย เคยได้ยินไหมว่าโลกสดใสด้วยรอยยิ้ม”หญิงสาวพูดจบก็ยิ้มแบบสดใสเหมือนตอนประกวดดาวมหา’ ลัยสมัยที่เข้าปีหนึ่งใหม่ๆ ให้พิธานดูเป็นตัวอย่าง“น่ารักจัง”“คะ?”“เปล่า ไม่มีอะไร”คนที่เผลอเอ่ยในสิ่งที่ตนคิดออกไปรีบเสมองทางอื่น แม้จะไม่มีเครื่องฟังเสียงอัตราการเต้นของหัวใจ แต่เขาก็รู้ได้ว่าก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายกำลังเต้นรัวๆ แทบจะทะลุออกมา“งั้นถ่ายใหม่นะ หนึ่ง สอง ซั่ม”สามแม่ลูกมองภาพถ่ายต่างก็พากันยิ้มอย่างชอบอกชอบใจ เพราะครั้งนี้คนเป็นพ่อฉีกยิ้มแฉ่งให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี“คุณพ่อหล่อที่สุดเลยคร้าบ”“ขอบคุณครับพี่เมฆ งั้นพ่อขอจุ๊บสักฟอดได้ไหม”เด็กชายก้มลงไปจุ๊บที่แก้มของพ่อทั้งซ้ายและขวา“น้องฟ้าจุ๊บคุณพ่อด้วยค่า”มณีมันตรารู้สึกอิจฉาที่ลูกต่างก็รุมจุ๊บแก้มเอาใจคนเป็นพ่อ“จุ๊บคุณแม่บ้างสิคะ”แก้มป่องของคนเป็นแม่ก็ถูกลูกทั้งสองจับจองไม่ต่างจากพิธานเหมือนกันมณีจันทร์ที่ยืนมองภาพแห่งความสุขของครอบครัวลูกสาวคนเดียวของนางอยู่ไกลๆ สุขใจจนอธิบายเป็นคำพูดไม่ถูก“คุณบารมี เรามาเอาใจช่วยให้พวกเขากลับมาเป็นครอบครัวเหมือนเดิมอีกครั้

“ไอ้สัส! กูพึ่งจะสามสิบกว่าๆ แต่มันไม่มีอารมณ์กับคนอื่น”“แล้วมึงมีอารมณ์กับใคร กับพวกกูเหรอ?”ทั้งอภิวรรธน์และคีรีต่างก็ถอยกรูดพร้อมกัน“ไอ้พวกบ้า! กูชอบผู้หญิง”“แล้วมึงมีอารมณ์กับใครวะ”เพื่อนทั้งสองต่างก็ขยับเข้าหาพิธาน จับจ้องไปที่ชายหนุ่มอย่างรอคำตอบ สงสัยเหลือเกินว่านางไหนกันที่ทำให้คาสโนวาที่เคยออกปากเองว่าไม่ชอบกินอาหารซ้ำๆ แต่ตอนนี้ไหงอยากจะกินแต่เธอเพียงผู้เดียวจนไม่มีอารมณ์กับคนอื่นแบบนี้ครืน..ครืนนโทรศัพท์ที่สั่นอยู่บนโต๊ะ ทำให้ทั้งสามหันไปมองพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย‘คุณพุก คุณเห็นกระเป๋าใส่เหรียญรูปกระต่ายสีชมพูอยู่บนรถคุณไหม’‘อืม อยู่บนรถฉันนี่แหละ’ปกติถ้าไม่ใช่เรื่องด่วนหรือสำคัญจริงๆ มณีมันตราจะไม่มีทางโทรหาเขาเด็ดขาด แล้วกระเป๋าซกมกๆ ดำๆ นั่นมันสำคัญกับเธอขนาดนั้นเลยหรือ‘โอ๊ย โล่งอกไปที งั้นคุณช่วยเก็บไว้ให้ฉันหน่อยนะ’‘ไม่ รกรถฉันเปล่าๆ ฉันจะโยนมันลงถังขยะเดี๋ยวนี้แหละ’‘เฮ้ย! ไม่ได้นะคุณ อันนั้นมันเป็นกระเป๋าของเราสามแม่ลูก’กระเป๋าของเราสามแม่ลูก คนที่คิดไปไกลว่ามันเป็นของแทนใจที่ไอ้หมอหนุ่มหน้าจืดนั่นให้เธอ ใจชื้นขึ้นมาทันที‘มีสามอันเองเหรอ’‘มีอีกเป็นสิบ ม

ถึงจะรู้ตัวว่าทำผิดกับหญิงสาวไว้มาก แต่เธอก็ใจร้ายเกินไปที่ไม่ให้เขาได้รับรู้เรื่องของลูกเลย“ฮึ! ใจร้ายทั้งแม่ทั้งลูก คนเป็นแม่ก็ทำพ่อผมเสียใจจน ตรอมใจตาย ส่วนหมอกก็ปิดบังเรื่องลูกของผมมาตั้งนาน”บุหงาชะงักทันทีที่ได้ยินชายหนุ่มพูดแบบนั้น“อะไรตาพุก เมื่อกี้พูดว่าอะไร”“ก็..”พิธานรู้ตัวว่าเผลอพูดอะไรที่ทำให้แม่ชีบุหงาคิดมากจึงรีบสงบปากสงบคำ แต่เหมือนจะไม่ทันเสียแล้ว“พูดมาเถอะ”“แม่ของหมอกทำพ่อผมเสียใจจนตรอมใจตาย อาไม่โกรธผู้หญิงคนนั้นบ้างเหรอครับ”บุหงายกมือทาบอกเมื่อได้ยินสิ่งที่ออกจากปากของหลานชาย เรื่องราวในอดีตที่นาง บารมี และมณีจันทร์พยายามฝังกลบมันให้ลึกที่สุดเพราะไม่มีใครอยากจะจดจำ“พุกไปรู้มาจากไหน”“น้าสายบอกผม”“สาย.. สายใจใช่ไหม”“ครับ”เรื่องราวต่างๆ ในบ้านพงษ์ศิระกุลไหลย้อนเข้ามาในหัวของบุหงา สายใจเป็นสาวใช้ที่แม้จะอายุขึ้นเลขสี่ แต่ก็ด้วยความที่ว่าดูแลตัวเองดีจึงยังสะสวยเหมือนสาวอายุสามสิบต้น มณีจันทร์รับหล่อนเข้าทำงานเพราะนึกสงสารในชีวิตอันอาภัพที่ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องจริงหรือแต่งขึ้นมาเพื่อหลอกคนขี้สงสารแบบพี่สะใภ้ของนาง สองเดือนแรกเหตุการณ์ในบ้านปกติไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“หมอก.. ผมขอโทษ”ชายหนุ่มนอนกอดหมอนที่มณีมันตราเคยใช้หนุนนอน น้ำตาลูกผู้ชายที่ไม่เคยคิดว่าชั่วชีวิตนี้จะไหลออกมา ตอนนี้มันกำลังเอ่อล้นดวงตาของผู้ชายที่ชื่อว่าพิธาน“ผมรักคุณมากนะหมอก เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม”หวานยิ่งกว่าน้ำผึ้งเดือนห้าก็แววตากับคำพูดสารภาพรักของชายหนุ่มตรงหน้านี่แหละ“คุณรักฉันจริงๆ เหรอคะ”“ครับ รักมากจนอยากจะ..”พิธานค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมาจุมพิตบนปากอวบที่เผยอรอเขาอยู่ สัมผัสทั้งเว้าวอนและโหยหาทำให้หล่อนแทบจะหลอมละลายในอ้อมกอดของชายหนุ่ม มือร้อนลูบไล้สำรวจไปทั่วเรือนร่าง จากกลางหลังมาวางแมะบนทรวงอกอวบอิ่ม บีบและเคล้นคลึงสองเต้าอย่างหลงใหล“ชอบไหมครับ”นัยน์ตาหวานฉ่ำที่ช้อนขึ้นมามองเขาอย่างมีจริต เป็นเหมือนคำตอบของทุกคำถาม“ชอบค่ะ แต่ถ้าจะให้ดีอยากได้มากกว่านี้”“ใจเย็นสิหมอก นี่มันในรถนะ รอให้ถึงบ้านก่อนได้ไหมครับ คนดี..”หญิงสาวทำเสียงฮึดฮัดเมื่อโดนขัดใจ ก่อนจะส่ายหน้า“ไม่ค่ะ ในรถนี่แหละค่ะ ตื่นเต้นดี”“หืม ชอบแบบเอาต์ดอร์เหรอ”บราเซียตัวจิ๋วที่เคยปกปิดยอดปทุมถันคู่งามถูกพิธานกระชากทิ้งจนขาดออกเป็นสองชิ้น เมื่อสองเต้าไร้ซึ่งสิ่งกางกั้น เชอร์รี่ผลสุกปลั่งที่ออก