Lahat ng Kabanata ng ผลาญหัวใจด้วยไฟรัก: Kabanata 61 - Kabanata 70

มณีมันตราหันไปมองหน้า คนที่กล้าตั้งคำถามนี้กับหล่อน“ฮึ! รักสุดหัวใจที่ฉันเคยให้คุณ มันหมดไปตั้งแต่วันที่ฉันตัดสินใจก้าวเดินออกมาจากบ้านพงษ์ศิระกุล แล้วฉันก็ไม่มีวันกลับไปรักคุณได้อีก เพราะหัวใจดวงนี้มันเคยเจ็บปวดจนแทบจะเอาชีวิตไม่รอด ฉัน.. ฉันเคยเรียนรู้มันจนไม่อยากจะกลับไปสู่บทเรียนเดิมซ้ำอีก”ไหล่กว้างไหวสั่น ดวงตาคมที่จ้องมองใบหน้าของอดีตหญิงคนรัก บัดนี้มีน้ำตาเอ่อล้นไม่ต่างกัน“มันไม่มีโอกาสสักนิดเลยเหรอหมอก”“ฉันไม่รู้ว่าคุณกลับมาขอคืนดีกับฉันทำไม แต่ถ้าจะทำเพื่อลูก อย่าเลยค่ะ”ร่างบางที่กำลังจะเดินผ่าน ถูกฉุดรั้งเข้ามาในอ้อมแขน พิธานก้มลงจูบที่กระหม่อมของหญิงสาวเหมือนอย่างที่ชอบทำกับลูก“เพื่อลูก ก็ใช่.. แต่เหตุผลใหญ่ คือฉันรักเธอ”หัวใจของมณีมันตราคล้ายจะหยุดเต้นไปชั่วขณะ เมื่อได้ยินคำว่า ‘รัก’ ที่เคยเรียกร้องและโหยหา แต่ตอนนี้ เวลานี้ เธอไม่ได้ต้องการมันอีกแล้ว.. จริงๆ“เหมือนนิยายเลยนะคะ พระเอกหลอกให้นางเอกแต่งงานด้วยเพราะอยากจะแก้แค้น แล้วพอทำให้นางเอกเจ็บ เสียใจจนสะใจแล้ว พระเอกก็ไปรู้ความจริง สำนึกผิด แล้วสุดท้ายก็มาสารภาพรักกับนางเอก สูตรสำเร็จของนิยายไทยจริงๆ”“ฉันรักเธ

“ถ้าไม่รักแล้ว ก็เป็นเพื่อนที่ปรารถนาดีต่อกัน ช่วยกันทำหน้าที่พ่อและแม่ให้ดีที่สุด แต่ถ้ายังรัก อย่ารอช้า รีบตามหัวใจของตัวเองกลับคืนมา”ร่างบางที่มีกระเป๋าเป้ใบใหญ่สะพายติดหลังมาเพียงใบเดียว กำลังตื่นตาตื่นใจกับตลาดนัดยามเย็นของอำเภอริมโขงอย่างเชียงคาน เพราะวันนี้เป็นวันเสาร์หรือเปล่าก็ไม่รู้ ตลาดแห่งนี้จึงคลาคล่ำไปด้วยผู้คน ทั้งนักท่องเที่ยวและประชาชนท้องถิ่น กลิ่นหอมกรุ่นของข้าวจี่ ซึ่งเป็นอาหารขึ้นชื่อลือนามของที่นี่ ชวนให้คนที่ยังไม่มีอะไรตกถึงท้องตั้งแต่บ่ายน้ำลายสออย่างไม่ยาก“เอาสองไม้ค่ะ”แบงก์ยี่สิบถูกหยิบออกมาจากกระเป๋า ก่อนจะส่งให้คุณยายที่มอบรอยยิ้มให้หล่อนก่อนยื่นมือมารับเงิน มณีมันตราเคยได้ยินว่าอำเภอเชียงคานแห่งนี้ เป็นอำเภอแห่งมิตรภาพ เมื่อได้มาเยือนแล้ว เธอยืนยันได้ว่าคำพูดนั้นมันจริงเธอไม่ได้มาที่นี่อย่างไร้จุดหมาย แต่มาเพื่อตาม ‘พ่อของลูก’ กลับบ้าน“คุณน้าขา โฮมสเตย์นี้อยู่ตรงไหนเหรอคะ”หญิงสาวเอารูปโฮมสเตย์ที่บันทึกมาจากอินสตาแกรมของคีรีส่งให้คุณป้าขายเสื้อผ้าพื้นเมืองดู ที่จริงเธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพิธานอยู่ที่นี่จริงหรือเปล่า แต่หญิงสาวก็ลองเสี่ยงดู แล้วเบาะแสเดีย

“หรือเธอว่าไม่จริง ก็เคยเห็นเคยใช้มันมาแล้วนี่”กรี๊ด! ไอ้หนูพุกทำให้ฉันจินตนาการถึง ‘ไอ้นั่น’ ที่มันทั้งใหญ่และยาวอย่างที่เขาบอกจริงๆ“ทุเรศ ฉันลืมมันไปหมดแล้วละย่ะ”“งั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวจะช่วยรื้อฟื้นความทรงจำให้เอาไหม”“ไม่! ฉันไม่ชงไม่ชมมันแล้ว จะไปอาบน้ำนอน เหนื่อย”หญิงสาวเดินหนีเข้าไปภายในตัวบ้าน ท่าทีที่ทำเป็นโกรธนั้น แท้จริงแล้วเธอพยายามใช้มันกลบเกลื่อนความเขินอายของตัวเอง“แล้วรู้เหรอว่าต้องนอนห้องไหน”“ก็บอกมาสิ มัวอมพะนำอยู่ได้”“อ้าว! ฉันผิด” ชายหนุ่มชี้นิ้วมาที่ตัวเอง“แล้วสรุปฉันนอนห้องไหน”“ชั้นสอง ขึ้นบันไดระวังด้วยล่ะ”คนที่เดินนำขึ้นมาก่อนมองชั้นสองซึ่งเป็นไม้ ครึ่งหนึ่งเป็นพื้นที่ของห้องนอนกั้นแบ่งเป็นสองห้อง ส่วนอีกครึ่งปล่อยโล่งเป็นโถงกว้าง บริเวณโถงหน้าห้อง มีเฟอร์นิเจอร์เพียงสองชิ้น คือชุดโต๊ะไม้ และตู้เสื้อผ้าสมัยโบราณ ตัวตู้ทำด้วยไม้ ส่วนฝาเป็นกระจกใส ทำให้เจ้าหล่อนมองเห็นว่าข้างในมีผ้าขาวม้าหลายผืนพับเก็บเอาไว้อย่างดี“วันนี้มีใครมาพักกับเราบ้างคะ”แม้ว่าจะชื่นชอบบรรยากาศแบบนี้ แต่ถ้าเงียบมากไปก็ไม่ดีนะ คนที่พึ่งสังเกตว่าตั้งแต่เข้ามายังไม่เห็นใครเลย

“ไอ้บ้า ในหัวของคุณคงจะมีแต่เรื่องลากผู้หญิงขึ้นเตียงสินะ”“พูดผิด ในหัวของฉันมีแต่เรื่องลากเธอขึ้นเตียงต่างหาก”เห็นรอยยิ้มกริ่มแล้วอยากจะควักลูกตาของไอ้หนูผีจอมหื่นออกมานอกเบ้าเลยค่ะท่านผู้ช้มม“ฉันพูดกับคุณแล้วจะเป็นประสาท”“บ้ารักเหรอครับคุณหมอ”“นี่คุณ! ถ้าขืนยังพูดแบบนี้ไม่หยุด ฉันจะไม่ไปด้วยแล้วนะ”“โอ๋ๆ อย่าพึ่งงอนสิครับ หนูพุกตัวน้อยๆ คนนี้ไม่แกล้งแล้วจ้า”มือน้อยตีลงบนท่อนแขน ก่อนจะยิ้มออกมาในที่สุด ก็เขาเล่นทำเสียงสองแล้วทำท่าทางน่ารักใส่เธอขนาดนี้ ใครไม่ยิ้มก็อารมณ์ตายด้านเกินไปแล้ว“หูย.. วันนี้มีสาวซ้อนท้ายมาด้วยเว้ย”ผู้ชายอายุดูแล้วน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับพิธาน เอ่ยแซวทันทีที่เครื่องยนต์ของเจ้าเวสปาดับสนิท“นี่หมอก หมอกนี่ไอ้เพชร เพื่อนฉันเอง”“สวัสดีค่ะ”“ครับ หมอก.. คุ้นๆ ว่ะ เหมือนเคยเจอหน้าที่ไหน”ไม่ใช่แค่เขาที่คุ้นหน้าเธอ แต่เธอก็คุ้นหน้าชายหนุ่มตรงหน้าไม่ต่างกัน หลายครั้งที่เคยเจอเพื่อนของพิธาน แต่มักจะแค่แป๊บเดียว เพราะแต่ละที่ที่เจอก็ล้วนแล้วแต่เป็นที่ อโคจรเสียส่วนมาก เพราะเวลาที่ไอ้หนูผีไปเมาจนกลับไม่ได้ เมียอย่างเธอก็ต้องมีหน้าที่ไปรับกลับบ้าน“อ๋อ ที่งานแต

“ก็ยกเว้นเนื้อโคแก่”คนที่กำลังเคี้ยวข้าวสำลักทันทีที่ได้ยินคำตอบของเจ้าตัวแสบที่นั่งตรงข้าม แม้ใบหน้าจะเรียบเฉยแต่สายตาของเจ้าหล่อนเหมือนกำลังหัวเราะเขา‘ฝากไว้ก่อน เถอะยัยตัวดี ฮึ่ม..’“คุณแม่ขา เนื้อโคแก่เป็นยังไงเหรอคะ” เด็กน้อยในวัยอยากรู้อยากเห็น เมื่อได้ยินพ่อกับแม่พูดถึงสิ่งที่ตนไม่รู้ จึงเอ่ยถาม“เนื้อของพี่วัวตัวใหญ่ๆ ที่มีอายุมากแล้วค่ะ กินไม่อร่อยหรอก”คนเป็นแม่ที่ตอบคำถามลูกแต่ปรายตามองไปยังคนที่นั่งตรงข้าม ก่อนจะยักคิ้วข้างเดียวแบบกวนๆ ใส่พิธาน“ชิ! ได้กินแล้วจะติดใจ” จมูกโด่งเป็นสันย่นเข้าหากันอย่างน่ารักหลังจากที่รับประทานอาหารกันเรียบร้อยแล้ว เด็กแสบทั้งสองก็รีบลากแม่ไปที่ชั้นบนสุดของห้าง ซึ่งมันไม่ใช่ชั้นที่มีร้านขายของเล่นเด็กจำหน่าย แล้วเจ้าพวกนี้พาแม่มาทำไม..แต่งงานกันนะ คุณแม่หญิงสาวมองป้ายที่ถูกปล่อยลงมาก่อนจะไล่อ่านข้อความที่มีอยู่แค่ไม่กี่คำอย่างช้าๆ ดวงตาหวานร้อนผ่าวก่อนที่หยาดน้ำสายเล็กๆ จะไหลอาบแก้ม“แม่หมอกขา แต่งงานกับพ่อพุกนะคะ”เจ้าตัวเล็กของหล่อน ที่วันนี้คุณยายแต่งชุดสีขาวให้ เธอเองก็ลืมสังเกตว่ามันเหมือนชุด ‘เจ้าสาว’ ส่วนลูกชายคนโตก็ใส่ชุด ‘เจ้าบ่