All Chapters of ผลาญหัวใจด้วยไฟรัก: Chapter 51 - Chapter 60

มณีมันตราใช้เวลาตัดสินใจเพียงครู่ ก่อนจะพยักหน้าตอบตกลงชายหาดบางแสนยามนี้เงียบสงบ ร้างซึ่งผู้คน อาจจะเป็นเพราะช่วงวันธรรมดา หรือเพราะบริเวณที่พิธานพาเธอมา ไม่ใช่จุดสนใจของนักท่องเที่ยว“มีอะไรคุณ ทำไมต้องพาฉันมาไกลถึงที่นี่”“ฉันรู้ความจริงเรื่องพ่อกับน้าณีแล้วรอยยิ้มน้อยๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าของมณีมันตรา เธอไม่ได้พูดอะไรออกมา เพียงแต่มองไปข้างหน้าด้วยสายตาที่เขาอ่านไม่ออกว่าเจ้าหล่อนกำลังคิดอะไรอยู่ ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าเพื่อจะรวบรวมความกล้าที่จะพูดบางประโยคออกมา“ฉันอยากจะขอโทษสำหรับทุกเรื่อง”ยากเหลือเกินที่จะเอ่ย ไม่ใช่เพราะหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีหรืออะไรทั้งนั้น แต่เพราะเขารู้ว่าแค่คำขอโทษมันไม่พอสำหรับเรื่องที่เคยทำกับมณีมันตราเอาไว้ มันหนักหนาชนิดที่ว่าถ้าเจ้าหล่อนไม่ให้อภัย เขาจะไม่แปลกใจเลยสักนิด“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันไม่ได้โกรธคุณแล้ว ชีวิตของฉันอยู่กับความทุกข์มามาก อะไรที่ปล่อยให้มันผ่านไปได้ฉันก็ควรปล่อย”มณีมันตราพูดในสิ่งที่ใจคิดจริงๆ เธอไม่ได้หันไปมองพิธานว่ากำลังทำหน้าแบบไหน อาจจะดีใจหรือเรียบเฉย หากแต่ว่าหญิงสาวมองไปยังผืนน้ำสีครามซึ่งยามนี้กำลังสะท้อนแสงจันทร์นวลผ่อง มองไปข้า

‘ไม่พอใจอะไรวะ’หึง.. เวลาที่ได้ยินปากอิ่มคู่นี้ชมชายอื่นต่อหน้าหวง.. รอยยิ้มแสนสวยนี้หนักหนา เวลาที่ยิ้มให้ใครยิ่งอยู่ใกล้ หัวใจของผู้ชายร้ายๆ คนนี้ยิ่งร่ำร้อง....ดวงตากลมโตที่เคยทอดมองมายังเขาผู้เดียว..ริมฝีปากอิ่มมีเพียงเขาเท่านั้นที่มีโอกาสได้ครอบครองผู้หญิงตรงหน้าที่ชื่อมณีมันตราเคยเป็นของเขา ทั้งตัวและหัวใจ แล้วทำไมต้องยอมให้ใครหน้าไหนมาแย่งไป ในเมื่อมันก็ยังมีโอกาสที่จะไขว่คว้าเอาแม่ร่างบางกลับคืนมาไว้ในอ้อมกอด“คุณพุก มองฉันขนาดนี้จะขอส่วนลดเหรอคะ”มณีมันตราพูดติดตลกเพื่อแก้เก้อ ก็แหม.. ชะนีน้อยทั้งโสดและสวย (แต่มีลูกสอง) ก็เขินเป็นเหมือนกันนะ เวลามีผู้ชายมานั่งจ้องหน้า ตาแทบถลนขนาดนี้“เปล่าซะหน่อย กลัวเหลือเกินนะว่าฉันจะขอส่วนลดเนี่ย”“ก็ช่วงนี้เศรษฐกิจมันไม่ค่อยดี ธุรกิจเสริมความงามของฉันก็พลอยได้รับผลกระทบไปด้วย ฉันก็ต้องกลัวลูกค้ามาขอส่วนลดเพิ่มสิคะคุณ”“แล้วไม่คิดจะขยายสาขาเพิ่มเหรอ”“ก็เคยมีคุยกับมาร์คไว้เหมือนกันนะคะ แต่มันก็เป็นแค่โครงการในอากาศที่ยังไม่ได้เริ่มทำจริงๆ จังๆ”‘ไอ้มาร์คอีกแล้ว!’“แหม! หมอมาร์คนี่คงมีผลต่อการตัดสินใจของเธอมากเลยสินะ”สาวเจ้าเหล่ตามอ

คนที่รู้ตัวตั้งแต่ห้านาทีก่อนหน้า ว่าจะต้องโดน (อดีต) ภรรยาสวดเป็นแน่ เดินไหล่ตกตามหลังมณีมันตราออกไปที่สวนหน้าบ้าน“คุณไม่ควรตามใจลูกมากเกินไป”“ฉันขอโทษ ฉันแค่อยากจะชดเชยให้ลูกบ้าง”“ฉันรู้ว่าคุณรวย แต่การที่จะชดเชยให้ลูก ไม่ใช่แค่ซื้อของแพงๆ ให้ หรือหาอะไรมาประเคนมาถวายแบบที่คุณกำลังจะทำ มันจะทำให้ลูกของฉันเสียนิสัย”“จะไม่ทำอีก อย่าโกรธฉันเลยนะหมอก”คนที่เตรียมจัดชุดใหญ่ไฟกะพริบ หยุดชะงักและกลืนทุกคำพูดลงคอทันที มณีมันตราถอนหายใจเพื่อไล่อารมณ์ที่มันกรุ่นๆ เมื่อครู่ออกมาก่อนจะนั่งบนม้านั่ง แล้วดึงแขนชายหนุ่มให้นั่งลงข้างๆ เธอ“คุณพุกคะ ฉันขอร้องนะ อย่าตามใจลูกมากเกินไป เราต้องเลี้ยงเขาด้วยเหตุและผล ถ้าเราฝึกให้สองแสบได้อะไรมาง่ายๆ เขาจะไม่เห็นคุณค่าของสิ่งของ”“จะไม่ตามใจลูกจนเกินไป แต่เธอหายโกรธฉันนะ”น้ำเสียงงอนง้อที่เขาใช้ทำให้คนที่ตั้งท่าว่าจะโกรธใจอ่อนจนได้ ให้ตายเถอะ!“แม่หมอกดุคุณพ่อเหรอคะ”ฟ้าใสที่ตามพ่อแม่ออกมานอกบ้าน รีบวิ่งมาแทรกกลางระหว่างทั้งคู่ทันที แววตาใสแจ๋วเริ่มเอ่อล้นด้วยหยาดน้ำสายเล็กๆ ด้วยนึกว่าแม่กับพ่อกำลังทะเลาะกันอยู่“เปล่าครับ คุณพ่อกับคุณแม่แค่นั่งคุยกัน

“ไม่”เสกสรรที่ได้ชื่อว่ารู้ใจเจ้านายมากที่สุดตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย“ทำไมวะ”“ไม่เหลือสิครับ”หลังจากที่เสกสรรพูดประโยคที่สองออกมา เลขาฯ ของซีอีโอแห่งแกรนด์ไดมอนด์กรุปก็พร้อมใจกันยิ้มและหัวเราะออกมา“แล้วทำไมคุณเสกสรรถึงคิดว่าไม่เหลือล่ะครับ”“คุณอัครเดชครับ แล้วคุณเคยเห็นผู้หญิงคนไหนที่เจ้านายเราเช้าถึงเย็นถึงอย่างนี้บ้างล่ะครับ”อัครเดชทำท่านึก..“ไม่มีครับ มีแต่เช้าถึงเย็นไล่กลับ”ไอ้เช้าถึงน่ะคือผู้หญิงมาเอง ส่วนเย็นคือโดนเจ้านายของพวกเขาไล่กลับหลังจากทำหน้าให้ลูกค้าเสร็จ แพทย์หญิงประจำคลินิกจึงเดินเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัว กะจะมาพักสายตาสักครึ่งชั่วโมง เพราะความเหนื่อยล้าทั้งจากการรับลูกค้าและการจัดการคลินิกที่ยังไม่เข้าที่ มณีมันตราปิดประตูก่อนจะลงกลอนอย่างแน่นหนา แล้วเดินมาทิ้งตัวนอนบนโซฟาเบด ด้วยว่าในห้องมืดมากจึงไม่รู้ว่า ไม่ได้มีเพียงแค่เจ้าหล่อนคนเดียว“อร๊าย! ปล่อยฉันนะ”ท่อนแขนแข็งแกร่งที่ตวัดมาเกี่ยวรัดเอวคอดของเธอ ทำให้มณีมันตราตกใจไม่น้อย แม้จะรู้สึกคุ้นเคยกับกลิ่นน้ำหอมกลิ่นนี้ดี แต่กับเจ้าของกลิ่นเธอไม่คุ้นนี่“จะมานอนไม่ใช่เหรอ ก็นอนไปสิ” เสียงพร่ากระซิบบอกที่ข้างหู

ไม่เคยคิดเลยว่าการโดนปฏิเสธความรักจากใครสักคน มันจะเจ็บลึกไปถึงก้นบึ้งของหัวใจขนาดนี้ ที่ผ่านมามีแต่ตัวเขาเองที่เป็นฝ่ายทำร้ายจิตใจผู้หญิงคนอื่น รวมทั้งคนที่พึ่งเดินออกไปจากห้องเมื่อกี้นี้ด้วย รู้ตอนนี้แล้วว่ามัน ‘เจ็บ’ แค่ไหน‘แต่ฉันไม่ยอมถอดใจง่ายๆ หรอกนะหมอก จะจีบ จะอ่อย จะตามหัวใจของฉันคืน’“คิกๆ จั๊กจี้”เจ้าตัวเล็กที่โดนแม่ซุกพุง ดิ้นไปมาบนเตียงนุ่ม วันนี้เด็กๆ นอนกลางวันเยอะ พอถึงเวลาเข้านอน กลับไม่นอนแต่มาป่วนแม่ซะนี่“แม่คร้าบ เมฆอยากให้คุณพ่อมาอยู่กับเราด้วย”“หืม..” คนเป็นแม่มองหน้าเจ้าตัวเล็กของตัวเอง ที่อยู่ๆ ก็พูดอะไรแบบนี้ออกมา“ใช่ค่ะแม่หมอก แม่หมอกขา ให้คุณพ่อมาอยู่กับเรานะคะ”“ทำไมสองแสบของแม่ ถึงอยากให้พ่อพุกมาอยู่กับเราล่ะคะ”“ก็พ่อพุกบอกว่า ถ้าคุณแม่อนุญาตให้มาอยู่ด้วย จะพาเมฆไปซื้อหุ่นยนต์ตัวใหม่”นั่นไง! ไอ้คนนิสัยไม่ดี เอาหุ่นยนต์มาติดสินบนลูกของฉัน ว่าแล้วทำไมมันตงิดๆ แม้ปกติสองแสบจะติดพ่อแจแค่ไหน แต่ก็ยังไม่ได้ถึงขนาดที่ว่าร่ำร้องอยากให้พ่อมาอยู่บ้านเดียวกับแม่“แต่บ้านเราหลังนิดเดียว ห้องก็เต็มหมดแล้ว แล้วจะให้คุณพ่อมาอยู่ห้องไหนล่ะคะ”“ห้องแม่หมอก”อร๊าย! น