ผลาญหัวใจด้วยไฟรัก의 모든 챕터: 챕터 1 - 챕터 10

มณีมันตรามองภาพสะท้อนของผู้หญิงใบหน้าสวยหวาน แต่ทว่าแววตากลับมีแต่ความทุกข์ตรม แพขนตาหนาเปียกชุ่มเพราะผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก กี่ปีแล้วที่ชีวิตของเธอต้องอยู่แบบนี้ อยู่เพื่อรอวันให้เขารัก แต่เวลาเท่าไรก็ไม่เคยพอ ถึงเวลาแล้วที่ผู้หญิงโง่งมคนหนึ่งต้องหันกลับมารักตัวเอง และพาตัวเองก้าวไปข้างหน้า..เสื้อสูทสีเทาถูกโยนลงบนโซฟา ก่อนที่เจ้าของมันจะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ พิธานเงยหน้ามองภรรยาคนสวย เขาอดแปลกใจไม่ได้ที่ดึกขนาดนี้แล้ว แต่มณีมันตรายังรอเขา ถึงแม้ว่าแต่ก่อนเจ้าหล่อนจะเคยรอเปิดประตูให้จนดึกดื่น แต่ทว่าสองสามเดือนมานี้ เธอกลับไม่ทำเช่นนั้น แล้วทำไมวันนี้…“มีอะไร”น้ำเสียงเรียบเฉยค่อนไปทางเย็นชา วันนี้ไม่ได้มีผลต่อความรู้สึกของเธอมากมายเหมือนอย่างแต่ก่อน การที่คนเราจะตัดสินใจทำเรื่องสำคัญ มันต้องใช้เวลา โดยเฉพาะเรื่องของ.. หัวใจ“ฉันขอหย่า”ใบหน้าหล่อเหลาราวสลักที่ยามปกติจะนิ่งเสียจนคาดเดาไม่ออกว่า ภายในใจของชายหนุ่มกำลังคิดอะไรอยู่ หากแต่ยามนี้..ดวงตาของเขากำลังฉายแววโกรธจัดระคนตกใจ ซึ่ง.. เธอไม่เคยเห็น แต่มันไม่ใช่สาระหรือประเด็นหลัก เรื่องที่เธอต้องการคุยตอนนี้มีเพียงแค่เรื่องเดียว

ชายหนุ่มมองไปรอบๆ ห้องทำงาน หลังจากที่มณีมันตราพาตัวเองเดินออกไปจากชีวิตในวันนั้น โลกของเขาก็กลายเป็นสีเทา ความสุขแทบไม่มี แม้จะกินเหล้าเคล้านารีอย่างเช่นแต่ก่อน แต่หาได้มีผู้หญิงคนไหนที่เขาจะสุขใจยามก่ายกอดได้เท่าเจ้าหล่อนสักคนโทรศัพท์เครื่องบางที่วางอยู่บนโต๊ะ ถูกเขาหยิบขึ้นมา ด้วยว่าตั้งใจจะเปิดดูข่าวสารต่างๆ ในอินเทอร์เน็ตเพื่อแก้ ‘เซ็ง’ เสียหน่อย หากแต่สายตาเจ้ากรรมดันไปสะดุดกับแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันอินสตาแกรมเสียก่อน‘กับข้าวจ้ากับข้าว #อร่อยไม่มากแต่ก็พอกินได้นะ’พิธานมองรูปและแคปชันในอินสตาแกรมของคนที่กำลังจะเป็นอดีตภรรยาในเร็วๆ นี้ เขาไม่อยากหย่า แต่มณีมันตราส่งทนายมาฟ้องหย่า สลิปโอนเงินและภาพของเขากับผู้หญิงมากหน้าหลายตา ซึ่งบางคนก็จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเป็นใคร หรือไปด้วยตอนไหน ถูกนำมาเป็นหลักฐานในกระบวนการทางกฎหมายมณีมันตราที่กำลังส่งยิ้มให้เขาผ่านรูปถ่าย เหมือนกับเด็กสาวมหา’ ลัยที่เจอครั้งแรกเมื่อห้าปีก่อน ตอนที่เจ้าหล่อนเป็นนักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่ห้าของมหา’ ลัยรัฐอันดับต้นๆ ของประเทศ ทั้งสวยและสดใส ยิ่งมองเท่าไร ความรู้สึกหลายอย่างยิ่งไหลทะลักเข้ามา..เจ็บปวด คิดถึง หวงแหน

ราวกับสายฟ้าฟาดลงมาที่กลางกระหม่อม สมองของพิธานอื้ออึงไปหมด ชายหนุ่มพึ่งรู้ตัวว่าคำว่า ‘หย่า’ มันมีอิทธิพลกับเขามากแค่ไหน“ไม่-มี-ทาง!!”ประกายตาวาวโรจน์ด้วยโทสะไม่ได้ทำให้มณีมันตรากลัวเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เธอแอบเห็นว่าดวงตาคมของชายหนุ่มกำลังแสดงความกลัวและความหวั่นไหว ซึ่งน้อยครั้งนักที่คนอย่างพิธานจะไม่สามารถซุกซ่อนมันไว้ภายใต้แววตาและใบหน้าเฉยชาได้เธอถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย เจ้าหล่อนรู้อยู่แล้วว่าเขาไม่มีทางยอมง่ายๆ แน่นอน เจ้าของเรียวปากอิ่มจึงตัดสินใจพูดบางอย่างที่คิดว่าสมควรพูดมากที่สุดในสถานการณ์เช่นนี้“ฉันจะไปเรียนต่อที่อเมริกากับมาร์ค ถ้าคุณไม่ยอมหย่า ภาพถ่ายและคลิปเสียงที่ฉันมีอยู่ในมือทั้งหมดจะถูกเผยแพร่ลงในโซเชียล คุณคงรู้นะว่ามันจะสะเทือนเก้าอี้ผู้บริหารของคุณและหุ้นของแกรนด์ไดมอนด์ขนาดไหน”พิธานทั้งโกรธทั้งเจ็บใจที่หญิงสาวกล้าขู่เขา แล้วยังมีหน้ามาบอกได้แบบหน้าตาเฉยว่าจะบินไปเรียนต่อกับคนที่ปากบอกว่าเป็นแค่เพื่อนสนิท ตลอดเวลาที่ใช้ชีวิตเป็นสามีภรรยา ชายหนุ่มออกปากห้ามไม่ให้มณีมันตราคบหากับมาสุ ไม่ว่าจะสถานะไหนก็ตาม เขามั่นใจว่าไม่ใช่เพราะหึงหวง แต่เป็นเพ

“หมอก เธอกำลังจะทำให้ฉันบ้า”คำพูดของสุชาติเมื่อตอนกลางวันเหมือนกับดับความหวังที่มันมีอยู่ริบหรี่ของชายหนุ่ม‘ผมรู้จักทนายของฝ่ายคุณหมอกครับ ทนายคนนี้เก่งเรื่องการฟ้องหย่ากับเรื่องผัวๆ เมียๆ แถมหลักฐานที่ทางนู้นมียังแน่นขนาดนี้ ทางเรามีโอกาสชนะแค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์ คือคุณหมอกยอมถอนฟ้องครับ’ใบสำคัญการหย่าที่พิธานยอมมาเซ็นให้เธอ ทำให้มณีมันตรารู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก“อีกแค่ไม่กี่เดือนแม่ก็จะได้เห็นหน้าหนูแล้วนะ”มณีมันตราลูบหน้าท้องซึ่งมีเลือดเนื้อเชื้อไขของเธออยู่ข้างในอย่างรักใคร่ เมื่อมีลูก ชีวิตของเธอเหมือนมีจุดหมาย และรู้ว่าต้องก้าวไปวันข้างหน้าเพื่อใคร...“เอาของฟ้ามานะ”“อยากได้ก็วิ่งตามให้ทันสิ”มณีมันตราที่พึ่งลงจากรถ หันไปมองที่สนามหญ้าข้างบ้านแล้วถึงกับส่ายหัว เด็กแสบสองคนกำลังสร้างความปั่นป่วนให้กับคนเป็นยายที่นั่งดมยาดมอยู่บนม้านั่งหินอ่อน ภาพที่เธอเห็นเป็นภาพที่ชินตาเสียแล้ว ถ้าวันไหนบ้านสงบคือวันนั้นฝนตกพายุเข้าประเทศแน่นอน“เด็กๆ หยุดได้แล้วลูก”“แม่จ๋า”สองแสบหันมามองผู้เป็นแม่พร้อมกับส่งเสียงเรียกพร้อมกัน แต่เด็กชายเมฆาเป็นคนวิ่งมารับของจากมือมารดาก่อน ส่วนเจ้าของร่

มณีมันตราได้ยินแบบนั้นก็อดสะท้านในอกไม่ได้ ใครกันเล่าจะไม่อยากให้ครอบครัวของตัวเองสมบูรณ์ แต่ก็ไม่ใช่ทุกคนไปที่จะได้อย่างที่ตนหวัง เมื่อชีวิตมันต้องเลือกและก้าวไปข้างหน้า เจ้าหล่อนคิดว่าตัวเองคิดไม่ผิดที่ตัดสินใจก้าวออกจากชีวิตของพิธาน และหันหลังให้กับทุกอย่างแล้วมาเริ่มนับหนึ่งใหม่กับสองชีวิตน้อยๆ ที่เหมือนยาชั้นดีหล่อเลี้ยงหัวใจของเธออย่างทุกวันนี้“น้องฟ้าลองเงยหน้าขึ้นไปมองบนท้องฟ้าสิคะ คุณพ่อของหนูอยู่บนนู้น”มณีมันตรายิ้มให้ลูกก่อนจะชี้ขึ้นไปบนท้องฟ้า“แล้วเมื่อไหร่คุณพ่อจะลงมาหาเราสักทีล่ะคะ น้องฟ้าอยากเจอคุณพ่อ”“คุณพ่อลงมาไม่ได้ค่ะ”“ทำไมล่ะคะ” เด็กหญิงตัวน้อยทำตาละห้อยเมื่อได้ยินดังนั้น“เพราะคุณพ่ออยู่สูงเกินกว่าจะลงมาหาพวกเราได้ แต่ถ้าน้องฟ้าคิดถึงคุณพ่อ น้องฟ้าต้องเป็นเด็กดีของคุณแม่นะคะ แล้วเสาร์อาทิตย์คุณแม่จะพาไปดูช้าง”รอยยิ้มแป้นแล้นผุดขึ้นมาบนใบหน้าของฟ้าใสทันที เมื่อได้ยินว่าจะได้ไปดูช้างกับมารดาในวันหยุดเสาร์อาทิตย์ที่จะถึง เด็กก็คือเด็ก เมื่อเรื่องใหม่มาเรื่องเก่าก็ลืมไปมณีมันตรามองลูกๆ ทั้งสอง ก่อนจะหันไปหามาสุที่กำลังมองมายังเธอด้วยสายตาที่บ่งบอกว่าเข้าใจหญิงส