Tous les chapitres de : Chapitre 1 - Chapitre 10

หลังจากวางสายแล้ว ฉันก็ไม่ลังเล เริ่มเก็บข้าวของทันที ในเมื่อตัดสินใจที่จะไปแล้ว ก็จะไม่ทิ้งอะไรไว้ข้างหลังเช้าวันถัดมา อเล็กซานเดอร์พาเอเลน่ากลับมาที่คฤหาสน์ แล้วตรงดิ่งไปยังคลังอาวุธส่วนตัวใต้ดิน“ฉันจะพาเอเลน่าไปสนามยิงปืน เธอจำเป็นต้องมีอาวุธไว้ป้องกันตัวบ้าง” อเล็กซานเดอร์เห็นฉันที่กำลังเก็บกระเป๋า จึงอธิบายอย่างไม่ใส่ใจด้วยน้ำเสียงที่ยังคงเย่อหยิ่ง “ยังเล่นไม่เลิกอีกเหรอ? นึกว่าตัวเองจะย้ายไปไหนพ้นหรือไง?”ฉันเมินเฉย ก้มหน้าก้มตาพับเสื้อผ้าใส่กระเป๋าต่อไปแต่เอเลน่ากลับเดินตรงไปยังตู้โชว์แล้วหยิบปืนเบเร็ตตาสีทองที่สั่งทำพิเศษขึ้นมา มันคือของขวัญวันเกิดที่อเล็กซานเดอร์มอบให้ฉันเมื่อปีที่แล้ว และฉันก็เคยใช้มันฝึกซ้อมยิง“ว้าว ปืนกระบอกนี้สวยมากเลย” เอเลน่าควงปืนเล่น จงใจแกว่งปลายกระบอกปืนผ่านหน้าผากฉันพร้อมรอยยิ้มเสแสร้งที่ฉาบไว้บนหน้าของเธอ “อุ๊ย ขอโทษทีนะไอวี่ พอดีมือฉันลื่นไปหน่อย ในเมื่อนายท่านจะสอนฉันยิงปืน งั้นฉันขอยืมกระบอกนี้ไปสักพักได้ไหมคะ?”เมื่อมองไปยังปลายกระบอกปืนสีดำที่เล็งตรงมายังฉัน แทนที่จะโกรธ ฉันกลับยิ้มออกมาในวินาทีต่อมา ฉันคว้าข้อมือของเธอไว้แน่นก่อนจ

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ทุกวินาทีคือความทรมาน จนกระทั่งในคืนฝนพรำคืนนั้น อเล็กซานเดอร์ก็กลับมาเขาอุ้มเอเลน่าที่เนื้อตัวชุ่มไปด้วยเลือดเข้ามา แต่จริง ๆ แล้วเธอก็ไม่ได้บาดเจ็บสาหัสอะไรนักหรอก แค่โดนมีดแทงที่ขาภาพมันดูน่าสยดสยองและชวนตกใจก็จริง แต่ฉันมองเพียงแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ได้โดนเส้นเลือดใหญ่อเล็กซานเดอร์แผ่รังสีอำมหิตออกมาอย่างรุนแรง หลังจากส่งตัวเอเลน่าให้หมอแล้ว เขาก็หันมาที่ฉัน“เอาตัวเธอไปที่ห้องทรมาน” เขาสั่งบอดี้การ์ดอย่างเย็นชาชายร่างใหญ่สองคนกดฉันลง จนต้องคุกเข่าลงบนพื้นหินเย็นเฉียบไม่นานนัก เอเลน่าที่ทำแผลเรียบร้อยแล้วก็เดินกะเผลกออกมา ก่อนจะเอนตัวพิงอกอเล็กซานเดอร์อย่างอ่อนแรง“นายท่าน… อย่าโทษไอวี่เลยนะคะ บางทีฉันอาจจะเผลอทำให้เธอไม่พอใจ…” เธอสะอื้นอย่างงดงามราวกับดอกสาลี่ที่ชุ่มฝนอเล็กซานเดอร์มองเธอด้วยความปวดร้าวใจ ก่อนหันกลับมามองฉัน ในดวงตาคู่นั้นเหลือเพียงการตัดสินอย่างเย็นชา“ตามกฎโอเมอร์ตาและกฎของตระกูล ใครก็ตามที่ทำร้ายคนของเราหรือสมรู้ร่วมคิดกับศัตรู จะต้องรับโทษเฆี่ยนแส้”เขาหยิบแส้หนังที่แช่น้ำเกลือจากผนัง แล้วโยนมันลงแทบเท้าเอเลน่า“ในเมื่อเธอ

เอเลน่าฟื้นตัวดีพอสมควรแล้ว แต่ความกระวนกระวายใจของอเล็กซานเดอร์กลับไม่ยอมสงบลงเลยเธอยังคงอ้อนวอนให้เขาอยู่เคียงข้างเธอ แต่ความอดทนของเขาก็หมดลงในที่สุดเขาหมุนตัว แล้วก้าวยาว ๆ ไปยังห้องพักฟื้นของไอวี่ไม่รู้เพราะอะไร ความรู้สึกไม่สบายใจกำลังเติบโตขึ้นในใจเขา ราวกับวัชพืชขณะที่เขาเดินผ่านห้องทำงานของหมอเจ้าของไข้เอเลน่า ประตูกลับแง้มอยู่เล็กน้อย เสียงที่ลอยออกมาทำให้เขาชะงักกึกอยู่กับที่“แค่ฉีดสารตัวนั้นเพิ่มให้ฉันอีกนิด ทำให้ดูเหมือนว่าอาการกำลังวิกฤต นายท่านจะได้เสียสติไปเลย เลือดของนังไอวี่นั่นยังไงก็ต้องถูกสูบจนแห้งไม่ช้าก็เร็ว…” นั่นคือเสียงของเอเลน่า เต็มไปด้วยพิษร้ายแบบที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน“แต่คุณเอเลน่าครับ ถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดโปงขึ้นมา…”“จะกลัวอะไรล่ะ? ถ้าเกิดอะไรขึ้น ฉันจะรับผิดเอง ขอแค่ให้นังไอวี่ตาย ฉันก็จะได้เป็นนายหญิงเพียงคนเดียว ส่วนแกก็จะได้ส่วนแบ่งของแกไป”เลือดในกายของอเล็กซานเดอร์แข็งค้างในเส้นเลือดเขาถีบประตูให้เปิดผาง เสียงกระแทกดังสนั่นทำให้ผู้สมรู้ร่วมคิดทั้งสองสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจเมื่อเอเลน่าเห็นว่าเป็นเขา ความอาฆาตบนใบหน้าของเธอหายวับ กลา

คำประกาศสงครามของตระกูลเรเนียร์ราวกับระเบิดนิวเคลียร์ ทำลายอิทธิพลของตระกูลอเล็กซานเดอร์ไปกว่าครึ่งภายในชั่วข้ามคืนและสำหรับการล้างแค้นของตระกูลเรเนียร์ นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้นคืนนั้น รถโรลส์-รอยซ์กันกระสุนคันหนึ่งที่ชูธงขาว มาจอดอยู่หน้าประตูปราสาทตระกูลเรเนียร์แม่ของอเล็กซานเดอร์ นายหญิงผู้เคยหยิ่งยโส เดินเข้ามาเพียงลำพังเธอดูแก่ลงไปราวสิบปี ท่าทีหยิ่งยโสที่เคยทนไม่ได้หายไปจนหมดไอวี่พบเธอในห้องรับแขก“ไอวี่... ไม่สิ คุณเรเนียร์” เธอมองไอวี่ แววตาซับซ้อนและแฝงด้วยความหวาดกลัวเล็กน้อย “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อขอความเมตตา ฉันรู้ว่าลูกชายเนรคุณของฉันทำความผิดที่ไม่อาจให้อภัยได้”เธอหยิบเอกสารหนาเป็นปึกออกจากกระเป๋าแล้วเลื่อนไปทางไอวี่“นี่คือโฉนดกรรมสิทธิ์หนึ่งในสามของอาณาเขตตระกูลเราในซิซิลี และสิทธิ์ควบคุมเส้นทางเดินเรือที่ทำกำไรมากที่สุดสองเส้นทางในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน”“นี่คือค่าชดเชย ฉันขอเพียงให้ตระกูลเรเนียร์ไว้ชีวิตอเล็กซานเดอร์”วินเซนต์ที่ยืนอยู่ด้านหลังไอวี่แค่นหัวเราะอย่างเย็นชา “คุณคิดว่าของแค่นี้จะซื้อชีวิตได้เหรอ?”นายหญิงสูดลมหายใจลึก ราวกับกำลังตัดส

ไอวี่เกาะแขนกาเบรียล เดินผ่านประตูเหล็กของคฤหาสน์ไปโดยไม่ชายตามองในหางตาของเธอ เงาร่างสีดำที่ยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนที่ตกหนักนิ่งราวกับรูปปั้น อเล็กซานเดอร์อยู่ตรงนั้นเอง แต่เธอไม่แม้แต่จะชายตามองเขาพอกลับเข้าไปในวิลล่า ความอบอุ่นจากฮีตเตอร์ก็ช่วยไล่ความหนาวออกจากร่างกายเธอ“เดี๋ยวผมทำอะไรให้ทานนะ” กาเบรียลถอดเสื้อโค้ตออก พับแขนเสื้อขึ้น แล้วเดินไปยังครัวแบบเปิดไอวี่นั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ มองเขาหั่นผักและจี่สเต๊กอย่างคล่องแคล่ว แสงไฟสีเหลืองนวลสาดลงบนตัวเขา สร้างบรรยากาศอบอุ่นแบบครอบครัวอย่างที่เธอไม่เคยสัมผัสมานานครั้งหนึ่ง เธอเคยจินตนาการถึงช่วงเวลาแบบนี้กับอเล็กซานเดอร์ แต่สิ่งที่เขามอบให้เธอมีเพียงคลังอาวุธอันเย็นเยือก การรอคอยที่ไม่รู้จบ และแผ่นหลังที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเลือด“คิดอะไรอยู่เหรอ?” กาเบรียลยื่นแก้วไวน์แดงให้เธอ ดวงตาของเขาอ่อนโยนไอวี่รับแก้วแล้วมองออกไปยังหน้าต่างกระจกกันกระสุนที่สูงจากพื้นถึงเพดาน ฝนยังตกอยู่ และเงาร่างนั้นก็คงยังยืนอยู่ ราวกับหมาเฝ้าบ้านที่ถูกทอดทิ้ง“กำลังคิดว่า... ถ้าไม่เคยเจอเขาเลยก็คงจะดีกว่านี้”เธอเงยหน้าดื่มไวน์รวดเดียวจนหมด ของ