Masukฉันแต่งงานกับอเล็กซานเดอร์มาได้สามปีแล้ว ใครต่อใครต่างก็หวาดเกรงในความโหดเหี้ยมของเขา แต่สำหรับฉัน เขากลับอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อเสมอมา แต่ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป นับตั้งแต่เอเลน่ารับกระสุนแทนเขาในเหตุการณ์ยิงปะทะเมื่อหกเดือนก่อน เขาพูดเสมอว่าเธอเจ็บตัวเพราะช่วยเขาไว้ ดังนั้นฉันจึงต้องคอยยอมตามเธอ ในงานกาล่าอันทรงเกียรติที่สุดของตระกูล สามีของฉัน ท่านเจ้าพ่อมาเฟีย อเล็กซานเดอร์ ปรากฏตัวพร้อมกับเอเลน่า เลขาของเขา ที่ควงแขนเขามาด้วย บนหน้าอกของเธอประดับด้วยเข็มกลัดทับทิมซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของตำแหน่งนายหญิงแห่งตระกูล “เอเลน่ายอมรับกระสุนแทนฉัน เธอถูกใจเข็มกลัดนั่น ฉันก็เลยให้เธอยืมสักพักหนึ่ง ถึงอย่างไร คุณก็เป็นนายหญิงเพียงคนเดียว วางตัวให้สมเกียรติหน่อยสิ” ฉันไม่ได้เถียงเขา ฉันเพียงถอดแหวนแต่งงานออกและหยิบใบหย่าออกมา “ในเมื่อเธอชอบมันนัก ก็เอาไปเลยสิ รวมทั้งที่นั่งข้าง ๆ คุณด้วย ฉันก็ยกให้เหมือนกัน” อเล็กซานเดอร์เซ็นชื่อโดยไม่ลังเล พร้อมกับรอยยิ้มเย็นชาที่ปรากฏบนใบหน้า “นี่เธอกำลังเล่นลูกไม้อะไรอีกล่ะ? เธอก็แค่เด็กกำพร้าที่พลัดพรากจากครอบครัว คงอยู่รอดในซิซิลีได้ไม่ถึงสามวันหรอก ฉันจะรอวันที่เธอกลับมาอ้อนวอนฉัน” ฉันหยิบโทรศัพท์ดาวเทียมเข้ารหัสที่ไม่ได้ใช้มาสามปีขึ้นมา อเล็กซานเดอร์ไม่รู้เลยว่าจริง ๆ แล้ว ฉันเป็นลูกสาวคนเล็กของตระกูลมาเฟียที่เก่าแก่ที่สุดในยุโรป แต่ตระกูลของฉันกับตระกูลของอเล็กซานเดอร์เป็นคู่อริกันมาโดยตลอด เพื่อที่จะได้แต่งงานกับเขา ฉันยอมเปลี่ยนชื่อของตัวเองและถึงขั้นตัดขาดความสัมพันธ์กับพ่อและพี่ชายของฉัน ปลายสายเชื่อมต่อแล้ว ฉันสูดหายใจเข้าลึกและกระซิบ “พ่อคะ หนูเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไป อีกสองสัปดาห์ส่งคนมารับหนูด้วยนะคะ”
Lihat lebih banyak"Aduh … dadaku ngilu banget," rintih Zea pelan. Ia sedang duduk sendirian di tepi ranjang sambil menekan alat pompa ASI ke dadanya.
Setiap kali melakukan rutinitas itu, rasa malu dan bingung yang menjalar di tubuhnya. Ini tidak masuk akal, bahkan sungguh di luar logika dan nalar manusia! Padahal gadis itu belum pernah menikah. Seumur hidupnya pun belum pernah merasakan hamil. Tidak ada janin yang ia kandung, tidak ada pula bayi yang ia susui. Ini semua dimulai dua minggu lalu ketika dadanya tiba-tiba terasa berat dan penuh, sampai akhirnya ia dan ibunya panik dan langsung dibawa ke dokter. Hasilnya, dokter hanya menyebutnya sebagai gangguan hormon yang langka, tapi tidak berbahaya. Jadi tak perlu dikhawatirkan. Tidak perlu khawatir? Mudah sekali Dokter itu mengatakannya! Zea masih dua puluh dua tahun! Belum setahun ia lulus kuliah di jurusan Psikologi, belum ada pemikiran untuk menikah, atau melahirkan anak dan menyusui. Tiba-tiba, pintu kamarnya diketuk dua kali sebelum langsung terbuka. "Zea, Mama bawain bra baru." Donna masuk sambil memegang tas belanjaan, lalu berhenti sejenak melihat anaknya. "Oh, lagi pumping. Ya sudah, Mama taruh di sini dulu." Ia meletakkan tas itu di atas kasur. Dari dalamnya terlihat beberapa kotak bra baru dengan ukuran yang jelas lebih besar dari ukuran dada Zea sebelumnya. "Mama beli berapa bra?" tanya Zea. "Jangan tanya." Donna menjatuhkan diri di sisi kasur dengan ekspresi seorang ibu yang dompetnya baru saja mengalami musibah. "Enam, karena semua bra lamamu sudah nggak muat." Zea meringis. "Maaf, Ma." "Kamu ini. Baru lulus kuliah, belum kerja, eh malah bikin Mama keluar uang buat bra, alat pompa, botol, storage bag …." Ia menghitung dengan jari sambil mendengus. "Harusnya kamu sekalian punya bayi sekarang, Zea. Kasih Mama cucu!" Zea hanya mendengus kesal. Ia tahu ibunya hanya bercanda, tapi tidak dipungkiri, Zea merasa bersalah karena kondisi tubuhnya merepotkan orang lain. Beberapa menit kemudian setelah selesai pumping dan berganti baju, Zea pun keluar kamar untuk bergabung di meja makan untuk sarapan. “Zea, kamu masih nganggur kan?” Ucapan Zavian, kakak laki-laki Zea, membuat gadis itu mendongak dengan sedikit kaku. “Iya, Kak. Tapi aku lagi cari kerja, kok.” “Bagus. Kamu nggak ada kegiatan hari ini, kan? Ikut Kakak ke pusat pelatihan. Bantu Kakak di sana, Kakak butuh asisten.” Zea tercengang sejenak. Zavian adalah mantan atlet renang yang pernah meraih gelar juara nasional saat masih aktif. Sekarang, ia berprofesi sebagai pelatih renang yang menangani sebuah klub renang elit. Lalu tiba-tiba, ia merekrut adiknya menjadi asisten? Zea menoleh ke arah Donna yang muncul dari arah dapur. "Iya tuh. Kamu ikut Kakakmu saja. Daripada di rumah, pumping terus." Tentu saja mamanya setuju dengan kakaknya! Zavian mengangguk. "Kita akan berangkat sepuluh menit lagi. Kamu siap-siap." Beberapa saat kemudian, perjalanan ke pusat pelatihan ditempuh kurang dari dua puluh menit. Pusat pelatihan renang itu ternyata lebih besar dari yang Zea bayangkan. Gedung indoor dengan langit-langit tinggi, kolam berukuran olimpik, dan bau klorin yang langsung menusuk begitu pintu dibuka. Tapi, yang tidak Zea bayangkan adalah betapa banyaknya laki-laki di dalam sana. Para atlet yang sedang berlatih, staf pendamping, pelatih-pelatih lain … semuanya laki-laki! Zea berjalan di belakang Zavian, berusaha sembunyi di balik punggung lebar kakaknya. Ia sedikit malu karena ia satu-satunya perempuan di sini. Mata Zea melirik ke ujung kolam. Seorang pria yang baru saja berenang, dan naik ke tepi kolam. Air menetes dari rambut basahnya, mengalir deras melewati dada bidang dan otot perut yang terpahat sempurna. Pria itu berhenti di depan Zavian. "Coach. Pagi," sapa pria itu. Suaranya terdengar dalam. Lalu tatapan tajamnya berpindah ke perempuan yang berdiri di sisi pelatihnya. "Pagi," jawab Zavian singkat. "Ini Zea, hari ini dia ikut dan jadi asisten saya." Zea menelah ludah saat iris mata gelap atlet itu menyorot ke arahnya. Zea kenal pria ini. Wajah pria itu terlihat lebih dewasa, lebih tajam, dan lebih tegas. Tubuhnya juga lebih tinggi dan menjulang dari yang Zea ingat. “Marco…?”อเล็กซานเดอร์นอนอยู่ในห้องผู้ป่วยวิกฤตนานหนึ่งสัปดาห์ในความฝันของเขาเต็มไปด้วยภาพในอดีต ทั้งการพบกันครั้งแรกกับไอวี่ คำสาบานของเธอในงานแต่งงาน และแววตาที่สิ้นหวังของเธอตอนที่เธอนอนบนเตียงผ่าตัดเมื่อเขาตื่นขึ้น ห้องก็ว่างเปล่า ไม่มีดอกไม้ ไม่มีผลไม้ และแน่นอนว่าไม่มีเงาร่างที่คุ้นเคย มีเพียงบอดี้การ์ดที่พาเขามาส่ง ซึ่งทิ้งใบเรียกเก็บเงินไว้ ก่อนจะจากไปหลังออกจากโรงพยาบาล เขาไม่กล้าปรากฏตัวต่อหน้าไอวี่อีกเลยอเล็กซานเดอร์เช่าอพาร์ตเมนต์เก่า ๆ ตรงข้ามคฤหาสน์ของกาเบรียลราวกับหนูในรางน้ำ ความสุขเพียงอย่างเดียวในแต่ละวันของเขาคือการแอบเฝ้ามองชีวิตของเธอผ่านกล้องส่องทางไกลเขาเห็นเธอปลูกดอกทิวลิปในสวน แสงแดดสาดลงบนใบหน้าของเธอ รอยยิ้มของเธอช่างสดใส มันเป็นรอยยิ้มที่เธอไม่เคยมีเลยตลอดสามปีที่อยู่กับเขากาเบรียลอยู่เคียงข้างเธอ คอยส่งพลั่ว คอยเช็ดเหงื่อให้เธอ ภาพของวันเวลาที่สงบสุขนั้นทิ่มแทงตาเขา และทำให้เขาตระหนักว่าเขาสูญเสียไปมากเพียงใดอเล็กซานเดอร์ใช้เงินก้อนสุดท้ายซื้อเพชรเม็ดหนึ่ง เขาเจียระไนและขึ้นตัวเรือนด้วยตัวเอง จนกลายเป็นสร้อยคอ และภายในนั้นเขาฝังเครื่องติดตามขนาดจิ๋วไว้
ไอวี่เกาะแขนกาเบรียล เดินผ่านประตูเหล็กของคฤหาสน์ไปโดยไม่ชายตามองในหางตาของเธอ เงาร่างสีดำที่ยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนที่ตกหนักนิ่งราวกับรูปปั้น อเล็กซานเดอร์อยู่ตรงนั้นเอง แต่เธอไม่แม้แต่จะชายตามองเขาพอกลับเข้าไปในวิลล่า ความอบอุ่นจากฮีตเตอร์ก็ช่วยไล่ความหนาวออกจากร่างกายเธอ“เดี๋ยวผมทำอะไรให้ทานนะ” กาเบรียลถอดเสื้อโค้ตออก พับแขนเสื้อขึ้น แล้วเดินไปยังครัวแบบเปิดไอวี่นั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ มองเขาหั่นผักและจี่สเต๊กอย่างคล่องแคล่ว แสงไฟสีเหลืองนวลสาดลงบนตัวเขา สร้างบรรยากาศอบอุ่นแบบครอบครัวอย่างที่เธอไม่เคยสัมผัสมานานครั้งหนึ่ง เธอเคยจินตนาการถึงช่วงเวลาแบบนี้กับอเล็กซานเดอร์ แต่สิ่งที่เขามอบให้เธอมีเพียงคลังอาวุธอันเย็นเยือก การรอคอยที่ไม่รู้จบ และแผ่นหลังที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเลือด“คิดอะไรอยู่เหรอ?” กาเบรียลยื่นแก้วไวน์แดงให้เธอ ดวงตาของเขาอ่อนโยนไอวี่รับแก้วแล้วมองออกไปยังหน้าต่างกระจกกันกระสุนที่สูงจากพื้นถึงเพดาน ฝนยังตกอยู่ และเงาร่างนั้นก็คงยังยืนอยู่ ราวกับหมาเฝ้าบ้านที่ถูกทอดทิ้ง“กำลังคิดว่า... ถ้าไม่เคยเจอเขาเลยก็คงจะดีกว่านี้”เธอเงยหน้าดื่มไวน์รวดเดียวจนหมด ของ
เมื่อวินเซนต์กลับเข้ามาในห้อง ไอวี่ก็เก็บกระเป๋าเสร็จเรียบร้อยแล้วเขาเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นร่างของอเล็กซานเดอร์ที่กำลังถูกลากออกไป แล้วถามเธอว่า “ปวดใจไหม?”ไอวี่ปิดกระเป๋าเดินทาง น้ำเสียงของเธอราบเรียบเหมือนกำลังคุยเรื่องสภาพอากาศ “ปวดใจงั้นเหรอ? ความรู้สึกแบบนั้นมันตายไปบนเตียงผ่าตัดตั้งนานแล้ว ตอนนี้ฉันแค่รู้สึกขยะแขยง ไม่อยากถูกหมาบ้าตามรังควานอีก”วินเซนต์พยักหน้าด้วยความพอใจ “ดีแล้วล่ะ ตอนนี้ซิซิลีวุ่นวายเกินไป ไอ้บ้าอเล็กซานเดอร์นั่นฟื้นขึ้นมาต้องมาระรานเธออีกแน่ ไปสวิตเซอร์แลนด์เถอะ ทะเลสาบกับภูเขาที่นั่นเหมาะกับการพักฟื้นจิตใจ”“ฉันจัดการทุกอย่างไว้แล้ว กาเบรียลจะไปรับเธอที่ซูริก”กาเบรียล?ชื่อหนึ่งผุดขึ้นมาในความคิดของไอวี่ กาเบรียล มหาเศรษฐีด้านการเงินที่อายุน้อยที่สุดในยุโรป และเป็นหุ้นส่วนสำคัญในเครือข่ายฟอกเงินของตระกูลเรเนียร์ เขาเกิดในตระกูลขุนนางเก่า เป็นสุภาพบุรุษอย่างแท้จริงกว่าสิบชั่วโมงต่อมา เครื่องบินก็ลงจอดที่สนามบินซูริกทันทีที่เธอเดินออกจากทางเชื่อม ผู้ชายในเสื้อโค้ตสีเบจที่มีท่วงท่าสง่างามก็เดินเข้ามาหาเธอ“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ เจ้าหญิงข
คำประกาศสงครามของตระกูลเรเนียร์ราวกับระเบิดนิวเคลียร์ ทำลายอิทธิพลของตระกูลอเล็กซานเดอร์ไปกว่าครึ่งภายในชั่วข้ามคืนและสำหรับการล้างแค้นของตระกูลเรเนียร์ นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้นคืนนั้น รถโรลส์-รอยซ์กันกระสุนคันหนึ่งที่ชูธงขาว มาจอดอยู่หน้าประตูปราสาทตระกูลเรเนียร์แม่ของอเล็กซานเดอร์ นายหญิงผู้เคยหยิ่งยโส เดินเข้ามาเพียงลำพังเธอดูแก่ลงไปราวสิบปี ท่าทีหยิ่งยโสที่เคยทนไม่ได้หายไปจนหมดไอวี่พบเธอในห้องรับแขก“ไอวี่... ไม่สิ คุณเรเนียร์” เธอมองไอวี่ แววตาซับซ้อนและแฝงด้วยความหวาดกลัวเล็กน้อย “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อขอความเมตตา ฉันรู้ว่าลูกชายเนรคุณของฉันทำความผิดที่ไม่อาจให้อภัยได้”เธอหยิบเอกสารหนาเป็นปึกออกจากกระเป๋าแล้วเลื่อนไปทางไอวี่“นี่คือโฉนดกรรมสิทธิ์หนึ่งในสามของอาณาเขตตระกูลเราในซิซิลี และสิทธิ์ควบคุมเส้นทางเดินเรือที่ทำกำไรมากที่สุดสองเส้นทางในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน”“นี่คือค่าชดเชย ฉันขอเพียงให้ตระกูลเรเนียร์ไว้ชีวิตอเล็กซานเดอร์”วินเซนต์ที่ยืนอยู่ด้านหลังไอวี่แค่นหัวเราะอย่างเย็นชา “คุณคิดว่าของแค่นี้จะซื้อชีวิตได้เหรอ?”นายหญิงสูดลมหายใจลึก ราวกับกำลังตัดส
ฉันทรุดลงกับพื้น ปาดเลือดออกจากมุมปาก แล้วจ้องมองช่องประตูที่ว่างเปล่า ก่อนจะหัวเราะจนน้ำตาไหลอาบแก้มไม่สำคัญแล้ว อีกแค่สามวันเท่านั้นฉันไม่รู้ว่าทำไม จู่ ๆ ท้องน้อยก็ปวดจี๊ดขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนที่ฉันจะหมดสติไปอย่างเลือนลางตอนตีสาม ประตูหน้าวิลล่าถูกถีบเปิดออกอีกครั้งอเล็กซานเดอร์พุ่งพรวดเข้า
เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ทุกวินาทีคือความทรมาน จนกระทั่งในคืนฝนพรำคืนนั้น อเล็กซานเดอร์ก็กลับมาเขาอุ้มเอเลน่าที่เนื้อตัวชุ่มไปด้วยเลือดเข้ามา แต่จริง ๆ แล้วเธอก็ไม่ได้บาดเจ็บสาหัสอะไรนักหรอก แค่โดนมีดแทงที่ขาภาพมันดูน่าสยดสยองและชวนตกใจก็จริง แต่ฉันมองเพียงแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ได้โดนเส้นเลือดใหญ่
หลังจากอเล็กซานเดอร์จากไปพร้อมกับเอเลน่า เขาก็หายหน้าไปเลยทั้งสัปดาห์ตลอดทั้งสัปดาห์นั้น ข่าวลือในอาณาจักรใต้ดินของซิซิลีก็แพร่สะพัดไปทั่วว่านายท่านพาชู้รักคนใหม่ล่องเรือไปกลางมหาสมุทรเพื่อร่วมงานปาร์ตี้เรือยอชต์ประจำปี และอีกไม่นานเธอก็จะกลายเป็นนายหญิงคนใหม่โทรศัพท์ของฉันสั่นเตือนไม่หยุดพร้อมก
หลังจากวางสายแล้ว ฉันก็ไม่ลังเล เริ่มเก็บข้าวของทันที ในเมื่อตัดสินใจที่จะไปแล้ว ก็จะไม่ทิ้งอะไรไว้ข้างหลังเช้าวันถัดมา อเล็กซานเดอร์พาเอเลน่ากลับมาที่คฤหาสน์ แล้วตรงดิ่งไปยังคลังอาวุธส่วนตัวใต้ดิน“ฉันจะพาเอเลน่าไปสนามยิงปืน เธอจำเป็นต้องมีอาวุธไว้ป้องกันตัวบ้าง” อเล็กซานเดอร์เห็นฉันที่กำลังเก็บ





