Share

บทที่ 2

Penulis: ไอวี่
หลังจากวางสายแล้ว ฉันก็ไม่ลังเล เริ่มเก็บข้าวของทันที ในเมื่อตัดสินใจที่จะไปแล้ว ก็จะไม่ทิ้งอะไรไว้ข้างหลัง

เช้าวันถัดมา อเล็กซานเดอร์พาเอเลน่ากลับมาที่คฤหาสน์ แล้วตรงดิ่งไปยังคลังอาวุธส่วนตัวใต้ดิน

“ฉันจะพาเอเลน่าไปสนามยิงปืน เธอจำเป็นต้องมีอาวุธไว้ป้องกันตัวบ้าง” อเล็กซานเดอร์เห็นฉันที่กำลังเก็บกระเป๋า จึงอธิบายอย่างไม่ใส่ใจด้วยน้ำเสียงที่ยังคงเย่อหยิ่ง “ยังเล่นไม่เลิกอีกเหรอ? นึกว่าตัวเองจะย้ายไปไหนพ้นหรือไง?”

ฉันเมินเฉย ก้มหน้าก้มตาพับเสื้อผ้าใส่กระเป๋าต่อไป

แต่เอเลน่ากลับเดินตรงไปยังตู้โชว์แล้วหยิบปืนเบเร็ตตาสีทองที่สั่งทำพิเศษขึ้นมา มันคือของขวัญวันเกิดที่อเล็กซานเดอร์มอบให้ฉันเมื่อปีที่แล้ว และฉันก็เคยใช้มันฝึกซ้อมยิง

“ว้าว ปืนกระบอกนี้สวยมากเลย” เอเลน่าควงปืนเล่น จงใจแกว่งปลายกระบอกปืนผ่านหน้าผากฉันพร้อมรอยยิ้มเสแสร้งที่ฉาบไว้บนหน้าของเธอ “อุ๊ย ขอโทษทีนะไอวี่ พอดีมือฉันลื่นไปหน่อย ในเมื่อนายท่านจะสอนฉันยิงปืน งั้นฉันขอยืมกระบอกนี้ไปสักพักได้ไหมคะ?”

เมื่อมองไปยังปลายกระบอกปืนสีดำที่เล็งตรงมายังฉัน แทนที่จะโกรธ ฉันกลับยิ้มออกมา

ในวินาทีต่อมา ฉันคว้าข้อมือของเธอไว้แน่นก่อนจะใช้ท่าปลดอาวุธมาตรฐานเพื่อคลายการจับของเธอ จากนั้นก็แย่งปืนมาแล้วจ่อเข้าที่หน้าผากของเธอ

ทุกการเคลื่อนไหวลื่นไหลและรวดเร็วอย่างน่าตกใจ

เอเลน่ากรีดร้อง เธอเปลี่ยนสีหน้าเป็นหวาดกลัวในทันที ก่อนจะโผเข้าหาอเล็กซานเดอร์พลางสั่นเทาไปทั้งตัว “นายท่าน! ช่วยฉันด้วย! ไอวี่จะฆ่าฉัน!”

สีหน้าของอเล็กซานเดอร์เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เขาคว้าข้อมือฉันไว้แล้วกระชากปืนไปอย่างแรง

เขาปกป้องเอเลน่าที่กำลังตัวสั่นไว้ด้านหลังแล้วจ้องฉันเขม็ง “ไอวี่! เธอบ้าไปแล้วเหรอ? เอเลน่าก็แค่ล้อเล่นกับเธอ แต่เธอจะทำร้ายหล่อนจริง ๆ อย่างนั้นเหรอ? ฉันรู้ว่าเธอหึง แต่ก็ต้องมีขอบเขตสิ!”

ฉันลูบข้อมือที่เจ็บและมองเขาอย่างเย็นชา “ปืนไม่ใช่ของเล่น ในเมื่อเธอจับไม่เป็น ฉันก็เลยสั่งสอนบทเรียนให้”

ดวงตาของอเล็กซานเดอร์ดูน่ากลัว เขาคงคิดว่าฉันไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย

เขาเดินไปคุ้ยถังขยะตรงมุมห้องก่อนจะหยิบปืนลูกโม่สนิมเขรอะออกมา แล้วโยนลงแทบเท้าฉัน

“ในเมื่อชอบเล่นปืนนัก งั้นก็เอากระบอกนี้ไปสิ”

มันคือสมิธแอนด์เวสสัน รุ่นเอ็ม 10

ฉันตัวแข็งทื่อ

เมื่อสองปีก่อน ฉันถูกตระกูลคู่อริลักพาตัว พวกมันใช้ปืนรุ่นเดียวกันนี้แหละจ่อหัวฉันเอาไว้แล้วบังคับให้ฉันเล่นเกมรัสเซียนรูเล็ต

นั่นคือฝันร้ายที่สุดในชีวิตของฉันเลย อเล็กซานเดอร์ก็รู้เรื่องนี้ดี เขาเคยสาบานว่าจะปกป้องฉัน และจะไม่มีวันให้ฉันต้องเห็นปืนแบบนั้นอีก

แต่ดูตอนนี้สิ เพียงเพื่อปลอบขวัญแม่คนสำคัญที่ขี้กลัว เขากลับโยนฝันร้ายของฉันลงมาแทบเท้า

“เลิกทำเรื่องวุ่นวายเสียที แล้วส่งกระบอกทองให้เอเลน่าไปซะ” เขาพูดอย่างรำคาญ “เธอช่วยชีวิตฉันไว้ เธอสมควรได้รับสิ่งที่ดีที่สุด”

ฉันมองปืนลูกโม่บนพื้น แล้วประกายความรักอันริบหรี่ในใจก็มอดดับลงอย่างสิ้นเชิง

ฉันก้มหยิบปืนขึ้นมา

อเล็กซานเดอร์คิดว่าฉันยอมถอยแล้ว เขากำลังจะอ้าปากพูด แต่ฉันกลับหันหลังเดินไปที่เตาผิง ก่อนจะโยนปืนลงไปในเปลวไฟที่กำลังลุกโชน

“ไอวี่!” อเล็กซานเดอร์โกรธจัด นั่นไม่ใช่เพียงแค่เรื่องปืน แต่ฉันกำลังท้าทายอำนาจของเขาในฐานะเจ้าพ่อมาเฟีย “เธอกล้าเผาน้ำใจของฉันทิ้งเพียงเพราะคนนอกอย่างนั้นเหรอ? ฉันจะให้โอกาสเธออีกครั้ง ไปเก็บมันขึ้นมา!”

แสงไฟจากเตาผิงสาดส่องใบหน้าของฉันที่สงบนิ่ง ฉันมองอเล็กซานเดอร์แล้วพูดชัดถ้อยชัดคำ

“ฉันไม่เก็บขยะ ก็เหมือนกับที่ฉันไม่รีไซเคิลความรู้สึกที่เน่าเสียไปแล้ว”

“อเล็กซานเดอร์ คุณมันน่าขยะแขยง”

น่าจะเป็นครั้งแรกที่ฉันใช้ถ้อยคำเช่นนั้นบรรยายถึงเขา

อเล็กซานเดอร์หัวเราะออกมาด้วยความโกรธ พายุกำลังก่อตัวในดวงตาสีน้ำเงินคู่นั้น “ดี ดีมากเลยไอวี่ ในเมื่อเธออยากจะอวดดีนัก ก็อย่ามาโทษว่าฉันใจร้ายแล้วกัน”

“ฉันให้ทางรอดแล้ว แต่เธอไม่รับไว้เอง เพราะฉะนั้นอย่ามาคุกเข่าอ้อนวอนทีหลังเมื่อหมดหนทางก็แล้วกัน”

พูดจบ เขาก็หันหลังเดินผลุนผลันออกจากคลังอาวุธโดยไม่แม้แต่จะชายตามองฉันเลย

เอเลน่าไม่ได้เดินตามเขาไปทันที

เธอยืนอยู่ที่บันไดชั้นบนสุด ก้มมองมาที่ฉันด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ย สีหน้าท่าทางที่น่าสงสารหายไปหมด เหลือเพียงสีหน้าแห่งชัยชนะที่บิดเบี้ยวไป

“ไอวี่ เธอนี่ไม่รู้จักที่ของตัวเองเลยนะ” เธอลูบไล้ปืนกระบอกทองที่อเล็กซานเดอร์เพิ่งยกให้ “เป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายแล้วมันยังไงเหรอ? ใคร ๆ ก็รู้กันทั้งนั้นแหละว่ากลางคืนนายท่านนอนบนเตียงของใคร

“ผู้หญิงหมดสภาพอย่างเธอจะมาแข่งกับฉันได้อย่างไร?”

ฉันมองเธออย่างเย็นชา “เธอคิดว่าเลขาที่ไต่เต้าขึ้นมาจากการรับกระสุน จะอยู่ได้ตลอดไปเหรอ?”

สีหน้าของเอเลน่าเปลี่ยนไป แต่แล้วก็เผยรอยยิ้มประหลาดขึ้นมา

“แค่ตลอดไป มันก็คือทั้งหมดที่ฉันต้องการแล้วล่ะ”

จากนั้น เธอก็เอนตัวไปข้างหลัง แล้วทิ้งตัวลงจากบันได!

“อ๊าก—! ช่วยด้วย! นายท่าน!!”

เสียงกรีดร้องโหยหวนดังสะท้อนไปทั่วทั้งวิลล่า

อเล็กซานเดอร์ที่เพิ่งจะเดินไปถึงประตูได้ยินเสียงเข้า จึงรีบพุ่งกลับมาเหมือนคนเสียสติ

เขาเห็นเอเลน่านอนกองอยู่ที่เชิงบันได ที่หัวมีเลือดไหล เขาก็ตัวสั่นไปทั้งร่าง

“เอเลน่า!” เขาช้อนร่างเธอขึ้นมาแล้วเงยหน้ามองฉันที่ยืนอยู่ที่บันไดชั้นบนสุด สายตาของเขาเย็นชาราวกับมองศพ

“ไอวี่… ทำไมเธอถึงใจร้ายได้ขนาดนี้?”

“แค่เพราะหึง เธอถึงกับจะฆ่าผู้หญิงที่ช่วยฉันไว้งั้นเหรอ?!”

ฉันยืนอยู่ที่ชั้นบน มองการแสดงอันเงอะงะนี้อย่างไม่รู้สึกอะไร มีเพียงแค่ความไร้สาระสิ้นดี

“ฉันไม่ได้ผลักเธอ” ฉันพูดอย่างไม่แยแส

แต่ในสายตาเขา ความนิ่งสงบของฉันก็แค่ความจองหองที่ไม่สำนึกผิด

เอเลน่าคว้าคอเสื้อเขาอย่างอ่อนแรงพลางร้องไห้ออกมาอย่างงดงาม “อย่าโทษไอวี่เลยค่ะ… ฉันพลาดเอง… นะนายท่าน อย่าทะเลาะกับไอวี่เพราะฉันเลย…”

เธอซ้ำเติมฉันได้อย่างไร้ที่ติจริง ๆ

ความผิดหวังในแววตาของอเล็กซานเดอร์แปรเปลี่ยนเป็นความเกลียดชังอย่างเข้าไส้

“พอได้แล้ว ไม่ต้องไปขอร้องแทนเธอ”

เขาอุ้มเอเลน่าไว้ในอ้อมแขน และในจังหวะที่เดินผ่านหน้าฉัน เขาประกาศออกมาอย่างเย็นชาว่า

“คู่ควงของฉันในงานเต้นรำประจำปีคืนนี้จะเป็นเอเลน่า”

“ในเมื่อเธอเป็นนายหญิงที่เหมาะสมไม่ได้ ฉันก็จะหาคนที่ทำได้มาแทน”

พูดจบ เขาก็เดินจากไปพร้อมกับผู้ชนะในอ้อมแขน โดยไม่หันกลับมาอีกเลย

ฉันยืนอยู่ตรงนั้น ฟังเสียงเครื่องยนต์ที่ค่อย ๆ เลือนหายไป ระลอกคลื่นสุดท้ายในหัวใจสงบนิ่งจนกลายเป็นความเงียบงัน

ไม่เป็นไรหรอก อเล็กซานเดอร์

เพราะนี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันจะมองคุณเดินจากไป

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • เมื่อนายหญิงจากไป เจ้าพ่อมาเฟียก็คลุ้มคลั่ง   บทที่ 11

    อเล็กซานเดอร์นอนอยู่ในห้องผู้ป่วยวิกฤตนานหนึ่งสัปดาห์ในความฝันของเขาเต็มไปด้วยภาพในอดีต ทั้งการพบกันครั้งแรกกับไอวี่ คำสาบานของเธอในงานแต่งงาน และแววตาที่สิ้นหวังของเธอตอนที่เธอนอนบนเตียงผ่าตัดเมื่อเขาตื่นขึ้น ห้องก็ว่างเปล่า ไม่มีดอกไม้ ไม่มีผลไม้ และแน่นอนว่าไม่มีเงาร่างที่คุ้นเคย มีเพียงบอดี้การ์ดที่พาเขามาส่ง ซึ่งทิ้งใบเรียกเก็บเงินไว้ ก่อนจะจากไปหลังออกจากโรงพยาบาล เขาไม่กล้าปรากฏตัวต่อหน้าไอวี่อีกเลยอเล็กซานเดอร์เช่าอพาร์ตเมนต์เก่า ๆ ตรงข้ามคฤหาสน์ของกาเบรียลราวกับหนูในรางน้ำ ความสุขเพียงอย่างเดียวในแต่ละวันของเขาคือการแอบเฝ้ามองชีวิตของเธอผ่านกล้องส่องทางไกลเขาเห็นเธอปลูกดอกทิวลิปในสวน แสงแดดสาดลงบนใบหน้าของเธอ รอยยิ้มของเธอช่างสดใส มันเป็นรอยยิ้มที่เธอไม่เคยมีเลยตลอดสามปีที่อยู่กับเขากาเบรียลอยู่เคียงข้างเธอ คอยส่งพลั่ว คอยเช็ดเหงื่อให้เธอ ภาพของวันเวลาที่สงบสุขนั้นทิ่มแทงตาเขา และทำให้เขาตระหนักว่าเขาสูญเสียไปมากเพียงใดอเล็กซานเดอร์ใช้เงินก้อนสุดท้ายซื้อเพชรเม็ดหนึ่ง เขาเจียระไนและขึ้นตัวเรือนด้วยตัวเอง จนกลายเป็นสร้อยคอ และภายในนั้นเขาฝังเครื่องติดตามขนาดจิ๋วไว้

  • เมื่อนายหญิงจากไป เจ้าพ่อมาเฟียก็คลุ้มคลั่ง   บทที่ 10

    ไอวี่เกาะแขนกาเบรียล เดินผ่านประตูเหล็กของคฤหาสน์ไปโดยไม่ชายตามองในหางตาของเธอ เงาร่างสีดำที่ยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนที่ตกหนักนิ่งราวกับรูปปั้น อเล็กซานเดอร์อยู่ตรงนั้นเอง แต่เธอไม่แม้แต่จะชายตามองเขาพอกลับเข้าไปในวิลล่า ความอบอุ่นจากฮีตเตอร์ก็ช่วยไล่ความหนาวออกจากร่างกายเธอ“เดี๋ยวผมทำอะไรให้ทานนะ” กาเบรียลถอดเสื้อโค้ตออก พับแขนเสื้อขึ้น แล้วเดินไปยังครัวแบบเปิดไอวี่นั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ มองเขาหั่นผักและจี่สเต๊กอย่างคล่องแคล่ว แสงไฟสีเหลืองนวลสาดลงบนตัวเขา สร้างบรรยากาศอบอุ่นแบบครอบครัวอย่างที่เธอไม่เคยสัมผัสมานานครั้งหนึ่ง เธอเคยจินตนาการถึงช่วงเวลาแบบนี้กับอเล็กซานเดอร์ แต่สิ่งที่เขามอบให้เธอมีเพียงคลังอาวุธอันเย็นเยือก การรอคอยที่ไม่รู้จบ และแผ่นหลังที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเลือด“คิดอะไรอยู่เหรอ?” กาเบรียลยื่นแก้วไวน์แดงให้เธอ ดวงตาของเขาอ่อนโยนไอวี่รับแก้วแล้วมองออกไปยังหน้าต่างกระจกกันกระสุนที่สูงจากพื้นถึงเพดาน ฝนยังตกอยู่ และเงาร่างนั้นก็คงยังยืนอยู่ ราวกับหมาเฝ้าบ้านที่ถูกทอดทิ้ง“กำลังคิดว่า... ถ้าไม่เคยเจอเขาเลยก็คงจะดีกว่านี้”เธอเงยหน้าดื่มไวน์รวดเดียวจนหมด ของ

  • เมื่อนายหญิงจากไป เจ้าพ่อมาเฟียก็คลุ้มคลั่ง   บทที่ 9

    เมื่อวินเซนต์กลับเข้ามาในห้อง ไอวี่ก็เก็บกระเป๋าเสร็จเรียบร้อยแล้วเขาเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นร่างของอเล็กซานเดอร์ที่กำลังถูกลากออกไป แล้วถามเธอว่า “ปวดใจไหม?”ไอวี่ปิดกระเป๋าเดินทาง น้ำเสียงของเธอราบเรียบเหมือนกำลังคุยเรื่องสภาพอากาศ “ปวดใจงั้นเหรอ? ความรู้สึกแบบนั้นมันตายไปบนเตียงผ่าตัดตั้งนานแล้ว ตอนนี้ฉันแค่รู้สึกขยะแขยง ไม่อยากถูกหมาบ้าตามรังควานอีก”วินเซนต์พยักหน้าด้วยความพอใจ “ดีแล้วล่ะ ตอนนี้ซิซิลีวุ่นวายเกินไป ไอ้บ้าอเล็กซานเดอร์นั่นฟื้นขึ้นมาต้องมาระรานเธออีกแน่ ไปสวิตเซอร์แลนด์เถอะ ทะเลสาบกับภูเขาที่นั่นเหมาะกับการพักฟื้นจิตใจ”“ฉันจัดการทุกอย่างไว้แล้ว กาเบรียลจะไปรับเธอที่ซูริก”กาเบรียล?ชื่อหนึ่งผุดขึ้นมาในความคิดของไอวี่ กาเบรียล มหาเศรษฐีด้านการเงินที่อายุน้อยที่สุดในยุโรป และเป็นหุ้นส่วนสำคัญในเครือข่ายฟอกเงินของตระกูลเรเนียร์ เขาเกิดในตระกูลขุนนางเก่า เป็นสุภาพบุรุษอย่างแท้จริงกว่าสิบชั่วโมงต่อมา เครื่องบินก็ลงจอดที่สนามบินซูริกทันทีที่เธอเดินออกจากทางเชื่อม ผู้ชายในเสื้อโค้ตสีเบจที่มีท่วงท่าสง่างามก็เดินเข้ามาหาเธอ“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ เจ้าหญิงข

  • เมื่อนายหญิงจากไป เจ้าพ่อมาเฟียก็คลุ้มคลั่ง   บทที่ 8

    คำประกาศสงครามของตระกูลเรเนียร์ราวกับระเบิดนิวเคลียร์ ทำลายอิทธิพลของตระกูลอเล็กซานเดอร์ไปกว่าครึ่งภายในชั่วข้ามคืนและสำหรับการล้างแค้นของตระกูลเรเนียร์ นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้นคืนนั้น รถโรลส์-รอยซ์กันกระสุนคันหนึ่งที่ชูธงขาว มาจอดอยู่หน้าประตูปราสาทตระกูลเรเนียร์แม่ของอเล็กซานเดอร์ นายหญิงผู้เคยหยิ่งยโส เดินเข้ามาเพียงลำพังเธอดูแก่ลงไปราวสิบปี ท่าทีหยิ่งยโสที่เคยทนไม่ได้หายไปจนหมดไอวี่พบเธอในห้องรับแขก“ไอวี่... ไม่สิ คุณเรเนียร์” เธอมองไอวี่ แววตาซับซ้อนและแฝงด้วยความหวาดกลัวเล็กน้อย “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อขอความเมตตา ฉันรู้ว่าลูกชายเนรคุณของฉันทำความผิดที่ไม่อาจให้อภัยได้”เธอหยิบเอกสารหนาเป็นปึกออกจากกระเป๋าแล้วเลื่อนไปทางไอวี่“นี่คือโฉนดกรรมสิทธิ์หนึ่งในสามของอาณาเขตตระกูลเราในซิซิลี และสิทธิ์ควบคุมเส้นทางเดินเรือที่ทำกำไรมากที่สุดสองเส้นทางในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน”“นี่คือค่าชดเชย ฉันขอเพียงให้ตระกูลเรเนียร์ไว้ชีวิตอเล็กซานเดอร์”วินเซนต์ที่ยืนอยู่ด้านหลังไอวี่แค่นหัวเราะอย่างเย็นชา “คุณคิดว่าของแค่นี้จะซื้อชีวิตได้เหรอ?”นายหญิงสูดลมหายใจลึก ราวกับกำลังตัดส

  • เมื่อนายหญิงจากไป เจ้าพ่อมาเฟียก็คลุ้มคลั่ง   บทที่ 7

    เอเลน่าทรุดลงกับพื้น ตะเกียกตะกายถอยหลัง “นายท่าน ฟังฉันอธิบายก่อน… ฉันถูกบังคับ… พวกมันขู่ฉัน…”แม่ของเขาเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเย็นชา ก่อนจะฟาดปึกเอกสารหนา ๆ กับรูปถ่ายใส่หน้าของเอเลน่ารูปถ่ายกระจัดกระจายไปทั่ว มันเป็นหลักฐานการพบปะของเธอกับตระกูลคู่แข่ง การขายข้อมูลลับ และรายงานทางนิติเวชจากเหตุการณ์ยิงปะทะเมื่อหกเดือนก่อน ซึ่งระบุชัดเจนว่าทั้งหมดเป็นการจัดฉากโดยใช้นักแสดงและอุปกรณ์ประกอบฉาก“อธิบายงั้นเหรอ?” อเล็กซานเดอร์เหยียบมือของเธอ ขณะที่เธอพยายามจะเอื้อมไปคว้ารูปถ่าย ซึ่งเป็นมือเดียวกับที่เธอเคยใช้เล่นเปียโนเพื่อยั่วยวนเขาเขาออกแรงกดลงไป ฟังเสียงกระดูกฝ่ามือแตกดังกรอบโดยไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก“อ๊าก—! มือฉัน! นายท่าน ได้โปรด... ฉันผิดไปแล้ว…” เอเลน่ากรีดร้องเสียงแหลม กลิ้งเกลือกไปกับพื้นด้วยความเจ็บปวด เขาย่อตัวลง บีบคางเธอเอาไว้ แล้วบังคับให้เธอมองเข้าไปในดวงตาที่แดงก่ำของเขา“เธอใช้มือคู่นี้เล่นดนตรีให้ฉัน ใช้มือคู่นี้วางแผนเล่นงานไอวี่ และใช้มือคู่นี้หักหลังตระกูล” เสียงของเขานุ่มนวลเหมือนเสียงกระซิบของคนรักกัน หากแต่แฝงไปด้วยไอเย็นจากนรก “ในเมื่อมือคู่นี้มันสกปรกนั

  • เมื่อนายหญิงจากไป เจ้าพ่อมาเฟียก็คลุ้มคลั่ง   บทที่ 6

    เอเลน่าฟื้นตัวดีพอสมควรแล้ว แต่ความกระวนกระวายใจของอเล็กซานเดอร์กลับไม่ยอมสงบลงเลยเธอยังคงอ้อนวอนให้เขาอยู่เคียงข้างเธอ แต่ความอดทนของเขาก็หมดลงในที่สุดเขาหมุนตัว แล้วก้าวยาว ๆ ไปยังห้องพักฟื้นของไอวี่ไม่รู้เพราะอะไร ความรู้สึกไม่สบายใจกำลังเติบโตขึ้นในใจเขา ราวกับวัชพืชขณะที่เขาเดินผ่านห้องทำงานของหมอเจ้าของไข้เอเลน่า ประตูกลับแง้มอยู่เล็กน้อย เสียงที่ลอยออกมาทำให้เขาชะงักกึกอยู่กับที่“แค่ฉีดสารตัวนั้นเพิ่มให้ฉันอีกนิด ทำให้ดูเหมือนว่าอาการกำลังวิกฤต นายท่านจะได้เสียสติไปเลย เลือดของนังไอวี่นั่นยังไงก็ต้องถูกสูบจนแห้งไม่ช้าก็เร็ว…” นั่นคือเสียงของเอเลน่า เต็มไปด้วยพิษร้ายแบบที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน“แต่คุณเอเลน่าครับ ถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดโปงขึ้นมา…”“จะกลัวอะไรล่ะ? ถ้าเกิดอะไรขึ้น ฉันจะรับผิดเอง ขอแค่ให้นังไอวี่ตาย ฉันก็จะได้เป็นนายหญิงเพียงคนเดียว ส่วนแกก็จะได้ส่วนแบ่งของแกไป”เลือดในกายของอเล็กซานเดอร์แข็งค้างในเส้นเลือดเขาถีบประตูให้เปิดผาง เสียงกระแทกดังสนั่นทำให้ผู้สมรู้ร่วมคิดทั้งสองสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจเมื่อเอเลน่าเห็นว่าเป็นเขา ความอาฆาตบนใบหน้าของเธอหายวับ กลา

  • เมื่อนายหญิงจากไป เจ้าพ่อมาเฟียก็คลุ้มคลั่ง   บทที่ 5

    ฉันทรุดลงกับพื้น ปาดเลือดออกจากมุมปาก แล้วจ้องมองช่องประตูที่ว่างเปล่า ก่อนจะหัวเราะจนน้ำตาไหลอาบแก้มไม่สำคัญแล้ว อีกแค่สามวันเท่านั้นฉันไม่รู้ว่าทำไม จู่ ๆ ท้องน้อยก็ปวดจี๊ดขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนที่ฉันจะหมดสติไปอย่างเลือนลางตอนตีสาม ประตูหน้าวิลล่าถูกถีบเปิดออกอีกครั้งอเล็กซานเดอร์พุ่งพรวดเข้า

  • เมื่อนายหญิงจากไป เจ้าพ่อมาเฟียก็คลุ้มคลั่ง   บทที่ 4

    เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ทุกวินาทีคือความทรมาน จนกระทั่งในคืนฝนพรำคืนนั้น อเล็กซานเดอร์ก็กลับมาเขาอุ้มเอเลน่าที่เนื้อตัวชุ่มไปด้วยเลือดเข้ามา แต่จริง ๆ แล้วเธอก็ไม่ได้บาดเจ็บสาหัสอะไรนักหรอก แค่โดนมีดแทงที่ขาภาพมันดูน่าสยดสยองและชวนตกใจก็จริง แต่ฉันมองเพียงแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ได้โดนเส้นเลือดใหญ่

  • เมื่อนายหญิงจากไป เจ้าพ่อมาเฟียก็คลุ้มคลั่ง   บทที่ 3

    หลังจากอเล็กซานเดอร์จากไปพร้อมกับเอเลน่า เขาก็หายหน้าไปเลยทั้งสัปดาห์ตลอดทั้งสัปดาห์นั้น ข่าวลือในอาณาจักรใต้ดินของซิซิลีก็แพร่สะพัดไปทั่วว่านายท่านพาชู้รักคนใหม่ล่องเรือไปกลางมหาสมุทรเพื่อร่วมงานปาร์ตี้เรือยอชต์ประจำปี และอีกไม่นานเธอก็จะกลายเป็นนายหญิงคนใหม่โทรศัพท์ของฉันสั่นเตือนไม่หยุดพร้อมก

  • เมื่อนายหญิงจากไป เจ้าพ่อมาเฟียก็คลุ้มคลั่ง   บทที่ 1

    ในงานกาล่าอันทรงเกียรติที่สุดของตระกูล สามีของฉัน นายท่าน อเล็กซานเดอร์ ปรากฏตัวพร้อมกับเอเลน่า เลขาของเขา ที่ควงแขนเขามาด้วยบนหน้าอกของเธอประดับด้วยเข็มกลัดทับทิมซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของตำแหน่งนายหญิงแห่งตระกูลยังไม่ทันที่ฉันจะได้พูดอะไร อเล็กซานเดอร์ก็เหลือบมองฉันด้วยท่าทีเฉยเมยพลางเอ่ย “ไอวี่ อย่

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status