เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 5
บทล่าสุด
เมื่อนายหญิงจากไป เจ้าพ่อมาเฟียก็คลุ้มคลั่ง บทที่ 11
อเล็กซานเดอร์นอนอยู่ในห้องผู้ป่วยวิกฤตนานหนึ่งสัปดาห์ในความฝันของเขาเต็มไปด้วยภาพในอดีต ทั้งการพบกันครั้งแรกกับไอวี่ คำสาบานของเธอในงานแต่งงาน และแววตาที่สิ้นหวังของเธอตอนที่เธอนอนบนเตียงผ่าตัดเมื่อเขาตื่นขึ้น ห้องก็ว่างเปล่า ไม่มีดอกไม้ ไม่มีผลไม้ และแน่นอนว่าไม่มีเงาร่างที่คุ้นเคย มีเพียงบอดี้การ์ดที่พาเขามาส่ง ซึ่งทิ้งใบเรียกเก็บเงินไว้ ก่อนจะจากไปหลังออกจากโรงพยาบาล เขาไม่กล้าปรากฏตัวต่อหน้าไอวี่อีกเลยอเล็กซานเดอร์เช่าอพาร์ตเมนต์เก่า ๆ ตรงข้ามคฤหาสน์ของกาเบรียลราวกับหนูในรางน้ำ ความสุขเพียงอย่างเดียวในแต่ละวันของเขาคือการแอบเฝ้ามองชีวิตของเธอผ่านกล้องส่องทางไกลเขาเห็นเธอปลูกดอกทิวลิปในสวน แสงแดดสาดลงบนใบหน้าของเธอ รอยยิ้มของเธอช่างสดใส มันเป็นรอยยิ้มที่เธอไม่เคยมีเลยตลอดสามปีที่อยู่กับเขากาเบรียลอยู่เคียงข้างเธอ คอยส่งพลั่ว คอยเช็ดเหงื่อให้เธอ ภาพของวันเวลาที่สงบสุขนั้นทิ่มแทงตาเขา และทำให้เขาตระหนักว่าเขาสูญเสียไปมากเพียงใดอเล็กซานเดอร์ใช้เงินก้อนสุดท้ายซื้อเพชรเม็ดหนึ่ง เขาเจียระไนและขึ้นตัวเรือนด้วยตัวเอง จนกลายเป็นสร้อยคอ และภายในนั้นเขาฝังเครื่องติดตามขนาดจิ๋วไว้
เมื่อนายหญิงจากไป เจ้าพ่อมาเฟียก็คลุ้มคลั่ง บทที่ 10
ไอวี่เกาะแขนกาเบรียล เดินผ่านประตูเหล็กของคฤหาสน์ไปโดยไม่ชายตามองในหางตาของเธอ เงาร่างสีดำที่ยืนอยู่ท่ามกลางสายฝนที่ตกหนักนิ่งราวกับรูปปั้น อเล็กซานเดอร์อยู่ตรงนั้นเอง แต่เธอไม่แม้แต่จะชายตามองเขาพอกลับเข้าไปในวิลล่า ความอบอุ่นจากฮีตเตอร์ก็ช่วยไล่ความหนาวออกจากร่างกายเธอ“เดี๋ยวผมทำอะไรให้ทานนะ” กาเบรียลถอดเสื้อโค้ตออก พับแขนเสื้อขึ้น แล้วเดินไปยังครัวแบบเปิดไอวี่นั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์ มองเขาหั่นผักและจี่สเต๊กอย่างคล่องแคล่ว แสงไฟสีเหลืองนวลสาดลงบนตัวเขา สร้างบรรยากาศอบอุ่นแบบครอบครัวอย่างที่เธอไม่เคยสัมผัสมานานครั้งหนึ่ง เธอเคยจินตนาการถึงช่วงเวลาแบบนี้กับอเล็กซานเดอร์ แต่สิ่งที่เขามอบให้เธอมีเพียงคลังอาวุธอันเย็นเยือก การรอคอยที่ไม่รู้จบ และแผ่นหลังที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเลือด“คิดอะไรอยู่เหรอ?” กาเบรียลยื่นแก้วไวน์แดงให้เธอ ดวงตาของเขาอ่อนโยนไอวี่รับแก้วแล้วมองออกไปยังหน้าต่างกระจกกันกระสุนที่สูงจากพื้นถึงเพดาน ฝนยังตกอยู่ และเงาร่างนั้นก็คงยังยืนอยู่ ราวกับหมาเฝ้าบ้านที่ถูกทอดทิ้ง“กำลังคิดว่า... ถ้าไม่เคยเจอเขาเลยก็คงจะดีกว่านี้”เธอเงยหน้าดื่มไวน์รวดเดียวจนหมด ของ
เมื่อนายหญิงจากไป เจ้าพ่อมาเฟียก็คลุ้มคลั่ง บทที่ 9
เมื่อวินเซนต์กลับเข้ามาในห้อง ไอวี่ก็เก็บกระเป๋าเสร็จเรียบร้อยแล้วเขาเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นร่างของอเล็กซานเดอร์ที่กำลังถูกลากออกไป แล้วถามเธอว่า “ปวดใจไหม?”ไอวี่ปิดกระเป๋าเดินทาง น้ำเสียงของเธอราบเรียบเหมือนกำลังคุยเรื่องสภาพอากาศ “ปวดใจงั้นเหรอ? ความรู้สึกแบบนั้นมันตายไปบนเตียงผ่าตัดตั้งนานแล้ว ตอนนี้ฉันแค่รู้สึกขยะแขยง ไม่อยากถูกหมาบ้าตามรังควานอีก”วินเซนต์พยักหน้าด้วยความพอใจ “ดีแล้วล่ะ ตอนนี้ซิซิลีวุ่นวายเกินไป ไอ้บ้าอเล็กซานเดอร์นั่นฟื้นขึ้นมาต้องมาระรานเธออีกแน่ ไปสวิตเซอร์แลนด์เถอะ ทะเลสาบกับภูเขาที่นั่นเหมาะกับการพักฟื้นจิตใจ”“ฉันจัดการทุกอย่างไว้แล้ว กาเบรียลจะไปรับเธอที่ซูริก”กาเบรียล?ชื่อหนึ่งผุดขึ้นมาในความคิดของไอวี่ กาเบรียล มหาเศรษฐีด้านการเงินที่อายุน้อยที่สุดในยุโรป และเป็นหุ้นส่วนสำคัญในเครือข่ายฟอกเงินของตระกูลเรเนียร์ เขาเกิดในตระกูลขุนนางเก่า เป็นสุภาพบุรุษอย่างแท้จริงกว่าสิบชั่วโมงต่อมา เครื่องบินก็ลงจอดที่สนามบินซูริกทันทีที่เธอเดินออกจากทางเชื่อม ผู้ชายในเสื้อโค้ตสีเบจที่มีท่วงท่าสง่างามก็เดินเข้ามาหาเธอ“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ เจ้าหญิงข
เมื่อนายหญิงจากไป เจ้าพ่อมาเฟียก็คลุ้มคลั่ง บทที่ 8
คำประกาศสงครามของตระกูลเรเนียร์ราวกับระเบิดนิวเคลียร์ ทำลายอิทธิพลของตระกูลอเล็กซานเดอร์ไปกว่าครึ่งภายในชั่วข้ามคืนและสำหรับการล้างแค้นของตระกูลเรเนียร์ นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้นคืนนั้น รถโรลส์-รอยซ์กันกระสุนคันหนึ่งที่ชูธงขาว มาจอดอยู่หน้าประตูปราสาทตระกูลเรเนียร์แม่ของอเล็กซานเดอร์ นายหญิงผู้เคยหยิ่งยโส เดินเข้ามาเพียงลำพังเธอดูแก่ลงไปราวสิบปี ท่าทีหยิ่งยโสที่เคยทนไม่ได้หายไปจนหมดไอวี่พบเธอในห้องรับแขก“ไอวี่... ไม่สิ คุณเรเนียร์” เธอมองไอวี่ แววตาซับซ้อนและแฝงด้วยความหวาดกลัวเล็กน้อย “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อขอความเมตตา ฉันรู้ว่าลูกชายเนรคุณของฉันทำความผิดที่ไม่อาจให้อภัยได้”เธอหยิบเอกสารหนาเป็นปึกออกจากกระเป๋าแล้วเลื่อนไปทางไอวี่“นี่คือโฉนดกรรมสิทธิ์หนึ่งในสามของอาณาเขตตระกูลเราในซิซิลี และสิทธิ์ควบคุมเส้นทางเดินเรือที่ทำกำไรมากที่สุดสองเส้นทางในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน”“นี่คือค่าชดเชย ฉันขอเพียงให้ตระกูลเรเนียร์ไว้ชีวิตอเล็กซานเดอร์”วินเซนต์ที่ยืนอยู่ด้านหลังไอวี่แค่นหัวเราะอย่างเย็นชา “คุณคิดว่าของแค่นี้จะซื้อชีวิตได้เหรอ?”นายหญิงสูดลมหายใจลึก ราวกับกำลังตัดส
เมื่อนายหญิงจากไป เจ้าพ่อมาเฟียก็คลุ้มคลั่ง บทที่ 7
เอเลน่าทรุดลงกับพื้น ตะเกียกตะกายถอยหลัง “นายท่าน ฟังฉันอธิบายก่อน… ฉันถูกบังคับ… พวกมันขู่ฉัน…”แม่ของเขาเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเย็นชา ก่อนจะฟาดปึกเอกสารหนา ๆ กับรูปถ่ายใส่หน้าของเอเลน่ารูปถ่ายกระจัดกระจายไปทั่ว มันเป็นหลักฐานการพบปะของเธอกับตระกูลคู่แข่ง การขายข้อมูลลับ และรายงานทางนิติเวชจากเหตุการณ์ยิงปะทะเมื่อหกเดือนก่อน ซึ่งระบุชัดเจนว่าทั้งหมดเป็นการจัดฉากโดยใช้นักแสดงและอุปกรณ์ประกอบฉาก“อธิบายงั้นเหรอ?” อเล็กซานเดอร์เหยียบมือของเธอ ขณะที่เธอพยายามจะเอื้อมไปคว้ารูปถ่าย ซึ่งเป็นมือเดียวกับที่เธอเคยใช้เล่นเปียโนเพื่อยั่วยวนเขาเขาออกแรงกดลงไป ฟังเสียงกระดูกฝ่ามือแตกดังกรอบโดยไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก“อ๊าก—! มือฉัน! นายท่าน ได้โปรด... ฉันผิดไปแล้ว…” เอเลน่ากรีดร้องเสียงแหลม กลิ้งเกลือกไปกับพื้นด้วยความเจ็บปวด เขาย่อตัวลง บีบคางเธอเอาไว้ แล้วบังคับให้เธอมองเข้าไปในดวงตาที่แดงก่ำของเขา“เธอใช้มือคู่นี้เล่นดนตรีให้ฉัน ใช้มือคู่นี้วางแผนเล่นงานไอวี่ และใช้มือคู่นี้หักหลังตระกูล” เสียงของเขานุ่มนวลเหมือนเสียงกระซิบของคนรักกัน หากแต่แฝงไปด้วยไอเย็นจากนรก “ในเมื่อมือคู่นี้มันสกปรกนั
เมื่อนายหญิงจากไป เจ้าพ่อมาเฟียก็คลุ้มคลั่ง บทที่ 6
เอเลน่าฟื้นตัวดีพอสมควรแล้ว แต่ความกระวนกระวายใจของอเล็กซานเดอร์กลับไม่ยอมสงบลงเลยเธอยังคงอ้อนวอนให้เขาอยู่เคียงข้างเธอ แต่ความอดทนของเขาก็หมดลงในที่สุดเขาหมุนตัว แล้วก้าวยาว ๆ ไปยังห้องพักฟื้นของไอวี่ไม่รู้เพราะอะไร ความรู้สึกไม่สบายใจกำลังเติบโตขึ้นในใจเขา ราวกับวัชพืชขณะที่เขาเดินผ่านห้องทำงานของหมอเจ้าของไข้เอเลน่า ประตูกลับแง้มอยู่เล็กน้อย เสียงที่ลอยออกมาทำให้เขาชะงักกึกอยู่กับที่“แค่ฉีดสารตัวนั้นเพิ่มให้ฉันอีกนิด ทำให้ดูเหมือนว่าอาการกำลังวิกฤต นายท่านจะได้เสียสติไปเลย เลือดของนังไอวี่นั่นยังไงก็ต้องถูกสูบจนแห้งไม่ช้าก็เร็ว…” นั่นคือเสียงของเอเลน่า เต็มไปด้วยพิษร้ายแบบที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน“แต่คุณเอเลน่าครับ ถ้าเรื่องนี้ถูกเปิดโปงขึ้นมา…”“จะกลัวอะไรล่ะ? ถ้าเกิดอะไรขึ้น ฉันจะรับผิดเอง ขอแค่ให้นังไอวี่ตาย ฉันก็จะได้เป็นนายหญิงเพียงคนเดียว ส่วนแกก็จะได้ส่วนแบ่งของแกไป”เลือดในกายของอเล็กซานเดอร์แข็งค้างในเส้นเลือดเขาถีบประตูให้เปิดผาง เสียงกระแทกดังสนั่นทำให้ผู้สมรู้ร่วมคิดทั้งสองสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจเมื่อเอเลน่าเห็นว่าเป็นเขา ความอาฆาตบนใบหน้าของเธอหายวับ กลา
