All Chapters of รักครั้งใหม่ต้องไลไลกว่าเก่า: Chapter 21 - Chapter 30

ไอหมอกสีขาวจาง ๆ ลอยละล่องเหนือผิวน้ำร้อนจัดในบ่อออนเซ็นส่วนตัวท่ามกลางขุนเขาในเมืองเรียวกังสุดหรูที่ฮาโกเน่ รอบกายถูกโอบล้อมด้วยสวนหินสไตล์ญี่ปุ่นและต้นเมเปิลที่เริ่มเปลี่ยนสี บรรยากาศเงียบสงบมีเพียงเสียงน้ำไหลรินและเสียงหัวใจสองดวงที่เต้นล้อไปกับจังหวะของความสุขนิสา นั่งพิงขอบหินในน้ำอุ่นจัด ผิวขาวอมชมพูของเธอขึ้นสีระเรื่อเพราะอุณหภูมิของน้ำ ไออุ่นทำให้เธอหลับตาพริ้มอย่างผ่อนคลาย หลังจากเดินทางท่องเที่ยวมาทั้งวันจนลืมสังเกตว่า ณัฎ ที่นั่งอยู่อีกด้านของบ่อค่อย ๆ เคลื่อนกายเข้ามาใกล้น้ำในบ่อขยับไหวเล็กน้อยเมื่อณัฐขยับตัวเข้ามาช้อนร่างบางของภรรยาจากด้านหลัง มือหนาแกร่งรวบเอวคอดกิ่วของนิสาให้แผ่นหลังเนียนละเอียดของเธอพิงซบลงกับอกแกร่งของเขาคนที่โดนสวมกอดแบบไม่ทันตั้งตัวสะดุ้งน้อย ๆ แล้วลืมตาขึ้น"พี่ณัฎ... ตกใจหมดเลยค่ะ แช่เงียบ ๆ ไม่ได้เหรอคะ?"ณัฎวางคางลงบนไหล่ขาวมน กระซิบเสียงทุ้มพร่าข้างหูเมียรัก "ก็เมียพี่สวยขนาดนี้ จะให้พี่นั่งมองเฉย ๆ ได้ยังไงครับ... ที่นี่บรรยากาศดีจังว่าไหม? ทั้งเงียบ ทั้งอุ่น... และที่สำคัญ ไม่มีเจ้าตัวเล็กมาเคาะประตูขัดจังหวะด้วยนะ"ไม่พูดเปล่าเขากดจมูกลงบน

ภายในร้านอาหารกึ่งครอบครัวสุดหรูที่ถูกจองเป็นโซนส่วนตัว บรรยากาศควรจะรื่นรมย์ด้วยเสียงเปียโนเบาๆ แต่สำหรับ รดา และ นราวิชญ์ กลับมีรังสีบางอย่างเข้าปะทะกันตลอดเวลา รดานั่งฝั่งตรงข้ามกับนราวิชญ์ โดยมี น้องกวิน นั่งอยู่ตรงกลางบนเก้าอี้เด็กตัวสูง ส่วนคุณย่านั่งยิ้มกริ่มดูสถานการณ์อยู่หัวโต๊ะนราวิชญ์พยายามรักษามาด ‘หนุ่มโสดนักธุรกิจคนดัง’ ของเขาอย่างเต็มที่ เขาพลิกเมนูด้วยท่าทางเนี้ยบกริบ วางฟอร์มขรึมไม่ยอมสบตารดาตรงๆ แม้แต่ครั้งเดียว "ร้านนี้ขึ้นชื่อเรื่องวัตถุดิบนำเข้า ผมว่าคุณรดาน่าจะถูกปากนะครับ... ถึงแม้รสชาติมันอาจจะเข้มข้นกว่า 'อาหารน้องหมา' ที่คุณพยายามปกป้องวันนั้นสักหน่อย"เขายังไม่วายแขวะนิ่มๆ พลางจิบน้ำเปล่าด้วยท่าทางดูดี รดาแอบกลอกตาเบาๆ ก่อนจะสวนกลับด้วยรอยยิ้ม "ขอบคุณในความกรุณาค่ะคุณนราวิชญ์ รดาเป็นคนกินง่ายค่ะ แค่ไม่ได้ทานอาหารร่วมกับคน 'ใจแคบ' รดาก็เจริญอาหารมากแล้วค่ะ""ตาวิชญ์! ปากน่ะเบาๆ หน่อย พ่อคนดัง... ชวนน้องคุยดีๆ สิลูก"คนเป็นแม่เอ่ยเตือนลูกชายทันทีไม่รู้ว่าเอาความปากจัดมาจากไหนในขณะที่นราวิชญ์กำลังจะอ้าปากเถียงต่อ ไอ้ต้าวเด็กอ้วนที่กำลังตักสปาเกตตีเข้าปากจนซอส

ท่ามกลางเสียงคลื่นและลมทะเลที่พัดเย็นสบาย ณ รีสอร์ทหรูริมหาดสุรินทร์ นิสาในชุดเดรสรับลมร้อนสีสดใสเดินควงแขนมากับ ณัฎ สามีสุดที่รักที่ตามมาคุมงาน และยังถือโอกาสมาพักผ่อน ส่วนรดาต้องรับหน้าที่หนักในการประสานงานกับนราวิชญ์ ที่ยอมตกลงพาลูกชายลงมาถ่ายแบบตามคำขอแกมบังคับของเพื่อนรัก"รดา แกดูสิ... แสงแดดที่นี่สวยมาก น้องกวินผิวขาวจั๊วะ ทาครีมกันแดดของเราแล้ววิ่งเล่นชายหาดนะ รับรองยอดขายพุ่งทะลุเพดานแน่ๆ!"นิสาเอ่ยขึ้นพรางมองไปจุดที่ใช้ในการถ่ายงานครั้งนี้ ริมฝีปากคลี่ยิ้มอย่างชอบใจเมื่อจินตนาการกับผลตอบแทนที่จะได้รับ"จ้า... ยอดขายพุ่ง แต่หัวใจฉันจะวายพุ่งออกมาก่อนน่ะสิ แกดูหน้าปะป๊าเขาด้วย นั่งหน้าตึงอยู่ใต้ร่มนั่นน่ะ ตั้งแต่มาถึงยังไม่หยุดเช็กอีเมลเลย"รดาเอ่ยขึ้นพรางเหลือบมองไปยังคนหน้ายักษ์ที่นั่งทำหน้าดุ เหมือนว่ามีเรื่องเครียดเยอะแยะมากองไว้ให้เขาต้องรีบทำให้เสร็จแต่หน้าที่ก็คือหน้าที่ตอนนี้เธอต้อง โฟกัสกับนายแบบตัวจิ๋วที่กำลังวิ่งมาหาเธอมากกว่าการถ่ายทำเริ่มต้นขึ้นเมื่อทางทีมงานเห็นว่าแสงแดดเวลานี้เหมาะแก่การถ่ายโฆษณาครีมกันแดด โดยมีศูนย์กลางความสนใจอยู่ที่ ไอ้ต้าวตัวอ้วนกลมในชุดกาง

เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและรอยยิ้มกรุ้มกริ่มของนิสา รดาที่เพิ่งตื่นเต็มตาถึงกับหน้าร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิด ความอายพุ่งทะลุขีดจำกัดจนเธออยู่เฉยไม่ได้ ร่างบางรีบก้าวลงจากเตียงหลังงาม แล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งตรงมาที่ประตูหน้าห้องทันทีรดา ละล่ำละลักอธิบาย พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น "นิสา! พี่ณัฎ! คือ... คือมันไม่ได้เป็นอย่างที่ทุกคนคิดนะคะ! คือเมื่อคืนน้องกวินแกฝันร้าย ร้องไห้หนักมากจนคุณนราวิชญ์เอาไม่อยู่ ฉันเลยต้องมาช่วยปลอบ... แล้วพอน้องหลับ น้องก็ไม่ยอมปล่อยมือฉันเลย ฉันก็เลย... เลยเผลอหลับไปตอนไหนไม่รู้!"รดาพยายามร่ายยาวถึงเหตุผลตามความจริงทุกประการ แต่ดูเหมือนยิ่งพูดยิ่งเข้าตัว เพราะสภาพของคนทั้งคู่ที่ยืนอยู่ข้างกันมันช่างดู ‘กลมกลืน’ เหมือนเป็นครอบครัวเดียวกันไปเสียแล้วขณะคนเป็นเพื่อนอย่างนิสายิ้มกว้างจนตาปิด แกล้งพยักหน้าหงึกหงัก"จ้าาา... ฝันร้ายเนอะ แหม... แล้วต้องนอนเฝ้ากันจนเช้าเลยเหรอจ๊ะเพื่อนรัก? เข้าใจแล้วจ้าาา เชื่อก็ได้... ถ้าแกบอกว่าไม่มีอะไร ฉันก็จะไม่เถียงเลยยย"น้ำเสียงประชดประชันที่แฝงไปด้วยความยินดีของเพื่อนสนิท ทำให้รดารู้ดีว่าต่อให้เธออธิบายจนปากเปียกปากแฉะ เพื่

หลังจากการสู้รบกับคลื่นลมและแสงแดดจบลง ทั้งหมดก็พากันเดินกลับเข้าสู่ตัวอาคารที่พักเพื่อชำระล้างร่างกายให้สดชื่น โดยมี คุณพ่อคนหล่อได้พาไอ้ต้าวตัวอ้วนกลมไปอาบน้ำปะแป้งจนตัวหอมฉุยกลิ่นแป้งเด็กฟุ้งที่จุดบริการอาบน้ำ ก่อนสองร่างเล็กและใหญ่จะเดินขนาบข้างคนร่างบางอย่างรดามาไม่ห่าง เพราะห้องพักของคนหน้าหล่ออยู่ถัดจากห้องของเธอไปเพียงห้องเดียวเท่านั้น“น้องดาเข้าห้องแล้วนะคะ...” คนหน้าสวยหันมาบอกพลางส่งยิ้มบางๆ ให้กับหนึ่งหนุ่มใหญ่และหนึ่งหนุ่มน้อยที่ยืนส่งเธออยู่ที่หน้าประตูแต่ทันทีที่เธอผลักบานประตูแง้มออก สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น! เมื่อไอ้ต้าวตัวอ้วนกลมที่อยู่ในชุดนอนลายการ์ตูนนุ่มนิ่ม วิ่งปรู๊ดมุดผ่านช่องว่างระหว่างขากับประตูห้อง เข้าไปข้างในห้องของคนที่ตั้งใจที่จะเดินเข้าห้องตัวเองอย่างรวดเร็วราวกับนัดแนะกับใครไว้!“เย้! ห้องหมามี้รดาครับสวยจังเลย!”เสียงเล็กบอกพร้อมกระโดดขึ้นไปบนเตียงกว้างที่ปูด้วยผ้าลินินสีขาวสะอาดตา ก่อนจะทิ้งตัวลงกลิ้งไปกลิ้งมาแล้วกระโดดเด้งดึ๋งอย่างสนุกสนาน โดยที่เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว ไม่เพียงเท่านั้นเด็กน้อยยังบอกต่อด้วยเสียงที่ออดอ้อนหลับตาปริบทำตัวน่าสงสาร “ห