รักครั้งใหม่ต้องไลไลกว่าเก่า

รักครั้งใหม่ต้องไลไลกว่าเก่า

last updateLast Updated : 2026-03-13
By:  Dragon AuthorOngoing
Language: Thai
goodnovel12goodnovel
Not enough ratings
40Chapters
496views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

รักเก่าที่สุดช้ำ ถ้าจะมีรักครั้งต่อไปต้องดีกว่าเก่า ถ้าหาดีไม่ได้ฉันขอเป็นโสดตลอดไป มีคนเคยกล่าวไว้ว่าสิ่งที่แน่นอนอาจไม่แน่นอนเสมอไป ความรักที่ยังยืนอาจไม่ยังยืน…เพราะฉนั้นควรเตรียมใจไว้เสมอ เหมือนดัง นิสาที่คิดว่าครอบครัวของตัวเองนั้นอบอุ่นสมบรูณ์มีสามีที่ดีและมีลูกที่น่ารัก แต่แล้วทุกอย่างก็พังทะลายลงเพียงชัวข้ามคืน...เมื่อวันหนึ่งคนเป็นสามีเดินเข้ามาบอกเธอว่าเขาไม่ได้รักเธอแล้วและเขาต้องการที่จะหย่า แล้วเธอจะทำอะไรได้อีกเมื่อเขาอยากไปก็ต้องปล่อยให้เขาไปถึงแม้จะรักเขามากก็ตาม เพราะชีวิตต้องเดินหน้าต้องดูแลลูกสาวที่รักเพื่อที่จะให้เขาเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดี "สาเราหย่ากันเถอะ" " คุณ...คุณพูดว่าอะไรนะ ? " "ผมไม่ได้รักคุณแล้ว...ผมไม่อยากฝืนหรือหลอกตัวเอง และผมไม่อยากหลอกคุณอีกต่อไปแล้ว"

View More

Chapter 1

หย่า

Pagi itu, sebenarnya Eko hanya ingin menjemur handuk di balkon depan kamar kosnya. Namun, dia tidak menyangka akan mendengar pertengkaran antara ibu kosnya dengan suaminya.

Pagi itu, Eko baru saja selesai mandi dan pergi ke balkon kamarnya untuk menjemur handuk. Namun, dia teralihkan oleh suara teriakan dari rumah sebelah.

“Dasar wanita gak tahu diuntung! Aku sudah penuhi semua kebutuhanmu, kau gak usah ikut campur urusanku!”

Terdengar suara bentakan dari Herman, suami dari ibu kos Yanti. Suara teriakan itu terdengar sangat jelas hingga ke balkon tempat Eko berdiri.

Sementara itu, Yanti berdiri dengan tegang. Wajahnya memerah, dan tampak dia masih mengenakan daster tipis dengan rambut yang tergerai. Ekspresinya sulit dibaca.

Eko yang tidak sengaja berada di tempat yang salah dan mendengar semua perseteruan itu, refleks menunduk. Tidak ada sedikitpun niat untuk menguping atau ingin tahu urusan rumah tangga orang lain. Namun, jaraknya yang memang sangat dekat membuat Eko bisa mendengar semuanya dengan jelas.

Kemudian terdengar suara Yanti yang mencoba berbicara. Suaranya terdengar pelan tapi jelas, “Aku tidak menuntut apa-apa. Aku… cuma mau kamu jujur. Aku gak mau kayak gini terus.”

Sekali lagi, terdengar suara bentakan dari Herman, “Sudah ku bilang, jangan ikut campur!”

Eko terdiam membeku. Ia tahu dia harus masuk, tapi matanya tidak bisa berpaling ketika suasana sudah setegang itu.

Yanti mencoba mengontrol napasnya. “Tapi, Mas Herman…”

“Sudah! Aku bisa terlambat bekerja gara-gara drama pagi-pagi begini!” Herman memotong, seolah tidak memberi Yanti kesempatan untuk bicara.

Suaminya mengambil tasnya dan berjalan cepat menuju gerbang. Sebelum keluar, ia sempat menoleh terakhir kali sambil menunjuk Yanti, keras dan begitu tajam.

“Jangan hubungi aku sampai kau sadar dan lebih waras!”

Pintu gerbang dihentakkan, suaranya membelah pagi.

Yanti berdiri terpaku beberapa detik. Dia goyah, namun tidak menangis. Itulah yang membuat adegan terasa lebih berat.

Lalu, Yanti menoleh ke arah kos, seakan mencari pengalihan. Matanya naik ke balkon tempat di mana Eko berdiri. Pandangan mereka saling bertemu untuk beberapa detik. Singkat, namun terasa lama sekali.

Wajah Yanti terlihat memerah dan ekspresinya terasa aneh. Ada rasa malu, kaget, hancur, dan terkejut yang menjadi satu.

Eko refleks tersentak kecil dan menyadari mungkin Yanti malu karena ada yang mendengar urusan dapurnya. Untuk menjaga harga diri Yanti, Eko langsung memalingkan wajah. Ia menunduk dan pura-pura membenarkan handuk yang tadi sudah rapi. Menarik ujungnya, merapikan lipatannya, bahkan menepuk-nepuk sedikit seolah memang itu niat awalnya.

Di bawah sana, Yanti masih menatap beberapa detik. Kemudian, ia menundukkan kepala, menarik napas panjang, dan mengusap lengan kirinya sendiri. Yanti sepertinya membutuhkan ruang sendiri. Maka, Eko masuk ke kamarnya dan menutup pintu perlahan. Bukan karena ia takut, bukan karena ia tidak peduli, tapi karena ia merasa memberi Yanti sedikit ruang untuk memulihkan dirinya adalah pilihan terbaik.

Setelah kejadian itu, Eko berusaha untuk berpura-pura tidak pernah melihat apa pun. Ia tetap di kamarnya, mandi, lalu pergi kuliah. Namun, sepanjang pagi, ekspresi Yanti ketika menoleh tadi sulit Eko lupakan. Namun, Eko betul-betul tidak ingin mencampuri urusan rumah tangga orang lain.

Saat Eko pulang dari kampus, di depan gerbang rumahnya, Eko tampak sedikit terkejut melihat Yanti yang tampak sangat cantik siang itu. Ia mengenakan setelan sederhana yang membuat lekuk tubuhnya terlihat jelas dan juga riasan tipis yang membuatnya tampak lebih menarik. Walaupun tampak sangat cantik, hal itu tetap tidak dapat menyembunyikan raut muram dan sedih dari wajahnya.

Eko yang sedikit tenggelam dalam lamunan segera tersadar oleh suara Yanti.

“Eko… sebentar.” Suaranya lembut, tapi terdengar sedikit ragu.

Eko tersadar. “Iya, Bu?”

Yanti menelan ludah. “Ada waktu bentar nggak? Aku… mau ngomong sesuatu. Kita ngobrol bentar, nggak lama.”

Eko sempat ingin menolak. Namun, melihat raut wajah Yanti yang muram dan bagaimana tangannya sedikit bergetar, ia akhirnya mengangguk.

“Di mana, Bu?”

“Di rumahku aja. Gak ada siapa-siapa kok. Suamiku juga sepertinya tidak akan pulang,” ucap Yanti dengan muka yang masih menunduk, seakan tidak ada keberanian untuk menatap mata Eko.

Eko menoleh ke kanan dan ke kiri. Bagaimanapun, Yanti sudah bersuami. Bukan hal yang baik jika ada yang melihat mereka berdua dalam satu rumah.

Yanti yang menyadari kekhawatiran Eko langsung menariknya untuk masuk ke dalam rumah. “Bukankah akan lebih banyak yang melihat kalau kita bicara di luar?”

Yanti pun mengajak Eko masuk ke dalam rumah dan mereka berdua duduk di sofa kamar tamu. Secangkir teh pun disuguhkan oleh Yanti.

Suasana awalnya kaku. Yanti menunduk, mengusap-usap cangkir tehnya sambil menarik napas panjang.

“Aku tahu kamu dengar semuanya tadi pagi,” katanya akhirnya.

Eko langsung menegakkan tubuh. “Maaf, Bu. Saya nggak sengaja. Saya juga nggak—”

“Nggak apa-apa,” Yanti memotong, suaranya pelan. “Justru karena itu… aku nggak enak kalau kamu mikir macam-macam.”

Eko mengangguk. “Saya nggak mikir apa-apa kok, Bu.”

Yanti tersenyum kecil. “Aku cuma… nggak nyangka kamu ada di balkon. Aku malu. Suara kami pasti besar.”

Eko terdiam, mencoba memilih kata yang paling aman. “Saya nggak akan ceritain siapa-siapa. Itu urusan Bu Yanti.”

Yanti mengangguk. Matanya terlihat sedikit berkaca, tapi dia menunduk sebelum terlihat jelas. “Terima kasih. Aku cuma… butuh bilang itu aja.”

Suasana hening kembali. Eko sebenarnya ingin segera pulang, tapi Yanti yang memegang gelas dengan sedikit gemetar membuatnya tetap duduk.

“Ibu nggak apa-apa?” akhirnya ia bertanya.

Pertanyaan sederhana itu membuat Yanti menghela napas panjang. “Kadang aku capek, Ko… Tapi ya aku tahu, ini rumah tangga. Aku cuma… nggak boleh terlihat lemah.”

Eko tidak menjawab. Karena ia tahu, jawaban apa pun akan membuatnya terlihat ikut campur.

Saat Eko berencana untuk mengakhiri obrolan siang itu, tiba-tiba Yanti menangis di pelukannya. Eko yang terkejut pun bingung harus merespons seperti apa. Sebenarnya, Eko ingin melepas pelukan itu, namun melihat kesedihan dari Yanti, dia memutuskan untuk membiarkannya untuk beberapa saat.

Namun, dalam pelukan itu, Eko mulai merasakan perasaan aneh dalam dirinya. Dia merasakan sesuatu yang besar, kenyal, dan hangat menempel di bahunya. Dan tanpa bisa dikendalikan, sesuatu mengeras dari balik celananya.

Di titik ini, Eko mencoba mengendalikan dirinya. Namun, apa daya? Yanti yang memang memiliki tubuh yang bagus dan wajah yang sebenarnya sangat menarik, kini berada di pelukannya dan hanya ada mereka berdua di rumah itu.

Ketika Yanti hendak melepas pelukan, tangannya tidak sengaja menyenggol sesuatu yang mengeras di balik celana Eko.

Ketika benda itu tersenggol, Eko seakan tidak dapat menahan rasa malunya. “Maaf, Bu. Aku gak ada maksud….”

Belum sempat Eko menyelesaikan ucapannya, Yanti menggunakan jarinya untuk menutup lembut bibir Eko.

“Apakan itu menjadi seperti itu gara-gara aku?” ucap Yanti dengan muka yang memerah dan tatapan yang berubah dari ekspresi sedihnya tadi.

Eko benar-benar tidak bisa menjawab pertanyaan itu. Mereka berdua saling menatap untuk beberapa saat.

Tanpa mereka sadari, perlahan bibir keduanya mulai saling mendekat, seakan memotong jarak. Tidak ada sepatah kata pun yang keluar dari mulut mereka. Mereka memilih pasrah kepada nalurinya dan menyerahkan semuanya kepada keadaan.

Dalam waktu singkat, bibir mereka sudah saling bertemu. Bukan sekadar kecupan biasa, namun bibir mereka mulai beradu. Suara napas yang mulai memburu memenuhi ruangan itu.

Tangan Eko mulai bergerak liar menyusuri setiap jengkal lekuk tubuh Yanti. Tidak ada perlawanan dari Yanti. Malah, gerakan dari Yanti terkesan lebih mengimbangi. Belaian halus dari tangan Yanti membuat Eko semakin kehilangan kendali.

Di tengah suasana yang semakin intens, tangan Yanti—tanpa disadari Eko—mulai mengarah ke arah batang yang sedari tadi sudah tidak bisa dia kendalikan lagi. Eko menahan napas, seakan tidak dapat menahan sentuhan lembut dari tangan Yanti.

“Eko, ini keras banget…”

Muka Eko memerah. Dia ingin berhenti karena sadar dengan risikonya, namun hasratnya mengalahkan logikanya.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
40 Chapters
หย่า
บทนำมีคนเคยกล่าวไว้ว่าสิ่งที่แน่นอนอาจไม่แน่นอนเสมอไป ความรักที่ยังยืนอาจไม่ยังยืน…เพราะฉะนั้นควรเตรียมใจไว้เสมอ เหมือนดัง นิสาที่คิดว่าครอบครัวของตัวเองนั้นอบอุ่นสมบรูณ์มีสามีที่ดีมีลูกที่น่ารัก แต่แล้วทุกอย่างก็พังทะลายลงเพียงชั่วข้ามคืน...เมื่อวันหนึ่งคนเป็นสามีเดินเข้ามาบอกเธอว่าเขาไม่ได้รักเธอแล้วและเขาต้องการที่จะหย่า แล้วเธอจะทำอะไรได้อีกเมื่อเขาอยากไปก็ต้องปล่อยให้เขาไปถึงแม้จะรักเขามากก็ตาม เพราะชีวิตต้องเดินหน้าต้องดูแลลูกสาวที่รักเพื่อที่จะให้เขาเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดีแนะนำตัวละคร~สุนิสา หรือ นิสา อายุ 29 คุณแม่ยังสาว...ที่มีใบหน้าได้รูปอ่อนหวาน ดวงตากลมโตสีน้ำตาลทอง ผมยาวสีน้ำตาลอ่อน ผิวขาวเนียนดุจไข่มุก...ถึงแม้จะมีลูกสาว ในวัย 5 ขวบแล้วก็ตาม...แต่ก็ไม่อาจหยุดความสวยของเธอได้ ถึงแม้นิสาจะเป็นแค่แม่บ้านธรรมดาแต่เธอก็มีหัวการค้าเธอชอบค้าขาย และด้วยเหตุนี้เธอจึงเปิดมินิมาร์ทเล็ก ๆ ที่บ้านเพื่อหาเงินมาจุนเจื่อครอบครัวอีกทาง~เจตนิพัทธ์ หรือ เจน อายุ 32 สามีตัวดีย์ที่มีจิตใจโลเล รูปหน้าคมเข้มหล่อเหล่า หุ่นสมาร์ท ผิวสีแทน มีมนุษยสัมพันธ์ที่ดีและหน้าที่การงานที่เป็นถึงผู้จัดกา
Read more
ความจริงที่แสนเข็ญปวด
ชีวิตที่ใช่ร่วมกันตลอดหลายปีที่ผ่านมาไหลย้อนกลับมาทำร้ายซ้ำๆ คำถามเดียวที่วนเวียนอยู่ในหัวคือ ~เราพลาดตรงไหน~ จนกระทั่งความเหนื่อยล้าทางอารมณ์ฉุดให้เธอจมดิ่งสู่ห้วงนิทราไปพร้อมกับลูกสาวในอ้อมกอดเช้าวันใหม่เข้ามาเยือน…แสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านผ้าม่านหน้าต่างไม่ได้ทำให้ใจของนิสาสว่างขึ้นเธอลุกขึ้นมาด้วยดวงตาที่บวมช้ำและหัวใจที่หนักอึ้ง วันนี้เธอตัดสินใจที่จะปิดร้าน…นิสาพาลูกขวัญไปส่งที่บ้านแม่ของเธอ "ฝากลูกขวัญด้วยนะแม่ สาทำธุระแป๊บเดียว เดี๋ยวกลับมารับ" นิสาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยจนแม่ของเธอสังเกตได้ถึงความผิดปกติ แต่เธอก็ไม่ได้อธิบายอะไรมากกว่านั้น“ได้ลูกไปทำธุระเถอะ ไม่ต้องเป็นห่วงลูกขวัญเดี๋ยวแม่ดูให้เอง/ไปเถอะลูกขวัญคุณตาซื้อขนมไว้ให้หนูเยอะแยะเลยนะมีแต่ของที่หนูชอบทั้งนั้นเลย”แม่ของนิสาเอ่ยบอกให้ลูกสาวได้สบายใจก่อนจะจูงมือหลานรักเข้าบ้าน ขณะลุกขวัญโบกมือบ๊ายบายแม่ก่อนจะเห็นว่าแม่ตัวเองยิ้มให้แล้วขับรถออกไป เด็กน้อยจึงเดินกอดตุ๊กตาหมีตัวโปรดเดินเข้าบ้านคุณยายนิสาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหา รดา เพื่อนสนิทที่รู้ใจที่สุด "รดาแกอยู่บ้านไหมออกมาหน่อยฉันจอดรถอยู่หน้าบ้านแก"“อยู่…รอแป๊บน
Read more
ชีวิตใหม่
เมื่อความจริงทุกอย่างปรากฎ นิสาบอกตัวเองว่าเธอจะสู้และจะไม่ยอมแพ้ในโชคชะตานี้ รดามองเพื่อนที่นั่งอยู่เบาะคนขับก็อดเป็นห่วงเพื่อนไม่ได้ถึงแม้จะไม่เห็นน้ำตาของเพื่อนก็ตามแต่ดูสภาพเพื่อนที่มีแต่ความเหนื่อยและอ่อนล้ากับเหตุการณ์เมื่อครู่“นิสาแกไหวหรือเปล่า ให้ขับรถไปรับลูกขวัญแทนแกดีกว่า” “ฉันไหว…” นิสาบอกเพื่อนขณะขับรถออกมาแล้ววนรถไปส่งเพื่อนเมื่อส่งเพื่อนเสร็จ เธอกลับหัวรถตรงดึงไปบ้านพ่อกับแม่ทันทีรถยนต์สัญชาติญี่ปุ่นขับเข้าไปจอดที่ลานหน้าบ้านปูนสองชั้นสีขาว ทันทีที่ลูกขวัญเห็นรถ เด็กน้อยจำได้ดีว่ารถใคร เสียงใสตะโกนขึ้นเสียงดังด้วยความดีใจพร้อมวิ่งออกมาหาแม่ที่รถ “แม่มาแล้ว” คุณตาคุณยายเห็นหลานวิ่งออกมาทั้งสองรีบวิ่งตามและมาหยุดที่รถของลูกสาวเช่นกัน“ธุระเรียบร้อยแล้วเหรอลูก"เป็นแม่ที่ถามลูกสาว ขณะคนเป็นพ่อที่ตามหลังแม่มาติด ๆ เมื่อมาหยุดยืนต่อหน้าลูกสาว สายตาของพ่อสำรวจใบหน้าลูกสาวที่ซีดเซียวคราวนี้พ่อเลื่อนสายตาดูลูกสาวอย่างระเอียดพบว่าวันนี้ร่างกายดูอ่อนล้าไม่กระชับกระเฉิงเหมือนเก่าเหมือนลูกพบเจอปัญหาที่หนักหนาเขาจึงเอ่ยถามลูกด้วยความเป็นห่วง “เหนื่อยเหรอลูกไม่สบายหรือมีเรื่องอะ
Read more
หลงเสน่ห์
คอนโดชั้น 22 นิสานั่งอยู่หน้ากล้องพร้อมฉีกยิ้ม เสียงหวานของแม่ค้าออนไลน์อธิบายสินค้าอย่างละเอียด ขณะลูกค้าและแฟนคลับของสองแม่ลูกที่เข้ามาดูไลฟ์มีทั้งริวิวสินค้าและถามหาเด็กน้อยตัวเล็กที่ชอบเข้ามาในไลฟ์ช่วยแม่ขายของ คุณแม่อย่างนิสาไล่อ่านข้อความทีละข้อความ บ้างข้อความอ่านทันบ้างไม่ทันบ้างแต่แม่ค้าแสนสวยพยายามตอบ เพื่อไม่ให้เสียลูกค้าและฐานแฟนคลับ-สวัสดีคะคุณแม่วันนี้นางฟ้ายังไม่เลิกเรียนเหรอคะ คิดถึงน้องจัง--สวัสดีคะคุณแม่ อยากเห็นหน้าน้องลูกขวัญจังเลยเมื่อไหร่น้องลูกขวัญจะกลับมาคะ--ครีมทาผิวใช้ดีมาก ลูกสาวชอบมากเลยคะ--ครีมอาบน้ำใช้ดีมาก ราคาก็ไม่แรง กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลูกชอบมากเลยคะ-และอีกหลายข้อความที่พิมพ์ส่งมาให้นิสาอ่าน เสียงหวานเอ่ยตอบลูกค้าอย่างเป็นมิตร“ขอบคุณคนที่เคยซื้อไปใช้แล้วรีวิวให้นะคะ ผลิตภัณของนิสาทุกตัวน้องลูกขวัญใช้มาหมดแล้วใช้จริง เพราะเป็นผลิตภัณที่อ่อนโยนปลอดภัยไม่ระคายเคียงต่อผิวเด็กคะ ส่วนใครคิดถึงลูกขวัญอีกไม่ถึง 5 นาทีน่าจะได้เห็นหน้าเด็กน้อยแล้วนะ”และก็จริงตามที่แม่ค้าแสนสวยบอกไม่ถึงห้านาทีร่างเล็กขาสั่นเดินเข้ามาในห้องที่แม่ทำเป็นห้องไลฟ์สด เสียงใสแทรกเข้าม
Read more
แผนดึงตัวพร้อมดึงใจ
"แม่เลี้ยงเดี่ยวเหรอ..." ณัฐพึมพำหลังจากที่เขาแอบเช็กประวัติคร่าวๆ จากโปรไฟล์ของเธอ ความประทับใจในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้น เขาตกหลุมรักในความแกร่ง และความอ่อนโยนที่ผสมผสานกันอย่างลงตัวในตัวนิสาเช้าวันรุ่งขึ้น ณัฐเรียกเลขาส่วนตัวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเขาดูกระตือรือร้นผิดปกติ"คุณก้อย ช่วยติดต่อเจ้าของแบรนด์ Nisa & Lukkhwan ให้ผมหน่อย บอกเขาว่าห้างเรามีโปรเจกต์ 'Empowering Moms' และผมต้องการให้สินค้าของเขาเป็นแบรนด์ชูโรงในโซนออร์แกนิก""ได้ค่ะคุณณัฐ จะให้ส่งเอกสารเสนอเงื่อนไขไปเลยไหมคะ?" มือบางของเลขาสาวจดทุกอย่างที่เจ้านายสั่งก่อนจะเสยใบหน้าถามท่านประธานถึงเงื่อนไขของทางห้าง"ยังไม่ต้อง...นัดเขาเข้ามาพบผมที่นี่ ผมอยากคุยรายละเอียด...ทุกอย่างด้วยตัวเอง"ประธานหนุ่มรีบเอ่ยปฎิเสธและเน้นย้ำ ไม่ใช่อะไรเพราะเขามีแผนการอยู่ในหัวเขาอยู่แล้ว “ได้คะ”เลขาสาวขานรับก่อนออกจากห้องรีบจัดงานที่ได้รับมอบหมายจากหัวหน้างานทันที ติ้ง ติ้ง ! เสียงแจ้งเตือนอีเมลในโทรศัพท์มือถือทำให้นิสาที่กำลังนั่งเช็กสต็อกสินค้าถึงกับชะงัก เมื่อเห็นชื่อหัวข้อจาก ‘ฝ่ายจัดซื้อและบริหารพื้นที่ ห้างสร
Read more
ขอคอนแทคพร้อมแลกใจ
ณัฎหัวเราะเบา ๆ ในลำคออย่างอารมณ์ดี แววตาคมกริบใต้กรอบหน้าสุขุมฉายประกายเอ็นดูทั้งแม่และลูก เขาไม่ได้คัดค้านเรื่องที่เธอขอเป็นคนเลี้ยง เพราะรู้ดีว่าผู้หญิงที่แกร่งและหยิ่งในศักดิ์ศรีอย่างนิสาคงสบายใจกว่าหากได้เป็นฝ่าย "ให้" บ้างในฐานะเจ้าของแบรนด์"ตกลงครับ แต่มื้อหน้า... ผมจองตัวพวกคุณล่วงหน้าเลยนะ" เขาพูดกลั้วยิ้มพลางขยับเนกไทให้เข้าที่ ก่อนจะเดินนำทั้งสองไปยังลิฟต์ผู้บริหารที่เชื่อมต่อตรงสู่โซนร้านอาหารระดับพรีเมียมบรรยากาศในร้านอาหารภายในร้านอาหารอิตาเลียนที่ตกแต่งด้วยโทนสีอุ่นและกระจกใสบานใหญ่ ณัฎเลือกที่นั่งริมหน้าต่างที่มองเห็นวิวสวนลอยฟ้าของห้าง เพื่อให้น้องลูกขวัญได้ตื่นตาตื่นใจกับพื้นที่สีเขียวใจกลางเมือง"พาสต้าคาโบนาร่าสูตรดั้งเดิมสำหรับเจ้าหญิงตัวน้อยมาแล้วครับ" ณัฎเอ่ยขึ้นขณะบริกรวางจานอาหารลงตรงหน้าน้องลูกขวัญ เขาคอยสังเกตการณ์อยู่เงียบ ๆ เมื่อเห็นเด็กน้อยพยายามม้วนเส้นพาสต้าอย่างเก้ ๆ กัง ๆ เขาก็ไม่ได้รีบร้อนเข้าไปช่วยจนเกินงาม แต่กลับคอยแนะนำเทคนิคเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้ลูกขวัญทำด้วยตัวเองจนสำเร็จ"เก่งมากครับลูกขวัญ" เขาเอ่ยชมพร้อมยกนิ้วโป้งให้ ทำเอาเด็กน้อยยิ้มจนตาหยีน
Read more
สานสัมพันธ์
เช้าวันรุ่งขึ้น ณัฐไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า เขาใช้ข้ออ้างเรื่อง ‘การสำรวจพื้นที่จริง’ เพื่อที่จะได้เห็นใบหน้าหวานๆ ของเจ้าของแบรนด์อีกครั้ง เขาต่อสายตรงหานิสาด้วยน้ำเสียงที่ดูเป็นงานเป็นการ แต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยน"คุณนิสาครับ วันนี้ช่วงบ่ายพอจะมีเวลาไหม? ผมอยากให้คุณเข้ามาดูทำเลที่จะวางเคาน์เตอร์ Nisa & Lukkhwan ด้วยตัวเอง เราจะได้ปรึกษาเรื่องการตกแต่งร้านให้ตรงกับคอนเซปต์ของคุณที่สุด... อ้อ พานางแบบตัวน้อยมาวิ่งเล่นด้วยก็ได้นะครับ ผมเตรียมโซนรับรองไว้ให้แล้ว"นิสาตกปากรับคำ ก่อนนิสาจัดการเปลี่ยนจากชุดลำลองสำหรับแพ็กของ มาเป็นชุดที่ดูภูมิฐานแต่ยังคงความอ่อนหวาน เธอเลือกสวม ชุดเดรสสีครีมเข้ารูป ตัดเย็บด้วยผ้าเนื้อดีที่ดูเรียบหรู เสริมบุคลิกด้วยรองเท้าส้นสูงสีนู๊ดที่ทำให้เธอดูเป็นนักธุรกิจหญิงรุ่นใหม่ที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ส่วน น้องลูกขวัญ เธอก็จับแต่งตัวด้วยชุดกระโปรงฟูฟ่องสีชมพูอ่อน พร้อมติดโบสีเข้าชุดกันจนดูเหมือนตุ๊กตาเดินได้"รดา แกแน่ใจนะว่าไม่ไปดูด้วยกัน?" นิสาหันไปถามเพื่อนสนิทอีกครั้งขณะที่กำลังเช็กความเรียบร้อยของเครื่องสำอางหน้ากระจกรดา เงยหน้าขึ้นจากกองกล่องพัสดุแล้วโบกมื
Read more
เป็นข่าว
บรรยากาศในมุมกึ่งส่วนตัวของห้างสรรพสินค้ากำลังเต็มไปด้วยมวลความสุขที่ชวนให้คนมองใจฟั่นเฟือน ณัฎที่สวมใส่ชุดลำลองแสนสบาย กลับใช้สายตาที่แพรวพราวและน้ำเสียงทุ้มนุ่มคอยรุกจีบนิสาอย่างไม่ลดละ ร่างสูงโน้มตัวต่ำลงมาหาคนเขินเล็กน้อยจนระยะห่างลดน้อยลงทุกที"ถ้าคุณนิสาเอาแต่เขินหน้าแดงแบบนี้ ผมจะถือว่าคุณเริ่มเปิดใจให้ผมแล้วนะครับ" ณัฎกระซิบเบา ๆ คนได้ฟังถึงกับไปไม่เป็น เธอได้แต่ยืนก้มหน้า บิดชายเสื้อตัวเองเบาๆ และเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อหลบสายตาที่ร้อนแรงคู่นั้น ความร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนนวลแก้มจนซับสีแดงระเรื่อ ท่าทางประหม่าราวกับสาวน้อยแรกรักของเธอทำเอาณัฎถึงกับหลุดยิ้มด้วยความเอ็นดูแต่ทว่า ในจังหวะที่โลกทั้งใบเหมือนจะมีแค่เขาสองคน ช่างภาพปาปารัสซี่ จากสำนักข่าวบันเทิงชื่อดังที่แอบซุ่มอยู่หลังเสาต้นใหญ่ ก็ไม่ปล่อยให้ภาพ "ช็อตเด็ด" หลุดมือไป เขาบรรจงกดชัตเตอร์รัวบันทึกภาพทุกอิริยาบถ ทั้งตอนที่ณัฎโน้มตัวเข้าใกล้ และตอนที่นิสาหันหน้าหนีด้วยความอายเพียงไม่กี่นาทีหลังจากนั้น รูปภาพเหล่านั้นก็ถูกอัปโหลดขึ้นโลกโซเชียลพร้อมหัวข้อข่าวที่ร้อนแรงที่สุดของวัน:‘หลุดช็อตฟิน! ไฮโซทายาทห้างดังรุกจ
Read more
หวาดกลัว
นิสากำมือแน่นจนเริ่มซึมไปด้วยเหงื่อ ความกังวลฉายชัดในแววตาจน รดา เพื่อนสนิทต้องดึงตัวเธอไปสงบสติอารมณ์ที่หลังร้าน"สา... ฉันว่าเรื่องนี้มันชักจะไปกันใหญ่แล้วนะ" รดาเอ่ยด้วยความเป็นห่วง "ที่ไอ้เจนมันขู่เรียกเงินน่ะเรื่องหนึ่ง แต่ที่ฉันห่วงที่สุดคือมันจะเข้าถึงตัวลูกขวัญ แกต้องระวังตัวนะ"รดาเตือนเพื่อนด้วยความหวังดีคำพูดของรดาเหมือนปลุกสัญชาตญาณแม่ นิสารีบดูนาฬิกาแล้วตัดสินใจไปรับลูกขวัญที่โรงเรียนไวกว่าปกติทันที เธออุ้มลูกสาวขึ้นรถด้วยความระแวงสายตาคนรอบข้าง ก่อนจะพามุ่งหน้าไปยังห้างสรรพสินค้าเพื่อเช็กพื้นที่วางสินค้าเป็นครั้งสุดท้ายก่อนวันเปิดตัวจริง โดยหวังว่าระบบรักษาความปลอดภัยของห้างจะช่วยให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นทว่าในขณะที่เธอกำลังยืนเช็กการวางดิสเพลย์ด้วยท่าทางเหม่อลอยและสีหน้าตึงเครียดร่างสูงในชุดสูทสีกรมท่ามาดเนี้ยบก็เดินตรงเข้ามาหาเธอ"คุณนิสาครับ" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยทำให้คนที่ยืนเหม่อลอยสะดุ้งโหยงตกใจ มือบางหยุดชะงักก่อนจะค่อย ๆ หันไปมองอย่างช้า ๆ ทว่าคนที่เอ่ยเรียกกับมาหยุดยืนตรงหน้าเธอ ไม่เพียงเท่านั้นเขายังจ้องมองเขาไปดวงตาที่วูบไหวและเหมือนเขาจะค้นพบอะไรบ้างอย่างที่เ
Read more
จุดจบ
สภาพห้องเช่าหลังตลาดที่ทั้งแคบและอับชื้นคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นเหล้าและบุหรี่ ร่างหนาของเจน คลานกลับเข้ามาในห้องด้วยสภาพที่ดูไม่ได้ เสื้อผ้าขาดกะรุ่งกะริ่ง ใบหน้าบวมเป่งและเขียวช้ำจนเสียโฉม เขาพยายามพยุงตัวไปนั่งที่มุมห้องอย่างหมดแรงเมย์ ที่นั่งไขว่ห้างทาเล็บสีแดงสดอยู่บนโซฟาเก่าๆ ปรายหางตามองสามีคนใหม่ด้วยความรำคาญใจ แทนที่จะเป็นห่วง เธอกลับแค่นยิ้มเยาะและพ่นลมหายใจออกมาอย่างขัดใจ"โถ่... สภาพ! ไปหาเมียเก่าท่าไหนถึงได้สะบักสะบอมกลับมาเป็นหมาถูกรถชนแบบนี้ฮะ?" เมย์จีบปากจีบคอถามพลางสะบัดมือให้เล็บแห้ง "แล้วเงินล่ะ? ห้าแสนที่คุยไว้น่ะ ได้มาสักบาทไหม!""มึงหุบปากไปเลยเมย์!" เจนตะคอกกลับเสียงพร่า แต่มันแฝงไปด้วยความหวาดกลัวที่ยังฝังใจ "ก็เพราะมึงนั่นแหละยุกู! ดีเท่าไหร่แล้วที่พวกมันไม่ลากกูไปส่งตำรวจ!"เจนหลับตาลง ภาพเหตุการณ์ในมุมมืดหลังห้างยังคงตามหลอกหลอนเขา บอดี้การ์ดร่างยักษ์ของณัฎไม่ได้แค่ขู่ แต่พวกมันลงมือหนักหน่วงจนเขาแทบขาดใจ ทุกหมัดที่กระแทกเข้ามาเหมือนจะย้ำเตือนถึงความโอหังของเขา ก่อนที่หัวหน้าบอดี้การ์ดจะกระชากคอเสื้อเขาขึ้นมาพูดประโยคที่ทำให้เขาชาไปทั้งตัว"เจ้านายฉันบอกว่า... ท
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status