รักครั้งใหม่ต้องไลไลกว่าเก่า

บทนำมีคนเคยกล่าวไว้ว่าสิ่งที่แน่นอนอาจไม่แน่นอนเสมอไป ความรักที่ยังยืนอาจไม่ยังยืน…เพราะฉะนั้นควรเตรียมใจไว้เสมอ เหมือนดัง นิสาที่คิดว่าครอบครัวของตัวเองนั้นอบอุ่นสมบรูณ์มีสามีที่ดีมีลูกที่น่ารัก แต่แล้วทุกอย่างก็พังทะลายลงเพียงชั่วข้ามคืน...เมื่อวันหนึ่งคนเป็นสามีเดินเข้ามาบอกเธอว่าเขาไม่ได้รักเธอแล้วและเขาต้องการที่จะหย่า แล้วเธอจะทำอะไรได้อีกเมื่อเขาอยากไปก็ต้องปล่อยให้เขาไปถึงแม้จะรักเขามากก็ตาม เพราะชีวิตต้องเดินหน้าต้องดูแลลูกสาวที่รักเพื่อที่จะให้เขาเติบโตเป็นผู้ใหญ่ที่ดีแนะนำตัวละคร~สุนิสา หรือ นิสา อายุ 29 คุณแม่ยังสาว...ที่มีใบหน้าได้รูปอ่อนหวาน ดวงตากลมโตสีน้ำตาลทอง ผมยาวสีน้ำตาลอ่อน ผิวขาวเนียนดุจไข่มุก...ถึงแม้จะมีลูกสาว ในวัย 5 ขวบแล้วก็ตาม...แต่ก็ไม่อาจหยุดความสวยของเธอได้ ถึงแม้นิสาจะเป็นแค่แม่บ้านธรรมดาแต่เธอก็มีหัวการค้าเธอชอบค้าขาย และด้วยเหตุนี้เธอจึงเปิดมินิมาร์ทเล็ก ๆ ที่บ้านเพื่อหาเงินมาจุนเจื่อครอบครัวอีกทาง~เจตนิพัทธ์ หรือ เจน อายุ 32 สามีตัวดีย์ที่มีจิตใจโลเล รูปหน้าคมเข้มหล่อเหล่า หุ่นสมาร์ท ผิวสีแทน มีมนุษยสัมพันธ์ที่ดีและหน้าที่การงานที่เป็นถึงผู้จัดกา

เมื่อความจริงทุกอย่างปรากฎ นิสาบอกตัวเองว่าเธอจะสู้และจะไม่ยอมแพ้ในโชคชะตานี้ รดามองเพื่อนที่นั่งอยู่เบาะคนขับก็อดเป็นห่วงเพื่อนไม่ได้ถึงแม้จะไม่เห็นน้ำตาของเพื่อนก็ตามแต่ดูสภาพเพื่อนที่มีแต่ความเหนื่อยและอ่อนล้ากับเหตุการณ์เมื่อครู่“นิสาแกไหวหรือเปล่า ให้ขับรถไปรับลูกขวัญแทนแกดีกว่า” “ฉันไหว…” นิสาบอกเพื่อนขณะขับรถออกมาแล้ววนรถไปส่งเพื่อนเมื่อส่งเพื่อนเสร็จ เธอกลับหัวรถตรงดึงไปบ้านพ่อกับแม่ทันทีรถยนต์สัญชาติญี่ปุ่นขับเข้าไปจอดที่ลานหน้าบ้านปูนสองชั้นสีขาว ทันทีที่ลูกขวัญเห็นรถ เด็กน้อยจำได้ดีว่ารถใคร เสียงใสตะโกนขึ้นเสียงดังด้วยความดีใจพร้อมวิ่งออกมาหาแม่ที่รถ “แม่มาแล้ว” คุณตาคุณยายเห็นหลานวิ่งออกมาทั้งสองรีบวิ่งตามและมาหยุดที่รถของลูกสาวเช่นกัน“ธุระเรียบร้อยแล้วเหรอลูก"เป็นแม่ที่ถามลูกสาว ขณะคนเป็นพ่อที่ตามหลังแม่มาติด ๆ เมื่อมาหยุดยืนต่อหน้าลูกสาว สายตาของพ่อสำรวจใบหน้าลูกสาวที่ซีดเซียวคราวนี้พ่อเลื่อนสายตาดูลูกสาวอย่างระเอียดพบว่าวันนี้ร่างกายดูอ่อนล้าไม่กระชับกระเฉิงเหมือนเก่าเหมือนลูกพบเจอปัญหาที่หนักหนาเขาจึงเอ่ยถามลูกด้วยความเป็นห่วง “เหนื่อยเหรอลูกไม่สบายหรือมีเรื่องอะ

"แม่เลี้ยงเดี่ยวเหรอ..." ณัฐพึมพำหลังจากที่เขาแอบเช็กประวัติคร่าวๆ จากโปรไฟล์ของเธอ ความประทับใจในตอนแรกแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้น เขาตกหลุมรักในความแกร่ง และความอ่อนโยนที่ผสมผสานกันอย่างลงตัวในตัวนิสาเช้าวันรุ่งขึ้น ณัฐเรียกเลขาส่วนตัวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเขาดูกระตือรือร้นผิดปกติ"คุณก้อย ช่วยติดต่อเจ้าของแบรนด์ Nisa & Lukkhwan ให้ผมหน่อย บอกเขาว่าห้างเรามีโปรเจกต์ 'Empowering Moms' และผมต้องการให้สินค้าของเขาเป็นแบรนด์ชูโรงในโซนออร์แกนิก""ได้ค่ะคุณณัฐ จะให้ส่งเอกสารเสนอเงื่อนไขไปเลยไหมคะ?" มือบางของเลขาสาวจดทุกอย่างที่เจ้านายสั่งก่อนจะเสยใบหน้าถามท่านประธานถึงเงื่อนไขของทางห้าง"ยังไม่ต้อง...นัดเขาเข้ามาพบผมที่นี่ ผมอยากคุยรายละเอียด...ทุกอย่างด้วยตัวเอง"ประธานหนุ่มรีบเอ่ยปฎิเสธและเน้นย้ำ ไม่ใช่อะไรเพราะเขามีแผนการอยู่ในหัวเขาอยู่แล้ว “ได้คะ”เลขาสาวขานรับก่อนออกจากห้องรีบจัดงานที่ได้รับมอบหมายจากหัวหน้างานทันที ติ้ง ติ้ง ! เสียงแจ้งเตือนอีเมลในโทรศัพท์มือถือทำให้นิสาที่กำลังนั่งเช็กสต็อกสินค้าถึงกับชะงัก เมื่อเห็นชื่อหัวข้อจาก ‘ฝ่ายจัดซื้อและบริหารพื้นที่ ห้างสร

เช้าวันรุ่งขึ้น ณัฐไม่ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า เขาใช้ข้ออ้างเรื่อง ‘การสำรวจพื้นที่จริง’ เพื่อที่จะได้เห็นใบหน้าหวานๆ ของเจ้าของแบรนด์อีกครั้ง เขาต่อสายตรงหานิสาด้วยน้ำเสียงที่ดูเป็นงานเป็นการ แต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยน"คุณนิสาครับ วันนี้ช่วงบ่ายพอจะมีเวลาไหม? ผมอยากให้คุณเข้ามาดูทำเลที่จะวางเคาน์เตอร์ Nisa & Lukkhwan ด้วยตัวเอง เราจะได้ปรึกษาเรื่องการตกแต่งร้านให้ตรงกับคอนเซปต์ของคุณที่สุด... อ้อ พานางแบบตัวน้อยมาวิ่งเล่นด้วยก็ได้นะครับ ผมเตรียมโซนรับรองไว้ให้แล้ว"นิสาตกปากรับคำ ก่อนนิสาจัดการเปลี่ยนจากชุดลำลองสำหรับแพ็กของ มาเป็นชุดที่ดูภูมิฐานแต่ยังคงความอ่อนหวาน เธอเลือกสวม ชุดเดรสสีครีมเข้ารูป ตัดเย็บด้วยผ้าเนื้อดีที่ดูเรียบหรู เสริมบุคลิกด้วยรองเท้าส้นสูงสีนู๊ดที่ทำให้เธอดูเป็นนักธุรกิจหญิงรุ่นใหม่ที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ ส่วน น้องลูกขวัญ เธอก็จับแต่งตัวด้วยชุดกระโปรงฟูฟ่องสีชมพูอ่อน พร้อมติดโบสีเข้าชุดกันจนดูเหมือนตุ๊กตาเดินได้"รดา แกแน่ใจนะว่าไม่ไปดูด้วยกัน?" นิสาหันไปถามเพื่อนสนิทอีกครั้งขณะที่กำลังเช็กความเรียบร้อยของเครื่องสำอางหน้ากระจกรดา เงยหน้าขึ้นจากกองกล่องพัสดุแล้วโบกมื

นิสากำมือแน่นจนเริ่มซึมไปด้วยเหงื่อ ความกังวลฉายชัดในแววตาจน รดา เพื่อนสนิทต้องดึงตัวเธอไปสงบสติอารมณ์ที่หลังร้าน"สา... ฉันว่าเรื่องนี้มันชักจะไปกันใหญ่แล้วนะ" รดาเอ่ยด้วยความเป็นห่วง "ที่ไอ้เจนมันขู่เรียกเงินน่ะเรื่องหนึ่ง แต่ที่ฉันห่วงที่สุดคือมันจะเข้าถึงตัวลูกขวัญ แกต้องระวังตัวนะ"รดาเตือนเพื่อนด้วยความหวังดีคำพูดของรดาเหมือนปลุกสัญชาตญาณแม่ นิสารีบดูนาฬิกาแล้วตัดสินใจไปรับลูกขวัญที่โรงเรียนไวกว่าปกติทันที เธออุ้มลูกสาวขึ้นรถด้วยความระแวงสายตาคนรอบข้าง ก่อนจะพามุ่งหน้าไปยังห้างสรรพสินค้าเพื่อเช็กพื้นที่วางสินค้าเป็นครั้งสุดท้ายก่อนวันเปิดตัวจริง โดยหวังว่าระบบรักษาความปลอดภัยของห้างจะช่วยให้เธอรู้สึกอุ่นใจขึ้นทว่าในขณะที่เธอกำลังยืนเช็กการวางดิสเพลย์ด้วยท่าทางเหม่อลอยและสีหน้าตึงเครียดร่างสูงในชุดสูทสีกรมท่ามาดเนี้ยบก็เดินตรงเข้ามาหาเธอ"คุณนิสาครับ" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยทำให้คนที่ยืนเหม่อลอยสะดุ้งโหยงตกใจ มือบางหยุดชะงักก่อนจะค่อย ๆ หันไปมองอย่างช้า ๆ ทว่าคนที่เอ่ยเรียกกับมาหยุดยืนตรงหน้าเธอ ไม่เพียงเท่านั้นเขายังจ้องมองเขาไปดวงตาที่วูบไหวและเหมือนเขาจะค้นพบอะไรบ้างอย่างที่เ