All Chapters of รักครั้งใหม่ต้องไลไลกว่าเก่า: Chapter 11 - Chapter 20

เช้าวันเปิดตัวผลิตภัณฑ์ "Nisa & Lukkhwan" บรรยากาศบริเวณลานโปรโมชันของห้างสรรพสินค้าถูกเนรมิตให้กลายเป็นสวนในเทพนิยาย เน้นโทนสีพาสเทลและวัสดุธรรมชาติที่ดูละมุนตา สมกับที่เป็นผลิตภัณฑ์ออแกนิกสำหรับเด็กที่นิสาตั้งใจปั้นมากับมือ คุณหญิงดารินทร์ ในชุดลำลองที่ดูหรูหราแต่กลมกลืนกับลูกค้าทั่วไป เดินก้าวเข้ามาในห้างพร้อมกับ ณิชา ทั้งคู่เลือกมุมนั่งในร้านกาแฟฝั่งตรงข้ามที่สามารถมองเห็นเหตุการณ์ในบูธได้อย่างชัดเจน ภาพที่ปรากฏต่อสายตาคุณหญิงคือ นิสา ในชุดเดรสสีเขียวใบไม้ขจี เธอกำลังก้มลงไปคุยกับเด็กเล็กๆ ที่มาร่วมงานด้วยระดับสายตาเดียวกัน มือบางลูบศีรษะเด็กอย่างอ่อนโยนขณะอธิบายคุณสมบัติของแป้งออแกนิกให้คุณแม่ท่านหนึ่งฟัง "แม่ดูสิคะ" ณิชากระซิบพลางชี้ให้ดู "สายตาที่คุณนิสามองเด็กๆ มันคือความจริงใจนะคะแม่ คนที่มีลูกเองเขาจะรู้ซึ้งถึงความปลอดภัยของผลิตภัณฑ์มากกว่าใครเพื่อน" คุณหญิงดารินทร์นิ่งเงียบ แววตาที่เคยแข็งกร้าวเริ่มมีความลังเล เธอสังเกตเห็นว่านิสาไม่ได้ทำเพียงแค่หน้าที่เจ้าของแบรนด์ แต่เธอยังช่วยพนักงานยกของ จัดเรียงสินค้า และรับมือกับลูกค้าที่จู้จี้ด้วยความใจเย็นและรอยยิ้มที่สุภาพตลอดเ

บรรยากาศภายในบูธ "Nisa & Lukkwan" ในช่วงเที่ยงยังคงคึกคักไปด้วยผู้คน นิสายืนสวยสง่าอยู่หลังเคาน์เตอร์ วันนี้แก้มของเธอมีสีแดงระเรื่อเป็นพิเศษ ไม่ใช่เพียงเพราะปัดแก้ม แต่เป็นเพราะช่อดอกลิลลี่สีขาวขนาดมหึมาที่ตั้งโชว์อยู่ข้างๆ พร้อมการ์ดลายมือที่เธอแอบอ่านไปแล้วสิบกว่ารอบในขณะที่พนักงานขายคนอื่นๆ แอบซุบซิบแซวเจ้าของแบรนด์สาวอย่างสนุกปาก ร่างสูงของณัฎก้าวเข้ามาในโถงห้าง ด้วยตั้งใจจะมารับนิสาไปทานมื้อเที่ยงตามที่นัดไว้ แต่เท้าที่กำลังก้าวอย่างมั่นคงกลับต้องชะงักกึก! ดวงตาคมจ้องมองไปตรงหน้าด้วยความไม่พอใจภาพผู้ชายในชุดสูทสีสว่างท่าทางภูมิฐานคนหนึ่ง กำลังยืนพิงเคาน์เตอร์ขวางทางลูกค้าคนอื่นอย่างถือวิสาสะ ในมือของเขาไม่ได้ถือผลิตภัณฑ์ออแกนิก แต่เขากลับถือสมาร์ทโฟนยื่นไปตรงหน้าข้างๆ มือของคนหน้าหวาน พร้อมกับโน้มตัวเข้าไปใกล้จนเกินพอดี"แบรนด์นี้เจ้าของสวยขนาดนี้ ผลิตภัณฑ์ต้องดีมากแน่ๆ ครับ... ว่าแต่ถ้าผมซื้อเหมาหมดชั้นเนี่ย ผมพอจะได้เบอร์ติดต่อ 'ส่วนตัว' ของคุณนิสาไว้สอบถามวิธีใช้... แบบละเอียดๆ บ้างไหมครับ?" ชายคนนั้นเอ่ยพร้อมรอยยิ้มกรุ้มกริ่มที่ดูออกชัดเจนว่าตั้งใจมา "ขายขนมจีบ" มากกว่าซื้

บรรยากาศช่วงเย็นที่ร้านอาหารกึ่งสวนที่นิสาเลือกมาอย่างดีดูอบอุ่นเป็นพิเศษ แสงแดดอ่อน ๆ รำไรพาดผ่านกระจกเข้ามายังโต๊ะที่ทั้งสามนั่งอยู่ นิสามองดู ลูกสาว ที่ตั้งอกตั้งใจตักข้าวผัดกุ้งของโปรดเข้าปากคำโตจนแก้มตุ่ย ท่าทางเอร็ดอร่อยของลูกสาวทำให้นิสาที่เหนื่อยมาทั้งวันพลอยหายเหนื่อยไปด้วยเธอเอื้อมมือไปลูบศีรษะลูกสาวเบา ๆ ด้วยความเอ็นดู ก่อนจะเอ่ยถามด้วยเสียงนุ่ม “วันนี้ไปโรงเรียนเป็นยังไงบ้างคะลูกขวัญ สนุกไหมคะ?”เด็กน้อยวางช้อนลงทันที แววตาเป็นประกายสดใสผิดกับเมื่อวันก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง “สนุกมากเลยค่ะคุณแม่! วันนี้เพื่อน ๆ รุมถามลูกขวัญใหญ่เลยค่ะ”“ถามว่าอะไรคะ?” นิสาเลิกคิ้วถามพลางลุ้นในคำตอบ“เพื่อนบอกว่า... คุณพ่อของลูกขวัญหล่อมากกกก!” ลูกขวัญลากเสียงยาวพลางทำตาโต “แล้วเพื่อนก็บอกด้วยค่ะว่าคุณแม่ของลูกขวัญก็สวยที่สุดเลย ลูกขวัญยิ้มแก้มจะแตกเลยค่ะคุณแม่”ขณะณัฎที่กำลังนั่งจิบน้ำและตั้งใจฟังบทสนทนาของแม่ลูกอย่างเงียบ ๆ ถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ทันทีที่ได้ยินคำว่า "คุณพ่อหล่อมาก" จากปากเด็กน้อย หัวใจของท่านประธานหนุ่มที่เคยสุขุมเยือกเย็นก็พองโตขึ้นมาทันทีเขารู้สึกเหมือนได้รับรางวัลนักธุร

รถยุโรปคันหรูเคลื่อนตัวเข้ามาจอดในซอยแคบๆ อย่างรวดเร็ว ตามมาด้วยรถของเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกสองคัน ชาวบ้านแถวนั้นพากันชะโงกหน้าออกมาดูด้วยความสงสัยณัฎพานิสาเดินขึ้นไปบนชั้น 3 ของหอพักไม้เก่าๆ จนถึงหน้าห้อง 304 เสียงหัวเราะแหลมเล็กที่ดังลอดออกมาจากข้างในทำให้นิสาถึงกับชะงัก... เธอมั่นใจว่าเคยได้ยินเสียงนี้ที่ไหนมาก่อนปัง! ปัง! ปัง! เจ้าหน้าที่ตำรวจเคาะประตูเสียงดังสนั่น "เจ้าหน้าที่ตำรวจ! เปิดประตูด้วยครับ!"เสียงในห้องเงียบกริบลงทันที ก่อนจะตามมาด้วยเสียงโครมครามเหมือนคนกำลังพยายามทำลายหลักฐาน ณัฎไม่รอช้า พยักหน้าให้บอดี้การ์ดถีบประตูเข้าไปทันที!ภายในห้องที่เต็มไปด้วยซากขยะและกลิ่นเบียร์ เมย์ นั่งตัวสั่นอยู่หน้าโน้ตบุ๊กที่หน้าจอยังค้างหน้าเพจเฟซบุ๊กอวตารไว้ แสงจากหน้าจอสะท้อนใบหน้าที่ซีดเผือดด้วยความตกใจ"มะ...เมย์!" นิสาอุทานออกมาด้วยความตกตะลึง "เป็นเมย์จริงๆ ด้วยเหรอ? ทำไม... ทำไมถึงทำแบบนี้"เมย์ที่เห็นว่าหนีไม่พ้นแล้ว จึงลุกขึ้นยืนพลางกรีดร้องออกมาอย่างบ้าคลั่ง "ก็เพราะมึงไงนิสา! มึงทิ้งไอ้ขยะนั่นมาให้ฉัน แล้วมึงก็ไปชูคอสวยๆ กับมหาเศรษฐี ฉันเกลียดแก! ฉันอยากให้แกย่อยยับเหมือนที่ฉั

เมื่อบานประตูห้องหอเปิดออก ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้ เจ้าบ่าวถึงกับลมหายใจสะดุดตกตลึงในความสวยของเจ้าสาวอย่างนิสาที่อยู่ในชุดไทยจักรพรรดิสีกลีบบัวดูงดงามราวกับนางในวรรณคดี ร่างบางนั่งรออยู่บนตั่งไม้แกะสลักด้วยกิริยาแช่มช้อย โดยที่ณัฎค่อย ๆ ก้าวเข้าไปหาเจ้าสาวของเขาด้วยหัวใจที่เต้นรัว ยิ่งกว่าตอนเจรจาธุรกิจพันล้านเสียอีกเขาจับมือเรียวบางของนิสาขึ้นมาเกาะกุมไว้ ทั้งยังประคองเธอให้ลุกขึ้นยืนก่อนทั้งสองจะยืนสบตากันอย่างหวานซึ้ง"ขอบคุณนะครับนิสา... ขอบคุณที่อดทนผ่านทุกอย่างมาเพื่อรอวันนี้ ขอบคุณที่ยอมให้พี่เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของสาและลูกขวัญ พี่สัญญาว่านับจากวินาทีนี้ไป มือคู่เดิมคู่นี้แหละที่จะประคองสาไว้ ไม่ว่าทางข้างหน้าจะราบรื่นหรือเจอขวากหนามแค่ไหนก็ตาม"เสียงทุ้มเอ่ยด้วยความจริงใจ พรางจ้องเข้าไปในดวงตาเจ้าสาวที่ตอนนี้ดวงตาคู่สวยเริ่มคลอไปด้วยน้ำตา เจ้าบ่าวแสนดีจึงดึงกระดาษมาซับน้ำตาให้อย่างอ่อนโยนนิสาจับมือใหญ่มากุมไว้ก่อนจะจ้องมองเข้าไปในดวงตาคมอย่างลึกซึ้งแล้วเอ่ยบอกเจ้าบ่าวของเธอด้วยความจริงใจ"สาก็ขอบคุณพี่ณัฎเหมือนกันค่ะ ที่ดึงสาขึ้นมาจากความมืดมน พี่ทำให้สารู้ว่าสาไม่ได้อย