All Chapters of รักครั้งใหม่ต้องไลไลกว่าเก่า: Chapter 31 - Chapter 40

วิไลลักษณ์เม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความพ่ายแพ้ที่ห้างสรรพสินค้าวันนั้นไม่ได้ทำให้เธอถอยทัพ แต่มันกลับยิ่งจุดไฟริษยาให้โชติช่วง เธอตัดสินใจใช้ไพ่ตายใบสุดท้าย นั่นคือ “คุณหญิงวิมล” ผู้เป็นย่าของกวินที่ครั้งหนึ่งเคยเอ็นดูและรักเธออย่างกับลูกสาวแท้ ๆร่างบางระหงในชุดสุภาพที่ดูเรียบร้อยผิดหูผิดตาหิ้วกระเช้ารังนกเกรดพรีเมียมก้าวเข้าไปในคฤหาสน์รัตนโชติ เธอแสร้งบีบน้ำตา ทรุดตัวลงแทบเท้าอดีตแม่สามีอย่างคุณหญิงวิมลทันทีที่พบหน้า“คุณแม่คะ... วิไลสำนึกผิดแล้วค่ะ ที่วันนั้นวิไลต้องทิ้งพี่วิชกับลูกไป เพราะวิไลยังเด็กและโดนผู้ชายคนนั้นหลอกล่อ แต่ตอนนี้วิไลรู้แล้วค่ะว่าไม่มีใครดีเท่าพี่วิช วิไลอยากกลับมาทำหน้าที่แม่ให้กวิน คุณย่าช่วยพูดกับพี่วิชให้โอกาสวิไลอีกสักครั้งได้ไหมคะ อย่าให้ผู้หญิงแปลกหน้าที่ไหนก็ไม่รู้มาแย่งหน้าที่แม่ไปจากวิไลเลยค่ะ”คุณหญิงวิมลมองผู้หญิงตรงหน้าที่กำลังสะอึกสะอื้นอยู่แทบเท้าด้วยสายตาเรียบเฉย ทว่าลึกๆ ในใจกลับสั่นสะท้านไปด้วยความโกรธแค้น ภาพในอดีตฉายชัดขึ้นมาในหัว... ภาพที่นราวิชญ์ลูกชายของเธอต้องอุ้มลูกน้อยวัยขวบเดียวร้องไห้แทบขาดใจ ภาพที่ลูกชายเธอไม่เป็นผู้เป็นคน ดื่

ออดดดด... ออดดดด!"รดาครับ! รดา... พี่วิชเองนะ เปิดประตูให้พี่หน่อยครับ พี่รู้ว่าเราอยู่ในห้อง"ภายในห้องพักที่มืดสลัว รดานั่งกอดเข่าสะอึกสะอื้นอยู่บนโซฟา ภาพในโทรศัพท์ยังคงตามหลอนหลอกจนเธอไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้นมาดูว่าใครมาหา เสียงเรียกของเขาที่เคยอบอุ่น บัดนี้กลับทำให้เธอรู้สึกเจ็บแปลบจนต้องยกมือขึ้นอุดหูไอ้ต้าวเด็กตัวอ้วนกลมก็ตะโกนเรียกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ"หมามี้รดาครับ! น้องกวินมาหาแล้ว เปิดประตูให้กวินหน่อยครับ หมามี้ไม่สบายตรงไหน กวินจะเป่าเพี้ยงให้หายเอง!"เสียงของลูกชายตัวน้อยทำเอารดาชะงัก เธอไม่อยากใจร้ายกับเด็กที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว แต่ความเสียใจมันค้ำคอจนเธอพูดไม่ออก เธอเดินโซเซมาที่ประตูแต่ไม่ยอมเปิดออก ได้แต่พิงแผ่นหลังลงกับบานประตูเย็นเฉียบเธอตะโกนตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามบังคับไม่ให้สั่นแต่ก็ทำไม่ได้"พี่วิช... พาน้องกวินกลับไปเถอะคะ รดาอยากอยู่คนเดียว รดา... รดาไม่พร้อมจะคุยกับใครทั้งนั้น""รดา เป็นอะไรไปครับ? ไม่สบายตรงไหน บอกพี่สิ พี่เป็นห่วงเราจะบ้าอยู่แล้วนะ หรือพี่ทำอะไรให้เราโกรธ? เปิดประตูมาคุยกันให้รู้เรื่องเถอะครับรดา อย่าทำแบบนี้เลย"นราวิชญ์ยืนพิงประตูอยู่ฝั

รดาหัวเราะร่าด้วยความเอ็นดู เธอใช้มือบางประคองใบหน้ากลมพ่วงของเด็กน้อยขึ้นมาแล้วกดจมูกหอมแก้มยุ้ย ๆ ของลูกชายเป็นการตอบแทนอย่างหนักแรง จนคนตัวโตที่นั่งดูอยู่ข้าง ๆ เริ่มรู้สึกว่าตัวเองถูกทอดทิ้งเข้าเสียแล้ว"หอมแต่ลูก... แล้วปะป๊าไม่ได้รับอนุญาตให้หอมบ้างเหรอครับ?"นราวิชญ์แกล้งทำเสียงน้อยเนื้อต่ำใจ พลางยื่นหน้าเข้าไปใกล้หวังจะได้รับส่วนแบ่งความรักบ้างรดาเหลือบมองคนขี้อ้อนก่อนจะหลุดยิ้มหวาน เธอโน้มตัวไปประทับจูบแผ่วเบาที่แก้มสากที่มีไรหนวดจาง ๆ ของเขา "หอมแล้วค่ะ... พอใจหรือยังคะ?""นิดหน่อยครับ แต่ถ้าได้ทานฝีมือรดาด้วย พี่คงหายเหนื่อยเป็นปลิดทิ้งเลย"คนที่ได้รับจูบพูดออกมาพลางยิ้มออกมาจนตาหยี"ถ้าอย่างนั้น เช้านี้รดาทำอาหารให้ทานนะคะ" รดาเสนอพลางลุกขึ้นยืนเตรียมตัวเข้าครัวทว่าไอ้ต้าวตัวอ้วนกลมที่นั่งอยู่ตรงกลางกลับรีบชูมือสลอน "น้องกวินช่วยด้วย! น้องกวินอยากเป็นลูกมือหมามี้รดาครับ แล้วหมามี้รู้ไหม... ปะป๊าทำไข่เจียวอร่อยที่หนึ่งในโลกเลยนะ!"ไอ้ต้าวตัวอ้วนกลมพูดพลางยกมือชูนิ้วโป้งสั้นป้อมชมปะป๊าตัวเองขณะที่คำชมของลูกชายทำเอานราวิชญ์ยืดอกอย่างภูมิใจ "ในเมื่อลูกเชียร์ขนาดนี้ พี่คงต้องโช

ทันทีที่ถึงคอนโด นราวิชญ์ก็ไม่ยอมเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว เขาจัดการช้อนอุ้มร่างบางขึ้นในวงแขนกว้างแล้วสาวเท้าฉับๆ ตรงดิ่งเข้าห้องนอนด้วยความเร็วสูงจนรดาตั้งตัวไม่ทัน ทว่าทันทีที่แผ่นหลังบางสัมผัสกับความนุ่มของที่นอน คนตัวเล็กก็รีบเบี่ยงตัวหลบสัมผัสร้อนแรงนั้นทันควัน"ไหนว่าจะเล่าให้ฟังไงคะ! ตั้งแต่ขึ้นรถจนถึงห้อง พี่วิชยังไม่ยอมเล่าสักคำเลยนะคะ" รดาเอ่ยท้วงเสียงหลงพลางใช้มือยันหน้าอกเขาไว้ "ตกลงพี่รู้เรื่องที่สามีเขาตามมาได้ยังไง""โธ่... รดาครับ ขอพี่ก่อนได้ไหม พี่อยากทำรักกับรดาจะแย่แล้วเนี่ย”คนหน้าหล่อเอ่ยบอกเสียงอ้อนวอนใบหน้าที่ดี้ด้าในคราวแรกกับเศร้าสร้อยราวกับเด็กถูกขัดใจ แต่รดากลับลุกขึ้นนั่งตัวตรงกอดอก ใบหน้าหวานเชิดขึ้นเล็กน้อยอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า"ถ้าไม่เล่าให้ฟังตอนนี้ ก็เชิญพี่วิชกลับไปนอนที่บ้านเลยค่ะ! รดาจะล็อกห้องด้วย" เธอสั่งเสียงเข้มพลางชี้นิ้วไล่ไปทางประตู"โอเคครับๆ เล่าแล้วครับ ยอมแพ้แล้ว" วิชหัวเราะออกมาอย่างเอ็นดูพลางเอื้อมมือไปบีบจมูกรั้นๆ ของคนช่างซักอย่างหยิกแกมหยอกนราวิชญ์จำต้องยอมจำนน เขาขยับขึ้นไปนั่งพิงหัวเตียงแล้วรั้งร่างบางเข้ามากอดไว้ในอ้อมอก ก่อนจ

บ่ายวันอาทิตย์ที่แสนสดใส ภายในคฤหาสน์นราวิชญ์ดูจะคึกคักเป็นพิเศษ โดยเฉพาะเจ้าของห้องนอนเล็กอย่าง น้องกวิน ที่วันนี้ลุกขึ้นมาแต่งหล่อตั้งแต่ไก่โห่ เด็กน้อยตัวอ้วนกลมในวัย 8 ขวบ สวมเสื้อเชิ้ตลายสกอตทับด้วยสเวตเตอร์สีครีม ดูสะอาดสะอ้านและหล่อเหลาถอดแบบปะป๊าวิชมาเป๊ะ ๆ"ปะป๊าครับ ผมเซตผมตรงนี้หล่อหรือยัง" กวินเอ่ยถามพลางส่องกระจกเช็กความเรียบร้อยรอบที่สิบ"หล่อแล้วครับลูกพี่ แต่นี่เรานัดสาวมาบ้านนะ ไม่ได้ไปงานพรมแดง ใจเย็น ๆ ลูก" วิชหัวเราะร่าพลางตบบ่าลูกชายเบา ๆทันทีที่เสียงรถของครอบครัวณัฎเลี้ยวเข้ามาในรั้วบ้าน กวินก็แทบจะพุ่งตัวออกไปรอที่ประตูหน้าบ้านทันที นิสาที่เดินอุ้มเจ้าตัวเล็กลูกชายคนรองที่เพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่นานเข้ามาในบ้าน โดยมี น้องลูกขวัญ เดินจูงมือของพ่ออย่างณัฎตามเข้ามาด้วยท่าทางเขินอาย"น้องลูกขวัญครับ! พี่กวินซื้อดอกไม้มาฝาก"กวินวิ่งเข้าไปหาเป้าหมายทันที พร้อมกับชูดอกกุหลาบสีแดงสดที่เขาอ้อนวอนให้ปะป๊าพาไปซื้อจากหน้าโรงเรียนเมื่อวานนี้ส่งให้เด็กหญิงตัวน้อย น้องลูกขวัญรับดอกไม้ไปด้วยท่าทางเก้อเขินก่อนจะขอบใจเบา ๆ ทำให้พี่กวินยิ้มแก้มปริจนเห็นลักยิ้มภาพเด็กสองคนจูงมือกัน