All Chapters of หนิงอันดรุณีน้อยผู้พลิกชะตา: Chapter 31 - Chapter 40

วันนี้หนิงอันเลือกที่จะค้างที่ตำหนักเหมันต์ ซึ่งทางพระสนมก็ไม่ขัดข้องกลับยินดีเป็นอย่างมากที่พวกนางจะค้างที่นี่ เพราะยามนี้นางทั้งรักและเอ็นดูพวกนางทั้งสามคนดั่งบุตรสาว และยังบอกอีกว่าไม่ต้องเกรงใจเพราะอีกหน่อยก็ต้องแต่งงานกันแล้ว อีกอย่างพวกนางคือผู้มีพระคุณนางต้องดูแลเอาใจใส่อย่างดีพระสนมผินให้ห้องเครื่องทำอาหารมามากมายเพื่อเป็นการขอบคุณ และต้อนรับต้าหลงบิดาของหนิงอันและหนิงฮวาที่มาพักที่นี่ ยามนี้ทุกคนกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อยและพูดคุยกันอย่างผ่อนคลาย“หนิงอันฮ่องเต้ถูกพิษอะไรหรือ?”“พิษปลิดวิญญาณเพคะ พิษนี้ร้ายแรงมากหากไปไม่ทันคงแย่ แต่น่าเสียดายหม่อมฉันหาตัวคนร้ายไม่พบ ได้แต่บอกฝ่าบาทว่าให้ระวังพระองค์เพคะ” พระสนมพยักหน้ารับรู้แม้ภายในใจนางพอจะคาดเดาได้ว่าเป็นใคร แต่ในเมื่อไม่มีหลักฐานก็ไม่สามารถเอ่ยออกไปได้ต้าหลงเทพมังกรดำที่นั่งทานอาหารอยู่เงียบ ๆ จู่ ๆ ก็ต้องวางตะเกียบลง เพราะเขาสัมผัสได้ถึงพลังความชั่วร้ายที่เริ่มแผ่กระจายออกไปปกคลุมทั่วทุกพื้นที่ ไม่ใช่แค่เมืองตงซิ่วแต่ยังแผ่กระจายออกไปเป็นวงกว้าง จากท้องฟ้าที่สว่างสดใสจู่ ๆ ก็มืดครึ้ม เมฆดำทมิฬคลายมีพายุฝน จากนั้นเสียงฟ้าร้

ณ วังหลวงตำหนักองค์ชายใหญ่ ยามนี้นางกำนัลขันทีต่างวิ่งหนีและกรีดร้องกันจ้าละหวั่นด้วยความตกใจและหวาดกลัว เพราะจู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงบางอย่างกระแทกหลังคาดังสนั่น โครม!! จากนั้นหลังคาก็แตกกระจายพร้อมร่างของคนที่ร่วงลงมาที่พื้นพร้อมเศษกระเบื้องหลังคา ร่างของคนร่วงลงใส่หลังคาคนแล้วคนเล่า ยามนี้เลือดสด ๆ ไหลอาบเต็มพื้น เศษกระเบื้องแตกกระจายเกลื่อนกลาดเต็มพื้นโครม! เพล้ง! โครม! เพล้ง! ร่างของคนยังคงลอยมาตกกระแทกหลังคาราวกับลูกเห็บ จนเพดานหลังคาร่วงกราวลงมาพร้อมร่างของคนที่เสียชีวิต เหตุการณ์สยดสยองที่เกิดขึ้นสร้างความหวาดกลัวให้กับนางกำนัล ขันทีและเหล่าทหารองครักษ์เป็นอย่างมาก องค์ชายใหญ่อู๋ชิงเทียนและหลิวกงกง ยืนมองภาพตรงหน้าอย่างตกตะลึง ใบหน้าถอดสีจนไร้สีเลือดร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาป ความหวาดกลัวเริ่มเข้ามาเกาะกุมจิตใจ นี่มันเกิดอะไรขึ้น! ร่างคนลอยมาจากที่ใดมากมาย? แล้วเหตุใดถึงลอยมาตกที่นี่? เมื่อเหตุการณ์สงบลงตำหนักขององค์ชายใหญ่เละเทะไม่มีชิ้นดี หลังคาตำหนักพังยับเยินเพราะร่างที่เสียชีวิตมีถึง50คน ตำหนักองค์ชายใหญ่ยามนี้ราวกับสนามรบ ศพนอนตายเกลื่อนเลือดไหลนองอาบเต็มพื้น องค์ชายใหญ่

“องค์ชายเราไปเตรียมอาหารรอกันเถอะเพคะ พวกเขาขุดดินกันเหนื่อยทั้งวัน เราต้องเอาใจพวกเขากันหน่อยเพคะ และฉลองที่ขุดบ่อน้ำได้สำเร็จ” หนิงอันจูงมือเขามาที่ใต้ต้นอะคาเซีย แล้วยืนนึกสิ่งที่อยากได้ จากนั้นนางก็นำเตาย่างสำหรับหมูหันออกมาจากมิติ สองร้อยกว่าคนหมูสามตัวใหญ่น่าจะพอ โต๊ะ เขียง มีด จานกระดาษ เสื่อให้คนนั่ง น้ำดื่ม กระดาษเช็ดมือ ของทุกอย่างถูกนำมากองอยู่ใต้ต้นไม้ หนิงอันมองอย่างพอใจตอนนี้นางขอทุกอย่างได้หมดแล้วดีจริง ๆ การช่วยเหลือคนทำให้นางมีพลังพิเศษเพิ่มขึ้นมาอย่างน่าเหลือเชื่อ นางต้องทำเยอะ ๆ จะได้เอาชนะพลังความชั่วร้ายได้ “องค์ชายหม่อมฉันรบกวนไปเรียกพวกเขามาช่วยทีเพคะ” “ได้” หนิงอันให้พวกเขาก่อเตาใส่ถ่านลงไป พอถ่านไฟร้อนดีก็ให้พวกเขายกหมูหันที่มาพร้อมขาตั้ง ไปตั้งย่างแล้วหมุนไปเรื่อย ๆ หนิงอันมองบรรยากาศยามบ่ายคล้อยอย่างสดชื่นและเบิกบานใจ กลิ่นหอมของหมูหันเริ่มส่งกลิ่นหอมตลบอบอวล จอมมารฉีเส้าเฟิงก็มาช่วยยืนหมุนหมูหันเช่นกัน เขามองสิ่งที่อยู่ตรงหน้าอย่างให้ความสนใจ พอพวกนางมาอยู่ในยุคนี้พลังและความสามารถนับว่าไม่ธรรมดากันเลยจริง ๆ แล้วหมูหันนี่มันก็หอมจนเขาอยากให้มันสุกเร็

องค์ชายห้ากวาดตามองทุกคนด้วยสายตาเยียบเย็น เจ้าพวกขุนนางเฒ่าเจ้าเล่ห์ พวกเจ้าทำให้ข้าโกรธถึงขีดสุดแล้ว ข้าก็อยู่ของข้าดี ๆ แต่พวกท่านก็หาเรื่องเอง ก็มาดูกันว่าต่อไป ข้าจะจัดการพวกเจ้าอย่างไร“ข้ามาในวันนี้ก็เพราะอยากรู้ว่า เป็นใครกันที่บังอาจสร้างเรื่องใส่ร้ายว่าที่พระชายาของข้า ปัญหาภัยแล้งและภัยสงครามไม่เกี่ยวกับพวกนางแม่แต่น้อย แต่มีคนจับมาโยงใยกัน เพื่อที่จะเป็นเหตุผลที่จะกำจัดพวกนางทิ้งไป จิตใจของพวกท่านทำด้วยอะไร ยังเป็นคนอยู่อีกหรือไม่” องค์ชายอู๋ห่าวหรานกวาดตามองทุกคนด้วยสายเย็นเยียบ“พวกนางที่ทุกคนกล่าวหาว่าเป็นตัวอัปมงคล ช่วยให้ข้ากลับมาเดินได้ และพวกนางยังช่วยฮ่องเต้จากการถูกลอบปลงพระชนม์จากการถูกวางยาพิษปลิดวิญญาณ พวกนางที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นภัยร้ายแรงต่อบ้านเมือง กำลังช่วยเหลือชาวบ้านเมืองตงซิ่วให้ขุดบ่อน้ำไว้ใช้ในระยะยาว” “ในคราแรกข้าว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับบัลลังก์ แต่ว่าพวกท่านก็ยังสร้างเรื่องกันไม่หยุด ไม่ว่าจะส่งคนไปลอบสังหารข้าและพวกนางหรือแม้แต่หาเรื่องใส่ร้าย บ้านเมืองมีภัยแทนที่จะช่วยกันคิดหาวิธีป้องกัน สมองขุนนางของพวกท่านทำได้เพียงเท่านี้หรือ เพียงฟังเรื่องราวก็เชื

ทหารผู้หนึ่งวิ่งมาอย่างหน้าตาตื่นพร้อมสิ่งที่อยู่ในมือนั่นก็คือหินหลากสีสัน หนิงอันหยิบขึ้นมามองดูอย่างพิจารณา “นี่เป็นพลอยดิบเจ้าค่ะ ใช้ทำเครื่องประดับได้ราคาดีมากเจ้าค่ะ”“ขอบคุณพระชายา ขอบคุณพระชายา”“ทุกคนอย่าแย่งกันนะเจ้าคะ ได้น้อยได้มากอยู่ที่ดวงและโชคชะตาของแต่ละคน ขอให้โชคดีเจ้าคะ” หนิงอันรีบร้องตะโกนตามไป เพราะกลัวว่าพวกเขาจะแย่งกันจนเกิดการทะเลาะเบาะแว้งทหารและผู้คนอีกเกือบหนึ่งพันคน ต่างพากันขุดดินอย่างตื่นเต้นและสนุกสนาน เสียงเฮเสียงกรีดร้องดังขึ้นมาตลอดเวลา เวลานี้พวกเขาทุกคนเชื่ออย่างไร้ข้อโต้แย้งว่าพระชายาคือดาวนำโชค หากมีใครมากล่าวหาว่าพวกนางเป็นตัวอัปมงคล พวกเขาจะใช้จอบเฉาะปากเลาะฟันออกมาให้หมดปากเลยคอยดู “ไม่ไปขุดดินกับพวกเขาหรือ?” หนิงอันหันมาถามนางกำนัลสองคนที่ยืนยิ้มไม่พูดไม่จา“ไม่ดีกว่าเพคะ” ยามนี้พวกนางสองคนคิดว่า พวกนางพบโชคที่ได้อยู่รับใช้ข้างกายหนิงอันและหนิงฮวาโดยไม่ต้องไปขุดดินแล้วนั่นเอง การขุดดินแม้จะไม่เสร็จภายในวันเดียว แต่ทุกคนร่วมแรงร่วมใจกันมาขุดทุกวันย่อมสำเร็จในเร็ววัน ทุกคนเดินกลับบ้านกันอย่างมีความสุข เพราะได้หินหลากหลายสีสันติดไม้ติดมือกันกล