Semua Bab หนิงอันดรุณีน้อยผู้พลิกชะตา: Bab 11 - Bab 20

หนิงอันมาถึงบ้านก็ยามใกล้ค่ำ วันนี้นางได้ซื้อรถม้ามาสองคันและซื้อข้าวของเครื่องใช้มาเต็มรถเกวียน นางซื้อเสื้อผ้ามาหลายชุด นางให้ฮุ่ยอิงเลือกได้ตามใจชอบ หนิงอันเลือกเสื้อผ้ามาให้ฮุ่ยหมิ่นและฮุ่ยเหม่ยคนละสามชุดเพื่อให้พวกเขาใส่ไปก่อน แล้วค่อยให้พวกเขาไปเลือกที่อยากได้คราวหลัง ส่วนนางเลือกมาทั้งหมดเจ็ดชุด และเลือกให้พี่สาวนางอีกเจ็ดชุด ฮุ่ยหมิ่นและฮุ่ยเหม่ยตกใจเป็นอย่างมาก เมื่อเห็นพวกนางกลับมาพร้อมข้าวของมากมายอีกทั้งมีรถม้าอีกสองคัน หนิงฮวารีบวิ่งออกมาช่วยขนของเข้าบ้านด้วยสีหน้าเบิกบานอย่างมีความสุข นางไม่คาดคิดว่าตายไปแล้วจะได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง แถมมีบิดาที่เป็นเทพมังกรดำและน้องสาวที่มาจากอีกยุค ขอบคุณสวรรค์ที่ให้โอกาสอีกครั้ง ข้าสัญญาว่าจะใช้ชีวิตให้ดีและทำความดีช่วยเหลือผู้คนให้มาก ๆหลังจากรับอาหารเย็นกันเสร็จเรียบร้อย หนิงอันก็บอกทุกคนให้มานั่งล้อมวงเพื่อพูดคุยสนทนาเพราะนางอยากบอกถึงแผนการในวันข้างหน้าว่านางคิดจะทำอะไรบ้าง “พ่อบุญธรรมเรื่องช่างก่อสร้างว่าอย่างไรบ้างเจ้าคะ?”“จางมู่ซวนพาข้าไปคุยกับช่างเรียบร้อยแล้ว ข้าบอกช่างว่าให้มาคุยกันที่นี่พรุ่งนี้ซึ่งเขาก็ไม่มีปัญหาอะไร

“ลูกสาวของข้า! ฮือ ๆ เหตุใดถึงเป็นเช่นนี้ ใครกันที่มันโหดเหี้ยมทำร้ายเจ้าได้ถึงเพียงนี้”“ลูกพ่อ!!” เสียงร้องไห้ระงบด้วยความตกใจและเสียใจดังขึ้นไม่หยุด แต่พอพวกเขาหันมาเห็นหนิงอันและหนิงฮวา ความโกรธก็ปะทุขึ้นมาในทันที พวกเขาจ้องมองมาที่พวกนางอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ“เจ้า! เจ้ามันตัวซวย! เจ้าตัวหายนะ! เจ้ามันตัวอัปมงคล! เมื่อก่อนไม่เคยเกิดเหตุการณ์อะไรเช่นนี้ พอมีเจ้ามาอยู่ก็เริ่มมีเรื่อง ดูสิชีวิตของลูกสาวข้าทุกควักหัวใจจนตาย เจ้าจะรับผิดชอบยังไงบอกมาสิ?”“ใช่งานถางหญ้าอะไรข้าไม่ทำแล้ว หนิงอันเจ้าย้ายไปอยู่ที่อื่นเลย เจ้ามันตัวซวยฮือ ๆ ลูกแม่ใครมันทำเจ้า?”หนิงอันและหนิงฮวายืนตกตะลึงตัวแข็งค้าง มองชาวบ้านที่มองมายังนางด้วยสายตาโกรธแค้น นางคาดเดาเอาไว้ไม่มีผิด หากเกิดเรื่องราวอะไรขึ้น พวกเขาจะโทษนางทันทีแม้นางจะไม่ได้เป็นคนทำก็ตาม “พวกเจ้าใจเย็นก่อนพวกเราต้องหาตัวคนร้าย ไม่ใช่ไปโทษนาง” จางมู่ซวนรีบบอกให้ทุกคนใจเย็นลงแต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นผลเพราะพวกเขาโกรธจนไม่ฟังอะไรทั้งนั้น“ต้องโทษอยู่แล้วหากไม่มีตัวเสนียดจัญไรดาวอัปมงคลมาอยู่ที่นี่ หมู่บ้านเราก็คงไม่เกิดเรื่องเช่น

ชาวบ้านในหมู่บ้านเฉินอันเริ่มหวาดกลัวฆาตกรโรคจิตจนไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี ขนาดอยู่ในบ้านฆาตกรยังเข้ามาฆ่าเด็กได้ ทางการก็เหมือนจะไม่สามารถจัดการอะไรได้ ยามนี้ทุกคนจึงเริ่มหวาดผวาอย่างหนัก จนสุดท้ายต้องไปรวมตัวกันที่หน้าบ้านจางมู่ซวน แต่ว่ายามนี้เขาไม่อยู่เพราะไปถางหญ้าให้หนิงอัน พวกเขาจึงได้แต่นั่งรอด้วยความอดทนเมื่อจางมู่ซวนกลับมาถึงก็ต้องแปลกใจที่เห็นชาวบ้านมากมายมารอเขาอยู่เต็มหน้าบ้าน“ท่านหัวหน้าหมู่บ้านท่านกลับมาแล้ว”“มีอะไรกันหรือ?”“จางมู่ซวนตอนนี้พวกข้าหวาดกลัวมากเลย ได้ข่าวว่าเด็ก ๆ ที่ไปอยู่กับหนิงอันทุกคนปลอดภัยดี ข้าจึงอยากให้ท่านไปช่วยพูดกับนางให้ได้หรือไม่ พวกข้าสำนึกผิดแล้วต่อไปจะไม่กล่าวโทษนางอีก” พวกเขาคิดว่าเป็นเพราะนางเป็นดาวหายนะ ฆาตกรจึงไม่กล้าไปที่บ้านของนางเด็ก ๆ จึงปลอดภัยจางมู่ซวนหรี่ตามองอย่างใช้ความคิด พอหมดหนทางก็บอกสำนึกผิดแล้ว พอมีเรื่องอื่นอีกก็จะมาโทษนางอีกเหมือนเดิม เพราะภายในใจยังไม่สามารถตัดความเชื่อที่อยู่ในใจออกไปได้“ข้าคงไม่พูดกับนางให้หรอกนะพวกเจ้าต้องไปพูดกับนางเอง เพราะข้าไม่เชื่อว่าพวกเจ้าจะเปลี่ยนความคิดได้ ตอนนี้ไร้ที่พึ่งก็บอกว่า

โม่โฉวเข็นองค์ชายมายังล้านกว้างกลางวังเหมันต์ โดยมีลี่หยาง หนิงอัน หนิงฮวา และทหารองครักษ์อีก100นาย บนกำแพงมีกลุ่มนักฆ่ายืนอยู่ข้างบนราวยี่สิบคน ทุกคนล้วนสวมหน้ากากปิดบังใบหน้า จ้าวลัทธิสวมหน้ากากปิดบังใบหน้าด้วยเช่นกัน เขามององค์ชายห้าด้วยแววตาเย้ยหยันแกมสมเพช ก็แค่คนพิการคนหนึ่งจัดการง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปาก สององครักษ์ข้างกายองค์ชายฝีมือจะสักเท่าไหร่กันเชียว“หากองค์ชายยอมสละชีวิต ทุกคนก็จะปลอดภัย”จ้าวลัทธิเอ่ยขึ้นมา องค์ชายห้ายังคงนั่งนิ่งโดยมีโม่โฉวและลี่หยางมายืนประกบซ้ายขวา หนิงอันหันไปมองหนิงฮวาแล้วหันกลับไปมองชายที่ยืนอยู่บนกำแพง จากนั้นพวกนางก็เดินไปอยู่ด้านหน้าขององค์ชายแล้วเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีมั่นใจ“ท่านลุงหากท่านยอมสละชีวิตทุกคนก็จะปลอดภัยเช่นกัน”“...”องค์ชายห้ารีบเมินหน้าไปมองที่อื่นเพราะเขาแทบจะกลั้นขำเอาไว้ไม่อยู่ ลี่หยางและโม่โฉวก็เช่นกัน พวกเขากลั้นขำจนใบหน้าบิดเบี้ยว หนิงอันตัวน้อยท่าทางและคำพูดของเจ้ามันตลกจริง ๆจ้าวลัทธิมองสองดรุณีน้อยวัยเยาว์พลางนึกขัน พวกนางช่างไม่หวาดกลัวอันตรายเลยสักนิด แต่ว่าเหมือนเขาจะสัมผัสได้ถึงปราณทิพย์อันบริสุทธิ์ นางสองคนเป็นใ

หนิงอันเดินกลับมาที่กระโจมที่ทำขึ้นมาเพื่อให้เด็ก ๆ ได้อยู่ ยามนี้มีเด็กสาวรวมแล้วสามสิบคน พวกนางกำลังนั่งหัดเขียนอักษร หากให้เดาคงเป็นบิดาของนางที่สอนให้พวกนางหัดเขียนเป็นแน่ แบบนี้ก็ดีเติบโตไปจะได้อ่านออกเขียนได้ พอคิดมาถึงตรงนี้หนิงอันก็คิดว่าทุกหมู่บ้านควรมีโรงเรียนประจำหมู่บ้าน เพื่อให้เด็ก ๆ ทุกคนได้เรียนหนังสือ นางต้องปรึกษาเรื่องนี้กับองค์ชายห้า เพราะการศึกษาเป็นเรื่องสำคัญมาก ยุคนี้จะเน้นให้เด็กผู้ชายได้เรียนหนังสือมากกว่าเด็กผู้หญิง แต่นางคิดว่าทุกคนควรมีสิทธิ์ได้เรียนหนังสือเท่าเทียมกัน นางจะทำให้ทุกหมู่บ้านมีการศึกษาที่ดี เพื่อลดการเหลื่อมล้ำของชนชั้น ทุกครอบครัวมีรายได้อยู่ดีกินดี นางจะทำให้เมืองตงซิ่วเจริญรุ่งเรืองและเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่ใคร ๆ ก็อยากมาเที่ยวชมยามนี้องค์ชายห้าขาหายดีแล้ว เมื่อเขาก้าวเข้ามาดูแลเมืองตงซิ่วอย่างจริงจังและมีนางคอยให้คำแนะนำ นางเชื่อว่าทุกอย่างต้องไปได้ดีอย่างแน่นอนหนิงอันเดินมาทรุดนั่งข้างหนิงฮวา ที่กำลังช่วยหัดให้เด็กน้อยเขียนตัวอักษร ส่วนบิดานั่งจิบชาอย่างผ่อนคลาย“เมื่อกี้มีคนอยากมาลองดีเจ้าค่ะคงอยากทดสอบข้า พี่หญิงตอนนี้เรามีศัตร