All Chapters of หนิงอันดรุณีน้อยผู้พลิกชะตา: Chapter 41 - Chapter 46

หนิงอันและหนิงฮวาแวะมาดูพวกเขาที่ค่ายทหารสองวันครั้ง เพราะพวกนางก็ยุ่งจนหัวหมุนกับการหาแหล่งขุดบ่อน้ำ องค์ชายห้าและลี่หยางบอกพวกนางว่าไม่ต้องมาบ่อยเพราะรู้สึกเกรงใจและเป็นห่วง แต่พวกนางก็ยืนยันว่าต้องมาให้เห็นกับตาว่า พวกเขาสบายดีถึงจะสบายใจ พวกเขาก็ได้แต่เก็บความอบอุ่นนี้ไว้ในใจอย่างมีความสุขหนิงอันเดินสำรวจรอบบริเวณค่ายทหาร ที่มีบ่อน้ำไว้ใช้เพียงหนึ่งบ่อและไม่ห่างจากค่ายทหารมีแม่น้ำขนาดใหญ่ยามนี้เริ่มแห้งเหือดลงและอีกไม่นานคงแห้งขอด“ขอโองน้ำ200ใบพร้อมน้ำเต็มโองพร้อมฝาปิด” หนิงอันเอ่ยขอมิติ เพราะนางตรวจดูรอบบริเวณแล้วไม่มีแหล่งน้ำยั่งยืนใต้ดิน นางจึงต้องเลือกใช้วิธีนี้ หนิงอันนำโองบรรจุน้ำจำนวน200ใบออกมาตั้งเรียงกันใกล้บ่อน้ำ องค์ชายห้าและรองแม่ทัพเสิ่นมองสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างตื่นตาตื่นใจ มหัศจรรย์เกินไปแล้ว“เอาไว้ใช้ยามจำเป็นเมื่อน้ำแห้งลงจริง ๆ เพคะ หากต้องชำระล้างร่างกายก็ทำอย่างประหยัด หม่อมฉันจะแวะมาเติมน้ำให้เรื่อย ๆ ทุกคนจะมีน้ำไว้ดื่มและทำอาหาร แต่การอาบน้ำให้ใช้วิธีเช็ดตัวไปก่อน ทหารมีหลายหมื่นคนต้องวางแผนการใช้น้ำให้ดีเพคะ” เขารับฟังอย่างตั้งใจและเข้าใจ เพราะแค่นี้ก็ดีมา

“ฮองเฮามักใหญ่ใฝ่สูงเพื่ออำนาจ ท่านถึงขนาดให้หลิวป๋อเหวินปลอมตัวมาเป็นขันทีข้างกาย เพื่อให้แน่ใจว่าท่านต้องครรภ์ หลังฝ่าบาทเสด็จกลับตำหนัก ท่านกับขันทีปลอมผู้นี้ก็ร่วมหลับนอนกันจนท่านตั้งครรภ์สมใจ บิดาที่แท้จริงขององค์ชายใหญ่ไม่ใช่ฝ่าบาทแต่เป็นขันมีเจ้าเล่ห์ผู้นั้น”คราวนี้เสียงผู้คนดังขึ้นมาทันที นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน พวกเขาสามคนพ่อแม่ลูกร่วมกันกระทำความผิดอันแสนใหญ่หลวงนัก ฮ่องเต้กำหมัดแน่นพระพักตร์บึ้งตึงด้วยความโกรธ นังแพศยาข้าจะให้ม้าแยกร่างของเจ้า!!“ยังไม่หมดเท่านี้”“หา! ยังไม่หมดอีกหรือ?” เหล่าขุนนางที่เหลือ ตกตะลึงอ้าปากค้าง “พวกเขาสามคนวางแผนก่อกบฏเพื่อยึดบัลลังก์ โดยร่วมมือกับพรรคมารที่ปกครองเผ่าซ่ง ข้อแลกเปลี่ยนคือเมืองตงซิ่ว”“หา!!” คราวนี้ทุกคนตกใจสุดขีด พวกเขากล้าทำเรื่องเช่นนี้เชียวหรือ เข้าข่ายขายชาติเลยนะ!! เพียงฮ่องเต้พยักหน้า ทหารก็กรูกันเข้าไปจับกุมพวกเขาทั้งสามคนทันทีองค์ชายใหญ่ใจแหลกสลายไม่มีชิ้นดี เขาไม่ใช่โอรสของฮ่องเต้ เขาเอาแต่พึมพำอยู่อย่างนั้นอย่างคนไร้สติ ยามนี้ฮ่องเต้ไม่ต้องรู้สึกผิดอีกต่อไป ในเมื่อเขาไม่ได้เป็นโอรสของเขายิ่งมาทำความผิดมากมายเช่นนี้

เมื่อรถม้าสองคันวิ่งเข้าสู่เขตอำเภอเมืองตงซิ่ว เหล่าชาวบ้านต่างออกมายืนโบกไม้โบกมือต้อนรับการกลับมาของพวกนางและองค์ชายห้า ยามนี้ผู้คนแห่งเมืองต่างรักและห่วงแหนเหมือนพวกนางเป็นสมบัติอันล้ำค่า หากว่านางแต่งงานไปกับองค์ชายห้า และหากเขาได้ขึ้นครองราชย์แน่นอนว่านางต้องได้ขึ้นเป็นฮองเฮา ทุกคนแม้จะยินดีหากว่าเป็นเช่นนั้น แต่ว่าในความรู้สึกส่วนลึกของทุกคนคือต้องการให้องค์ชายห้าและนางอยู่ที่เมืองตงซิ่วตลอดไปหนิงอันเปิดม่านหน้าต่างแล้วโบกมือให้กับทุกคนอย่างเป็นกันอย่างร่าเริง ชีวิตนอกวังเรียบง่ายไม่ต้องพิธีรีตอง อยากทำอะไรก็ทำโดยไม่ต้องมีสายตาของใครมาจ้องจับผิด นางตัดสินใจแล้วนางจะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่“หม่อมฉันคิดได้แล้วเพคะ เราต้องหาองค์ชายให้มารับตำแหน่งรัชทายาทเพคะ ฝึกฝนเขาตั้งแต่ยังเด็กให้ออกว่าราชการควบคู่กับฮ่องเต้ และอีกอย่างหม่อมฉันและองค์ชายจะเป็นคนช่วยดูแลอยู่ห่าง ๆ มีสิทธิ์เทียบเท่าผู้ครองบัลลังก์ เช่นนี้ฮ่องเต้ก็คงสบายพระทัยไม่ต้องกังวลอีกต่อไปเพคะ คล้ายกับมีคนขึ้นครองราชย์แต่การตัดสินใจเรื่องสำคัญต่าง ๆ ยังคงอยู่ที่ องค์ชาย ฮ่องเต้ จนกว่ารัชทายาทจะยืนหยัดด้วยตนเอง เราถึงค่อย ๆ ห่างอ