หนิงอันดรุณีน้อยผู้พลิกชะตา

ตะวันที่พอลืมตาขึ้นมาก็รีบกวาดตามองรอบ ๆ ห้องที่นางนอนอยู่ สภาพเก่าและทรุดโทรมหลังคาด้านบนแทบจะพังลงมา นางมองวิญญาณของหนิงอันที่นั่งอยู่ข้างเตียงอย่างเห็นใจ นี่คือสภาพของบุตรสาวขุนนางกรมพิธีการหรือ เขาช่างใจร้ายใจดำกับบุตรสาวในไส้ได้อย่างเลือดเย็นที่สุด แล้วนางจะทำให้เขาเห็นว่าไม่มีเขานางก็เติบโตมาได้เป็นอย่างดีเพียงเพราะความเชื่อที่ว่านางคือดาวเคราะห์ตัวอัปมงคล ทำให้ภรรยาของเขาถึงแก่ความตาย เหตุเพราะนางเกิดมาในวันสุริยคราสซึ่งไม่เกิดขึ้นบ่อยนัก หนิงฮูหยินสิ้นใจหลังจากเบ่งคลอดบุตรสาวคนแรก ส่วนบุตรคนที่สองตายไปพร้อมกับนางในครรภ์ หนิงเฉิงโกรธมากประกาศชัดว่าไม่ต้องการเลี้ยงดูนางให้เป็นเสนียดจัญไรกับวงศ์ตระกูล ฮุ่ยเหม่ยแม่นมที่ถูกเตรียมมาให้ดูแลยามที่หนิงฮูหยินคลอดบุตร รู้สึกเวทนาสงสารกับโชคชะตาของทารกน้อย จึงอาสารับนางมาเลี้ยงดูคู่กับบุตรสาวของนางนามว่าฮุ่ยอิง ฮูหยินผู้เฒ่าได้มอบเงินให้ฮุ่ยเหม่ยหนึ่งพันตำลึงเพื่อขอบคุณที่นางรับทารกไปเลี้ยงดู และแลกกับการห้ามมาติดต่อที่ตระกูลหนิงตลอดชีวิตฮุ่ยเหม่ยและฮุ่ยหมิ่นสามีของนาง จึงพากันหอบลูกน้อยและทารกแรกเกิดอย่างหนิงอัน ย้ายถิ่นฐานจากเมืองหลว

“เจ้าอู่ถงเจ้าบ้าไปแล้วหรืออย่างไร ที่นางทำไปก็แค่ยื้อเวลาเพราะไม่อยากย้ายออกไปจากที่นี่ เจ้าเอาชีวิตลูกชายมาเสี่ยงเช่นนี้ได้อย่างไร” จางมู่ซวนหัวหน้าหมู่เอ่ยขึ้นเพราะเขาคิดว่านางไม่มีทางรักษาคนป่วยได้อย่างแน่นอน“นั่นนะสิข้าว่านางไม่มีทางรักษาได้หรอกนา เจ้าอย่าเสียเวลาดีกว่า”เสียงจากกลุ่มคนที่มาเอ่ยขึ้นตลอดเวลา แต่ชายที่นามว่าอู่ถงไม่ได้ใส่ใจ ในเมื่อท่านหมอบอกว่าบุตรชายของเขาคงไม่รอด เขาจึงต้องลองแม้จะมีความหวังเพียงน้อยนิดก็ตาม หนิงอันตั้งอกตั้งใจเช็ดตัวให้เด็กคนนั้นอยู่เรื่อย ๆ เพราะไข้เขาสูงมาก นางให้ท่านพ่อจุดธูปเพื่อบอกเวลา นางเรียกฮุ่ยหมิ่งว่าท่านพ่อและฮุ่ยเหม่ยว่าท่านแม่ แม้จะรู้ว่าพวกเขาไม่ใช่พ่อแม่แท้ ๆ แต่เพราะเขาเลี้ยงหนิงอันมาตั้งแต่แบเบาะหนิงอันรักและเคารพพวกเขา นางจึงพอใจที่จะเรียกเช่นนี้ต่อไป“ดูเหมือนไข้จะลดลงแล้วเจ้าค่ะ” หนิงอันจับชีพจรดูอีกครั้ง ก่อนจะรีบบอกเขาผู้นั้นอย่างตื่นเต้นดีใจ การช่วยเหลือคนได้ความรู้สึกมันดีอย่างนี้นี่เอง“จริงหรือ?” อู่ถงรีบตรงเข้ามาจับร่างของบุตรชายด้วยความดีใจ“เจ้าค่ะท่านรีบป้อนยานี้อีกเถอะเจ้าค่ะ”“ได้ ๆ”เขารีบประคองบุตรชายให้ลุกขึ้

จางมู่ซวนนำรถวัวเทียมเกวียนออกมา เมืองตงซิ่วอยู่ห่างจากหมู่บ้านราวห้าลี้ ใช้เวลาเดินทางราว ๆ หนึ่งก้านธูปก็ถึง ฮุ่ยหมิ่นนั่งอยู่ด้านหน้ากับจางมู่ซวน ส่วนหนิงอันและฮุ่ยอิงนั่งอยู่ด้านหลังเมื่อเดินทางมาถึงวังเหมันต์ที่รายล้อมไปด้วยต้นไม้สูงใหญ่ปกคลุมไปทั่วบริเวณ กำแพงโอบล้อมกินพื้นที่เกือบหนึ่งร้อยไร่ หน้าประตูวังมีทหารองครักษ์อยู่ห้าคนด้วยกัน จางมู่ซวนจอดรถเกวียนไว้ข้างกำแพง จากนั้นพวกนางก็พากันเดินไปที่หน้าประตูวัง“มาหาใคร?” ทหารองครักษ์มองพวกนางตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะถามขึ้นมาอย่างสงสัย เพราะดูจากการแต่งกายคงเป็นชาวบ้านทั่วไป“ข้าอยากพบท่านหมอหลวงเจ้าค่ะ ท่านช่วยไปบอกเขาทีเจ้าค่ะว่าข้ามีสมุนไพรหายากมาเสนอ”ฮุ่ยหมิ่น จางมู่ซวน ฮุ่ยอิง ถึงกับตัวแข็งค้างเมื่อได้ยินนางโกหกคำโตของหนิงอัน แย่แล้วนางโกหกออกไปแบบนี้จะเป็นอะไรหรือไม่? ไม่น่าเชื่อนางเลยจริง ๆ“สมุนไพรหายาก? ขอข้าดูหลักฐาน” หนิงอันหยิบต้นหญ้าหน้าตาแปลกประหลาดออกมา ที่นางเห็นในระหว่างเดินไปขึ้นรถเกวียน ระบบบอกนางว่าเป็นต้นหญ้าธรรมดาทั่วไปเท่านั้น แต่นางกลับหยิบติดมือมาด้วยเพราะจะใช้เป็นข้ออ้างเพื่อพบหมอหลวง ทหารองครักษ์ผู้ซึ่

“เก่งมากเลยหนิงอัน เดี๋ยวข้าจะไปหาฟืนมาเพิ่มเยอะ ๆ เราจะปล่อยให้กองไฟดับไม่ได้นะ”กล่าวจบฮุ่ยอิงก็รีบออกไปหาฟืนหนิงอันจึงหยิบร่มออกมากางอีกครั้ง กลายเป็นสีส้มแล้วจริงด้วยไม่เสียแรงที่นางถูไม้จนมือพอง หนิงอันพับร่มเก็บแล้วออกไปช่วยฮุ่ยอิงเก็บฟืน นางพยายามมองหาผลไม้หรืออะไรที่กินได้ แต่แล้วเสียงในหัวก็ดังขึ้น “มันแซงหรือมันนก สรรพคุณช่วยบำรุงร่างกายและเจริญอาหาร”หนิงอันรีบหันไปมองสิ่งที่นางจับอยู่ เถาไม้เลื้อยติดกับฟืนที่นางจับอยู่ นางเบิกตากว้างด้วยความดีใจ "ฮุ่ยอิงไปเอาเสียมมาขุดมันเร็วเข้า” ฮุ่ยอิงได้ยินเช่นนั้นก็รีบนำฟืนไปเก็บในถ้ำ แล้วหยิบเสียมของนางและหนิงอันออกมา“ขุดเร็วตรงนี้มีเยอะเลยมันคือมันแซงกินได้” หนิงอันเอ่ยออกมาอย่างตื่นเต้น ก่อนขาของนางจะสะดุดเถามันถลาไปข้างหน้า แต่แล้วเสียงในหัวก็ดังขึ้นมา เพราะมือของนางไปจับกับไม้พุ่มต้นหนึ่ง “ต้นโสมคนอายุหนึ่งพันปี สรรพคุณเพิ่มพลังลมปราณและยืดอายุขัย”“กรี๊ดดด! ฮุ่ยอิงข้าเจอสมุนไพรหายากแล้ว”“ไหนขอข้าดูหน่อยมันเป็นแบบไหน”“นี่ ๆ ต้นนี้เรียกว่าโสมคน ต้นนี้อายุหนึ่งพันปีเลยนะ โอ๊ย! ข้าตื่นเต้นและดีใจมากเลย ช่วยกันหาอีกเร็วเข้า ข้าเคย

หนิงอันบอกให้เขาเหาะลงก่อนจะถึงบ้าน เพราะนางไม่อยากทำให้ทุกคนตื่นตกใจ ขนาดนางยังตกใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นแล้วคนอื่นจะขนาดไหน หนิงอัน ฮุ่ยอิง และเทพมังกรดำ พากันเดินมาถึงหน้าประตูรั้วเข้าบ้าน แต่แล้วทุกคนก็ต้องชะงักเมื่อเห็นวิญญาณของหนิงฮวามาปรากฏตัวอยู่ตรงประตูรั้วทางเข้า“หนิงฮวาข้าเห็นเจ้าแล้ว” เป็นฮุ่ยอิงที่ร้องออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น จากนั้นก็รีบวิ่งโผไปกอดหนิงฮวาด้วยความดีใจ หนิงอันตกตะลึงอีกครั้ง เป็นเพราะนางมีพลังถึงระดับขั้นสีทองใช่หรือไม่ พี่สาวของนางที่เป็นฝาแฝดจึงได้รับอานิสงส์พลังนี้ไปด้วย หนิงอันรีบตรงเข้าไปสวมกอดนางด้วยความรู้สึกดีใจ สุดท้ายพี่น้องก็ได้อยู่พร้อมหน้ากัน ถึงแม้ว่านางจะเป็นเพียงวิญญาณก็ตาม“พี่หญิงดีจริง ๆ ต่อไปเราก็ได้อยู่กันแล้ว”“ใช่ขอบคุณสวรรค์ที่เมตตาพวกเรา”“ท่านเอ่อ..ท่านพ่อเราเข้าไปข้างในกันเถอะเจ้าค่ะ”หนิงอันเดินมาจับแขนของเทพมังกรดำพาเดินเข้าไปข้างด้านใน หนิงฮวายืนมองด้วยความแปลกใจ ท่านพ่อ? เหตุใดนางถึงเรียกเขาเช่นนั้นแปลกจริง ฮุ่ยอิงเห็นเช่นนั้นก็จับมือของหนิงฮวาเดินตามเข้าไปฮุ่ยหมิ่นและฮุ่ยเหม่ยมองบุคคลที่มาใหม่อยากแปลกใจ นี่นางพาใครมาด้วย