All Chapters of พ่ายรักคนไร้ใจ: Chapter 11 - Chapter 20

ระยะทางจากผับจนถึงคอนโดปลายฟ้าดูเหมือนจะไกลขึ้นอย่างไม่ทราบสาเหตุ คนตัวสูงถามชื่อคอนโดจากเธอ ก็พอจะเดาเส้นทางได้ เพราะเป็นคอนโดหรู อยู่ไม่ห่างจากมหาลัย คนตัวเล็กด้านข้างยังคงกัดฟันแน่น เสียงหายใจเธอดังชัดเจน เธอรู้สึกเหมือนมีไฟลุกโหมในร่างกายตลอดเวลา ร้อนรุ่มจนแทบทนไม่ไหว มือเล็กสั่นเทาเอื้อมไปดึงเสื้อเกาะอกของตัวเองลงต่ำกว่าที่ควรจะเป็น เผยให้เห็นเนินอกที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจ "ฉันไม่ไหวแล้ว ร้อนมากเลย รู้สึกแปลก ๆ ด้วย"เธอพึมพำผสานกับเสียงครางแผ่วเบาไม่หยุด ใบหน้าสวยเหยเกบิดเบี้ยวด้วยความทรมานผสมกับความต้องการที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อน "อย่าทำอะไรบ้า ๆ นะ นั่งเฉย ๆ เดี๋ยวก็ถึงคอนโดเธอแล้ว"คนตัวสูงตะคอกกลับ แต่ทว่าสายตาของเขาเหลือบไปเห็นการกระทำของเธอโดยไม่ได้ตั้งใจ หัวใจเขาเต้นแรงขึ้น พยายามสลัดความคิดนั้นออกไปจากในหัวทันที ผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่คนที่เขาสนใจ เธอแค่ชอบตามตื้อให้เขารำคาญเท่านั้นเอง แต่ตอนนี้เธอดูไม่ปกติจริง ๆ คงเพราะยาเริ่มออกฤทธิ์เต็มที่แล้ว ส่วนปลายฟ้าเธอทำแค่ส่ายหน้า เธอไม่สนใจฟังคำพูดของเขา ภายในหัวเธอมันไปไกลกว่านั้นมากแล้ว เธอใช้มือลูบไล้ไปตามเนินอกของต

หลังจากทั้งคู่หอบหายใจหนักบนเบาะหลังรถ ปอร์เช่ก็ดึงตัวตนออกจากร่องสวาทที่ยังตอดรัดเขาแน่น รู้สึกถึงความเหนียวเหนอะจากน้ำรักและเลือดบริสุทธิ์ที่ไหลเยิ้มลงมาตามต้นขา เขามองดูปลายฟ้าที่ทรุดตัวลงนอนแผ่หรา ดวงตาเธอยังคงหยาดเยิ้มด้วยฤทธิ์ยาที่ไม่หมดไป ความรู้สึกในใจเขาพลุ่งพล่าน แม้เขาจะไม่เคยชอบเธอเลย เธอคือผู้หญิงที่เขาพยายามหลีกเลี่ยงเพราะไม่ชอบผู้หญิงนิสัยแบบเธอและหลีกหนีความยุ่งยากที่จะตามมา แต่ทว่ารสชาติของการได้ครอบครองเธอครั้งแรก มันทำให้เขาติดใจอย่างบอกไม่ถูก ความคับแน่น ความร้อนรุ่มและเสียงครางหวานที่ทำให้เลือดในกายเขาสูบฉีดอย่างหนัก มันเหมือนยาเสพติดที่เขาไม่เคยคาดคิดว่าจะได้ลอง “ฉิบหาย ทำไมมันเสียวขนาดนี้ว่ะ”เขาพึมพำกับตัวเอง ฝ่ามือหนาลูบไล้ต้นขาเนียนของเธอเบา ๆ ก่อนจะตัดสินใจอย่างรวดเร็ว เขาไม่สามารถปล่อยเธอไว้แบบนี้ได้ ฤทธิ์ยายังไม่หมด และเขาก็ยังอยากได้เธออีก เขาจับเธอแต่งตัวลวก ๆ ด้วยเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้น รูดกางเกงในขึ้นให้เธอ แล้วอุ้มเธอขึ้นมานั่งที่เบาะหน้า ขับรถเปลี่ยนเส้นทางตรงดิ่งไปยังคอนโดหรูของตัวเอง โดยไม่สนใจความผิดชอบชั่วดีอะไรทั้งนั้น ใช้เวลาไม่นานก็ถึงคอนโ

ปลายฟ้ากลับคอนโดเย็นอีกวัน ปอร์เช่เป็นคนพาเธอไปเอารถเขาที่จอดอยู่ที่ผับ และแวะจัดการเรื่องที่พนักงานเสิร์ฟที่ชื่ออองรี เอายาปลุกเซ็กซ์ใส่ในแก้วของเธอ ซึ่งเฮียเจ้าของผับได้จัดการไล่ออกไปแล้ว และอยากให้เธอดำเนินคดีตามกฎหมายด้วย แต่ทว่าเธอไม่อยากให้พี่ชายพี่สาวรู้เรื่องนี้ ส่วนหนึ่งมันก็เป็นความผิดของเธอเอง ที่อยากมานั่งดื่มที่ผับ ทั้งที่ไม่เคยเข้าผับมาก่อน ไร้ประสบการณ์ไม่พอ ยังไม่รู้จักระมัดระวังตัวเอง จนเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น เรื่องครั้งนี้มันเป็นบทเรียนให้เธอจำไปนานแสนนาน ไม่อยากนึกภาพว่าถ้าเธอไปขอความช่วยเหลือคนอื่นให้ทำแบบนั้นกับเธอ เหมือนที่เธอเสนอตัวให้ปอร์เช่ ตอนนี้เธอจะมีสภาพอย่างไร คงเจ็บปวดและทรมานมากกว่านี้หลายพันเท่า Rrrr Rrrr ทันทีที่เปิดเครื่อง เสียงเรียกเข้าก็ดังรัวขึ้นมา เป็นเพื่อนสนิทอย่างใบข้าวที่กระหน่ำโทรมาหาเธอหลายครั้ง "ว่าไงว่ะ" (อีฟ้า มึงอยู่ไหน?) "อยู่คอนโดกู" (แล้วมึงกลับไปได้ยังไง) "กูควรถามมึงมากกว่า ว่ามึงกลับห้องมึงได้ยังไง" (กูเมามาก จนน่าจะหลับไปพักหนึ่งอ่ะ แล้วมีพนักงานมาปลุกกูที่โต๊ะ กูก็ไปล้างหน้าในห้องน้ำ แล้วขับรถกลับมาไง แต่มึงรู้ไหมพนักงานคน

ปอร์เช่กลับถึงคอนโดด้วยอารมณ์ไม่ปกติ เขาพยายามโทรหาปลายฟ้าตั้งแต่เลิกเรียน แต่ทว่าเธอไม่รับสายเขา ข้อความที่ส่งไปตั้งแต่ตอนเช้าก็ยังไม่ได้รับการเปิดอ่าน มันน่าโมโหที่เธอทำเป็นเมินข้อความของเขาขนาดนี้ ก่อนที่จะออกมาจากมหาลัยเขาทำทีเป็นเดินไปยังห้องกิจการนักศึกษา เผื่อว่าจะเจอเธอที่นัดแนะกลับป๊อปปี้เรื่องการประกวดดาวมหาลัยที่นั่น แต่ทว่าห้องนั้นกลับว่างเปล่า เขาไม่รู้เลยว่าพวกกิจการนักศึกษาไปนัดแนะกันที่ไหน เพราะเขาไม่เข้าประชุมหลายวันแล้ว ถามใครก็ไม่มีใครรู้สักคน ปอร์เช่: มึงอยู่ไหน เขาลองเสี่ยงส่งข้อความหาป๊อปปี้ที่ตัวเป็นชาย ใจเป็นหญิง เรื่องสกิลปากไม่ต้องพูดถึง เรียนด้วยกันมาตั้งแต่ปีหนึ่ง ไม่มีเรื่องไหนที่หากป๊อปปี้รู้แล้วคนทั้งมหาลัยจะไม่รู้ แต่ทว่าเขาก็จำเป็นที่จะต้องหลอกถามเรื่องการประกวดดาวเดือน ป๊อบปี้: ถามทำไม ปอร์เช่: กูไม่มีสิทธิ์ถามเหรอว่ะ กูก็เป็นกิจการนักศึกษานะสัด ป๊อบปี้: แหม มึงบอกเบื่อนิ ที่ต้องเข้าประชุมทุกวัน ไม่ได้อยากเป็นบ้างล่ะ พวกกูยัดให้มึงเป็นบ้างล่ะ แล้วเสือกสนใจไรขึ้นมาตอนนี้ ปอร์เช่: ตอบมาว่ามึงอยู่ไหน ป๊อบปี้: กูก็อยู่หอกูดิ จะให้อยู่ไหน นิ้วเรีย

รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวออกจากหน้าคอนโดของปลายฟ้าด้วยความรวดเร็ว สร้างความมึนงงให้กับปลายฟ้ายิ่งนัก ที่จู่ ๆ เขาที่กำลังจูบเธออยู่ ก็ผละตัวออก แล้วก็กระชากรถออกมาโดยไม่ถามความสมัครใจของเธอสักคำ “พี่จะพาฉันไปไหน”น้ำเสียงของเธอตื่นตระหนกเล็กน้อย เธอออกมาจากคอนโดในสภาพชุดนอนตัวโปรดของตัวเองภายในโล่งโจ้ง ไม่มีชุดชั้นใน มีเพียงเสื้อคลุมสีดำเท่านั้นที่ปกปิดจุกยอดเต้าอวบของเธอเอาไว้ “คอนโดฉัน” ปอร์เช่หันมามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยตอบออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ไม่เอานะ ฉันไม่ได้เอาชุดนักศึกษามาด้วยด้วย พรุ่งนี้เรียนเก้าโมงเช้า ตื่นไม่ทันแน่ ๆ” เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย มือที่วางบนต้นขาของเธอ ลูบไล้แผ่วเบาไปมา คล้ายกำลังบอกความต้องการของตัวเองให้เธอรู้ “ฉันจะพามาส่งตอนเช้า เธอไปทันแน่นอน” “ฉันอยากนอนที่ห้องของฉัน มันใกล้มหาลัยกว่าด้วย”เธอหันหน้ามาสบตาเขา เอ่ยออกมาด้วยความไม่สบอารมณ์ ไม่พอใจที่เขารบกวนเวลานอนของเธอไม่พอ ยังมาทำอะไรเอาแต่ใจตัวเองแบบนี้อีก ปอร์เช่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยคำพูดที่ทำเอาคนที่ได้ยินถึงกับชะงักไปทันที “งั้นฉันไปนอนด้วย” “ห๊ะ?” “ฉันจะไปนอนที่คอนโดเธอ”เสียงทุ้มเอ่ย