Lahat ng Kabanata ng พ่ายรักคนไร้ใจ: Kabanata 31 - Kabanata 40

กริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง! หน้าประตูห้อง ร่างสูงของปอร์เช่กดกริ่งรัว ๆ ติดกันหลายครั้ง โดยไม่สนใจว่าเวลาตอนนี้จะดึกแค่ไหน “ปลายฟ้า! เปิดประตู!”เสียงเขาดังแหบพร่า เมาจนพูดแทบไม่ชัด แต่ทว่ายังดังพอให้คนในห้องได้ยิน ปลายฟ้าตื่นขึ้นจากเสียงกริ่ง เธอนั่งตัวตรงบนที่นอน หัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันที เธอรู้ว่าเป็นใครที่กดกริ่งรัวดังขนาดนั้น “ปลายฟ้า! ได้ยินหรือเปล่า เปิดประตูเดี๋ยวนี้!” เสียงหน้าห้องยังคงดังต่อเนื่อง ฟังจากตรงนี้ก็รู้ว่าเขาเมามากแล้ว ถึงได้กล้ามาเคาะประตูเสียงดังหน้าห้องเธอขนาดนี้ ร่างเล็กเดินออกจากห้องนอนตรงไปยังประตูหน้าห้องอย่างช้า ๆ มือเล็กสั่นเทาขณะจับลูกบิด เธอไม่ได้เปิดออกทันที ยังยืนทำใจอยู่ชั่วขณะหนึ่งก่อนจะบิดลูกบิดประตูเปิดออก แสงไฟสลัวจากโคมข้างประตูส่องลงมาบนใบหน้าของร่างสูง เขายืนโซเซเล็กน้อย มือข้างหนึ่งยันผนังข้างประตูเพื่อพยุงตัว ผมเผ้ายุ่งเหยิง กลิ่นเหล้าและกลิ่นบุหรี่คละคลุ้งไปหมด ดวงตาคมกริบแดงก่ำ แต่ยังคงจับจ้องเธอตาไม่กระพริบ ราวกับกลัวว่าเธอจะปิดประตูใส่หน้าเขา “ปลายฟ้า”เสียงทุ้มเอ่ยเรียกชื่อเธอเสียงแหบแห้ง ความเมาทำให้เขาพูดไม่ชัด แต่ทว่ายังดังพอให้เธอได้ย

หลังจากวันนั้นทั้งคู่ก็กลายเป็นคนแปลกหน้าต่อกันอย่างสมบูรณ์ ปอร์เช่ไม่เคยส่งข้อความหาเธอ ไม่เคยโทรหาเธออีกเลย เขาเลือกที่จะเงียบและปล่อยให้ความเงียบนั้นกลายเป็นกำแพงที่สูงขึ้นทุกวัน ส่วนปลายฟ้าเธอเองก็ไม่เคยมองหาเขา หากเจอเขาในระยะสายตา เธอก็จะทำเป็นมองผ่านไปเหมือนคนไม่รู้จักกัน เธอเก็บความเจ็บปวดทุกอย่างไว้ข้างใน กลืนมันลงไปกับน้ำตาที่มักจะไหลในตอนที่เธออยู่คนเดียว สีหน้าของเธอเรียบเฉยในมหาลัย ยิ้มให้เพื่อนได้ตามปกติ แต่ใบข้าวรู้ดีว่าเพื่อนคนนี้กำลังฝืนตัวเองอย่างหนัก เหนือฟ้ากลายเป็นคนที่อยู่ใกล้เธอมากที่สุดในเวลานี้ อาจจะเพราะเขาไม่ได้ทำตัวน่ารำคาญเหมือนช่วงแรก เธอเลยปล่อยเลยตามเลยเวลาเขาเดินมาหาเธอ ถึงจะยังมีชวนเธอไปทานข้าว ชวนเธอไปเดินเล่นตลาดหลังมหาลัย แต่ทว่าเขาไม่เคยกดดัน ว่าเธอต้องทำตาม หากเธอไม่สบายใจ เธอก็ปฏิเสธเขาไปตรง ๆ ซึ่งมันก็ทำให้เธอสบายใจขึ้นมาก แต่ทว่าภาพเหล่านั้น ปอร์เช่เห็นมันทุกครั้ง เขาเห็นเหนือฟ้าเดินเคียงข้างเธอ เห็นเธอหัวเราะและยิ้มกับอีกฝ่าย เห็นความสนิทสนมของทั้งคู่ที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ทุกครั้งที่เห็นแบบนั้น เขาจะรู้สึกเหมือนมีมีดกรีดลงกลางอกเขา แต่

คำพูดนั้นทำให้ปอร์เช่ชะงัก รถแฉลบเล็กน้อยเพราะอารมณ์ของเขาที่เริ่มไม่ปกติ “มันก็แค่ช่วงเวลาหนึ่ง เธอจะคิดอะไรมากนักหนาว่ะ คนเรามันก็ต้องเคยมีอดีตด้วยกันทั้งนั้นแหละ แต่ฉันไม่เคยเป็นอะไรกับมิลลิ เธอก็รู้” “ไม่เคยเป็นอะไรกัน แต่ยังเก็บรูปเอาไว้ในโทรศัพท์ ที่สำคัญยังมีทุกอิริยาบถเลยนะคะ ดูเหมือนพี่มิลจะอยู่ในสายตาของพี่ตลอดเวลาเลยนะ คงจะรักพี่เขามากสินะคะ แต่ฉันก็แปลกใจว่าทำไมรักขนาดนี้ถึงไม่ชิงสารภาพรักไปก่อนที่พี่มิลจะมีแฟนล่ะคะ ป่านนี้คงจะได้สมหวังกันไปแล้ว” "คิดว่าถ้าฉันสารภาพไป มิลลิจะตอบตกลงฉันหรือไง เธอไม่ได้คิดกับฉันแบบที่ฉันคิด" "แสดงว่าถ้าพี่มิลคิด พี่ก็พร้อมที่จะกลับไปหาพี่มิลใช่ไหมคะ" "พูดบ้าอะไร เขามีแฟนไปแล้ว ไหนเธอบอกว่าเขาเป็นพี่สาวของเธอคนนึงไง ทำไมถึงมาพูดจาไร้สาระแบบนี้" "พอตอนนี้มาบอกว่าไร้สาระ ที่พี่แอบถ่ายรูปเขาแล้วเก็บรูปไว้ในอัลบั้ม first love อะไรของพี่ล่ะคะ พี่ไม่คิดว่าน่าเกลียดกว่าที่ฉันพูดเหรอ" ร่างสูงกำมือพวงมาลัยแน่น เท้าหนาเหยียบคันเร่งแรงขึ้น รถพุ่งทะยานไปบนทางด่วน ตลอดทางเธอโวยวายออกมาไม่หยุด บางครั้งก็มีหันมาต่อว่าเขา ยกมือขึ้นทุบแขนเขาหลายครั้ง

แสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดผ่านม่านโปร่งบางของห้องพักรีสอร์ทริมทะเลพัทยาเหนือ เข้ามาตกกระทบร่างกายเปลือยเปล่าของปอร์เช่และปลายฟ้าที่ยังนอนกอดกันแน่นบนเตียงขนาดคิงไซส์ ร่างเล็กรู้สึกตัวตื่นก่อน เธอกะพริบตาช้า ๆ มองภาพเพดานห้องสีขาวไม่คุ้นตา ก่อนสติค่อย ๆ กลับคืนมา พร้อมกับอาการปวดหัวจากฤทธิ์แอลกอฮอล์เมื่อคืน เธอรู้สึกถึงท่อนแขนหนักที่โอบรอบเอวเธอไว้ และความร้อนผ่าวจากร่างกายเปลือยเปล่าที่แนบชิดติดกัน เธอเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่นอนหลับสนิท หน้าตาราวกับเด็กน้อย ผิวขาวผ่องเนียนละเอียดยิ่งกว่าผู้หญิงอย่างเธอเสียอีก ผมเผ้ายุ่งเหยิงไม่เป็นทรง มีเม็ดทรายละเอียด ติดอยู่ตามไหล่และผมของเขา แล้วภาพความเร่าร้อนเมื่อคืนก็ฉายเข้ามาในหัวเธอราวกับคลื่นที่สาดซัดชายฝั่งอยู่ด้านนอก หญิงสาวอ้าปากเหวอ จนต้องยกมือขึ้นมาป้องปากของตัวเอง หยัดตัวลุกขึ้นนั่งทันที น้ำตาเอ่อคลอขึ้นมาทันใด “ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้นะ!”เธอตะโกนเสียงดังจนเขาสะดุ้งตื่น มือหนาของเขายังโอบเอวเธอแน่นไม่ปล่อย ดวงตาคมกริบลืมตาขึ้นมองเธอด้วยความงุนงง“เป็นอะไร?” แต่ก่อนที่เขาจะทันได้พูดอะไร เธอก็เริ่มโวยวาย น้ำตาไหลพราก มือเล็กทุบลงบนอกเขาด้วยค

เธอเอ่ยท้าทายเขาออกไป ดวงตากลมโตมองเขากลับเต็มไปด้วยไฟปรารถนาที่ยังไม่หมดลง "แน่ใจนะ เธออย่าร้องขอชีวิตก็แล้วกัน" มุมปากหนายกยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียง พลิกตัวเธอให้หันหลัง แล้วดึงเธอให้ลุกตามขึ้นมาด้วยกัน ทั้งคู่ยืนเปลือยเปล่าตรงกลางห้อง ใกล้หน้าต่างบานใหญ่ที่มองออกไปเห็นท้องทะเลกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ร่างสูงยืนอยู่ด้านหลัง โอบเอวเธอแน่น มืออีกข้างหนึ่งเลื่อนลงไปลูบไล้ร่องรักที่ยังคงชุ่มฉ่ำและบวมเป่งจากเมื่อครู่ อีกข้างยกขึ้นบีบอกอวบอิ่มที่ยังมีคราบน้ำรักของเขาเปรอะเปื้อน เขาก้มลงกัดเบา ๆ ที่ติ่งหูเธอ แล้วกระซิบเสียงพร่า “ยืนดี ๆ นะ พี่จะเอาเธอแบบนี้” ปลายฟ้าพยักหน้าขึ้นลง เข้าใจความต้องการของเขาดี มือทั้งสองข้างยกขึ้นเกาะขอบหน้าต่างที่อยู่ตรงหน้าเพื่อทรงตัว ขณะที่ปอร์เช่จับสะโพกเธอให้ยกขึ้นเล็กน้อย แล้วกดเอ็นร้อนแข็งขืนของตัวเองเข้าไปช้า ๆ จากด้านหลัง “อ๊าสสส พะ พี่”เสียงครางหวานหลุดออกมาทันทีเมื่อส่วนหัวร้อนผ่าวสอดแทรกเข้าไปในช่องทางรักที่ตอดรัดแน่น เขาดันเข้าไปจนสุดลำ แล้วหยุดนิ่งให้เธอปรับตัว ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกอย่างเชื่องช้า ถอนออกจนเกือบสุด แล้วกระแทกกลับ