All Chapters of พ่ายรักคนไร้ใจ: Chapter 41 - Chapter 45

ปลายฟ้าก้มหน้า น้ำตาเอ่อขึ้นอีกครั้ง แต่เธอพยักหน้าอย่างยอมรับว่าทุกอย่างคือเรื่องจริง “จริงค่ะ แต่ไม่ใช่แอบอีกแล้ว” เธอเงยหน้าขึ้น มองสบตาคนเป็นพี่ชายด้วยความสำนึกผิด เธอรู้ว่าที่พี่ชายไม่พอใจ อาจจะคิดว่าเธอยังเด็ก แต่ทว่าที่จริงแล้วเธอมั่นใจว่าตัวเองโตพอที่จะมีความรักได้ “พรุ่งนี้ฟ้าจะเล่าทุกอย่างให้ทุกคนฟังค่ะ รวมถึงพ่อกับแม่ ปู่ย่ายายด้วย” สกายชะงัก มองน้องสาวนานหลายวินาที ก่อนจะถอนหายใจยาว หันไปมองปอร์เช่ด้วยสายตาที่ยังไม่เป็นมิตรนัก “ถ้ามึงทำให้น้องกูเสียใจอีกครั้ง แม้แต่ครั้งเดียว กูไม่ปล่อยมึงแน่ จำไว้” “ผมเข้าใจครับและผมสัญญา ว่าจะไม่ทำร้ายเธออีก” สกายมองน้องสาวอีกครั้ง ที่เขาโมโหขนาดนี้เพราะมองจากสภาพก็รู้ว่าน้องสาวของเขากับผู้ชายคนนี้ไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว คงไม่ใช่แค่คบกันใส ๆ ทั่วไป "ขึ้นห้องไปได้แล้วแล้วก็เตรียมคำพูดไว้ให้ดี ๆ ล่ะ ฟ้าก็รู้ว่าพ่อเป็นยังไง" สกายหันไปมองปอร์เช่อีกครั้ง“ส่วนมึง กลับไปก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยมาคุยกันให้รู้เรื่อง” “เจอกันพรุ่งนี้นะ”เขาหันมามองปลายฟ้า สายตาอ่อนโยนลงกว่าที่เคยเป็นมา “ค่ะ พี่ขับรถดี ๆ นะคะ” วันต่อมา บ้านหลังใหญ่ของครอ

สี่ปีผ่านไป หลังจากพิธีรับปริญญาที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและน้ำตาแห่งความภาคภูมิใจ ปลายฟ้าในชุดครุยสีดำยังคงรู้สึกเหมือนฝัน เธอเดินออกมาจากหอประชุม มองเห็นปอร์เช่ยืนรออยู่ข้างรถสปอร์ตสีดำคันโปรดของเขา ร่างสูงยิ้มกว้างให้เธอ ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนพับและกางเกงยีนส์สบาย ๆ ดูเรียบง่ายแต่มีเสน่ห์จนปลายฟ้าต้องหันไปมองบริเวณรอบ ๆ เพราะเริ่มมีผู้หญิงหลายคนหันมองเขา “พร้อมไปฉลองหรือยัง?”เขาเอ่ยถามเสียงนุ่ม ก่อนจะเปิดประตูรถให้เธอ “ไปไหนเหรอคะ?” “ไปพักผ่อนไง ไหนบอกอยากให้พี่พาไปทะเล” ปอร์เช่ตอบ ก่อนจะขับรถออกจากตัวเมือง มุ่งหน้าสู่เกาะของทางใต้ เป็นการขับรถที่ยาวนานกว่าสิบสองชั่วโมง แต่ทว่าเต็มไปด้วยความสุข ปลายฟ้าเป็นผู้หญิงที่ชอบการท่องเที่ยวมาก โดยเฉพาะทะเล ตลอดเวลาที่คบกันมา เราสองคนเที่ยวทะเลกันบ่อยที่สุด ยิ่งหลังจากเขาเรียนจบและเริ่มทำงาน เธอก็มักจะอ้อนให้เขาพาไปบ่อยครั้ง ทั้งสองคนมาถึงภูเก็ตเกือบรุ่งเช้า ก่อนจะนอนพักเอาแรงที่โรงแรมจนถึงตอนเย็น ปลายฟ้าจึงอ้อนให้ปอร์เช่พาเธอไปดูพระอาทิตย์ตก ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีจากสีครามเป็นโทนอมส้ม ปอร์เช่จอดรถบริเวณลานจอดที่แหลมพรหมเทพ เสียงคลื่นจ

หลายเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว อาการแพ้ท้องของปลายฟ้าค่อย ๆ ทุเลาลงในช่วงไตรมาสที่สอง เธอเริ่มทานได้มากขึ้น หน้าตาสดใสขึ้น แก้มเริ่มป่อง ท้องเริ่มกลมโตอย่างเห็นได้ชัด คนเป็นสามียังคงดูแลเธออย่างใกล้ชิด ทุกครั้งที่เธอเหนื่อย เขาจะนวดหลัง นวดขาให้ หรือแค่นั่งกอดเธอจากด้านหลัง มือลูบไล้ท้องกลมที่ใหญ่ขึ้นทุกวัน จนกระทั่งวันหนึ่งในช่วงเช้าตรู่ ท้องฟ้ายังมืดครึ้ม ปลายฟ้าตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดท้องบิดเกร็ง เธอจับมือปอร์เช่แน่น “พี่คะ ฉันปวดท้องค่ะ”เสียงหวานสั่นเครือ เอ่ยปลุกคนเป็นสามี ที่แค่ได้ยินเสียงก็ลุกพรวดทันที ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือด แต่พยายามทำใจให้นิ่งเข้าไว้ “เดี๋ยวพี่พาไปโรงพยาบาล อดทนไว้ก่อนนะ” เขารีบเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เธออย่างรวดเร็ว หยิบข้าวของที่เตรียมเอาไว้สำหรับวันคลอด ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นรถ แล้วขับตรงไปโรงพยาบาลเอกชนที่เธอฝากครรภ์เอาไว้ ระหว่างทาง ปลายฟ้าส่งเสียงครางออกมาตลอดเวลา เธอปวดท้องบิดเกร็งเป็นพัก ปวด ๆ หาย ๆ แต่ปวดมากจนต้องกัดฟันแน่น จับมือปอร์เช่จนเล็บจิกเนื้อ “ใจเย็นนะเมีย ใกล้ถึงแล้วนะ” เมื่อถึงโรงพยาบาล ทีมแพทย์ตรวจแล้วบอกว่าเธอสามารถคลอดธรรมชาติแบบที่ตั้งใจได้