เนื่องจากงานของบริษัทตระกูลสือสุมกองอยู่มาก สือเยี่ยนชิงจึงจำเป็นต้องกลับไปจัดการยามเย็น ณ เกาะส่วนตัววันที่สามหลังจากสือเยี่ยนชิงจากไป ซูเหรายืนอยู่หน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองดูแสงอาทิตย์สุดท้ายบนเส้นขอบฟ้าที่ถูกกลืนกินไปคนรับใช้เดินเข้ามาอย่างเบาๆ แล้ววางแก้วลมนมอุ่นๆ ลง “คุณผู้หญิงคะ ดื่มสักนิดเถอะค่ะ”ซูเหราไม่ขยับ ได้แต่ถามว่า “เขาจะกลับมาเมื่อไหร่?”“ท่านประธานสือเยี่ยนชิงบอกว่าจัดการธุระที่บริษัทเสร็จก็…”“เพล้ง!”แก้วน้ำถูกปาใส่กำแพง เศษแก้วกระเด็นกระจาย นมหกเลอะเทอะเต็มพื้น“ฉันไม่ใช่คุณผู้หญิงอะไรทั้งนั้น” ซูเหราหัวเราะออกมา “ออกไปซะ”คนรับใช้ตกใจจนรีบถอยออกไปซูเหราก้มตัวลง หยิบเศษแก้วที่คมที่สุดขึ้นมาหนึ่งชิ้นในเวลาเดียวกัน ณ บริษัทตระกูลสือเมืองเป่ยเฉิงในห้องประชุม สือเยี่ยนชิงนั่งอยู่ที่ตำแหน่งประธาน ฟังการรายงานจากเหล่าผู้บริหารระดับสูง นิ้วมือลูบหน้าจอโทรศัพท์ไปมาโดยไม่รู้ตัวบนหน้าจอคือภาพจากกล้องวงจรปิดที่เขาได้รับเมื่อคืน ซูเหรายืนอยู่บนหาดทราย มองไปยังเส้นขอบฟ้าที่ห่างไกล แผ่นหลังของเธอดูบอบบางราวกับจะถูกลมทะเลพัดหายไปได้ทุกเมื่อ“ท่านประธานสือเยี
Baca selengkapnya
Masuk
