All Chapters of เขานิทราในราตรีนิรันดร์: Chapter 11 - Chapter 20

สามวันต่อมา การประชุมของสือเยี่ยนชิงก็สิ้นสุดลงเขานวดขมับที่ปวดตุบ ๆ ก่อนจะเปิดโทรศัพท์ที่ปิดเครื่องมาหลายวันข้อความมากมายหลั่งไหลเข้ามา หลินรั่วเฉี่ยนส่งข้อความมามากกว่า 99 ข้อความ แต่ซูเหราส่งมาเพียงข้อความเดียวเท่านั้นเขาเผลอกดเปิดกล่องข้อความของซูเหราโดยสัญชาตญาณมันคือข้อมูลการโอนเงิน「โอนเงิน 500,000 」「บันทึกช่วยจำ ค่าเช่าบ้านครึ่งเดือน + ค่ารักษาพยาบาล」นอกเหนือจากนี้ ไม่มีตัวอักษรอื่นเลยแม้แต่คำเดียวสือเยี่ยนชิงขมวดคิ้วแน่นจนแทบจะหลุดขำออกมาด้วยความโมโหนิ้วเรียวยาวของเขาเคาะพิมพ์ลงบนหน้าจอ【ผมขาดเงินแค่นี้หรือไง? เราสองคนมีความสัมพันธ์แบบไหนกัน ทำไมคุณต้องมาคิดบัญชีชัดเจนขนาดนี้?】หลังจากกดส่งไปแล้ว เขาก็จ้องหน้าจอรอนิ่งๆ อยู่สิบนาทีเมื่อก่อนขอแค่เขาส่งข้อความไป ซูเหราเป็นต้องตอบกลับในทันทีเสมอแต่ครั้งนี้ กล่องข้อความกลับเงียบกริบจนน่ากลัวเขากดโทรออกหาซูเหราทันที“ขออภัยค่ะ หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...”เสียงตอบรับอัตโนมัติจากเครือข่ายดังมาจากปลายสายสือเยี่ยนชิงชะงักไปเล็กน้อย หรือว่าเธอยังไม่ตื่น?ในหัวของเขาปรากฏภาพซูเหราตอนหลับ

หลินรั่วเฉี่ยนสวมชุดกระโปรงสีขาว ยืนอยู่ไม่ไกล ร่างกายดูบอบบางราวกับไร้กระดูกไม่ใช่ซูเหราแต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ทันตั้งตัว หลินรั่วเฉี่ยนก็โผเข้าหาเขาเสียแล้วสือเยี่ยนชิงมองร่างสีขาวที่ซุกเข้ามาในอ้อมกอด ร่างกายของเขาแข็งทื่อไปชั่วครู่จนแทบไม่มีใครสังเกตเห็นเขาผลักเธอออกอย่างแนบเนียน แล้วพูดด้วยน้ำเสียงแฝงไปด้วยความห่างเหินที่พอเหมาะพอดี "คุณมาทำอะไรที่นี่?"หลินรั่วเฉี่ยนเงยหน้าขึ้น ดวงตาเป็นประกายด้วยความคาดหวัง "ฉันแอบถามตารางบินของคุณจากผู้ช่วยน่ะค่ะ เลยตั้งใจมารับคุณโดยเฉพาะ"เธอกัดริมฝีปากเล็กน้อย ทำสีหน้าราวกับน้อยใจ "พี่เยี่ยนชิงคะ พี่ไม่ดีใจที่เห็นฉันเหรอ?""เปล่า" สือเยี่ยนชิงยกมือขึ้นจัดกระดุมข้อมือเสื้อ หลบมือที่เธอยื่นมา “แค่ที่นี่ลมแรง สุขภาพคุณไม่ดี ระวังจะเป็นหวัด”"หลายปีมานี้ที่อยู่ต่างประเทศ ต้องขอบคุณทีมแพทย์ที่พี่หาให้ ฉันรักษาจนหายดีตั้งนานแล้วค่ะ" หลินรั่วเฉี่ยนหมุนตัวหนึ่งรอบ ชายกระโปรงสีขาวบานออกราวกับกลีบดอกไม้จู่ๆ เธอก็ดึงแขนเสื้อของเขาไว้ "พี่เยี่ยนชิงคะ ถ้าพี่ไม่มีธุระอะไรด่วน พอจะไปที่ที่หนึ่งเป็นเพื่อนฉันหน่อยได้ไหม? ฉันมีเรื่องอยากจะบอกพี่ค

สือเยี่ยนชิงเหมือนถูกฟ้าผ่า นิ้วมือที่กำโทรศัพท์พลันบีบแน่นเข้าหากัน "คุณพูดว่าอะไรนะ?!"แต่ในจังหวะนั้นเอง รถกลับขับเข้าสู่ปล่องอุโมงค์ ทำให้สัญญาณขาดหายไป และสายก็ถูกตัดไปโดยอัตโนมัติ“กลับรถ! ไปบ้านตระกูลซู!” น้ำเสียงของสือเยี่ยนชิงเย็นเยียบจนน่ากลัว ในดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนผู้ช่วยตกใจจนมือที่จับพวงมาลัยลื่นไถล รีบหักพวงมาลัยกลับรถทันทีเขาไม่เคยเห็นสือเยี่ยนชิงในสภาพนี้มาก่อนชายผู้มักจะสุขุมและควบคุมตัวเองได้ดีเสมอมา ในตอนนี้ดวงตากลับแดงก่ำ กรามขบแน่นจนเป็นสัน ราวกับวินาทีถัดไปจะควบคุมตัวเองไม่อยู่รถพุ่งไปถึงวิลล่าตระกูลซู สือเยี่ยนชิงถีบประตูเปิดออกแล้วบุกเข้าไปด้านในทันทีพ่อของซูเหรากำลังนั่งจิบชาอยู่บนโซฟา เมื่อเห็นภาพตรงหน้าก็ตกใจจนเกือบทำถ้วยชาหลุดมือ “คุณเยี่ยนชิง? คุณมาได้ยังไง?”“ซูเหราแต่งงานไปที่หนานเฉิงแล้วเหรอ?” สือเยี่ยนชิงเน้นย้ำทีละคำ แต่ละคำเหมือนถูกเค้นออกมาจากซอกฟันพ่อซูเหราชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มเอาใจ “ใช่ แต่งไปเมื่อสามวันก่อนนี่เอง คุณไม่ใช่เหรอที่คอยรำคาญว่าเหราเหราน่ะชอบก่อเรื่อง? พอดีเลยที่คุชายตระกูลดังแห่งหนานเฉิงที่ใ

“เมื่อสิบปีก่อน ในงานเลี้ยงบนเรือยอร์ชที่ไป๋เฉิง...”“พี่ลืมไปแล้วเหรอว่าพี่ช่วยใครไว้?”ซูเหราชะงักไป ความทรงจำถูกดึงกลับไปเมื่อสิบปีก่อนทันทีในงานเลี้ยงวันนั้น เธอยืนรับลมอยู่ตรงขอบดาดฟ้าเรือ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียง “ตู้ม!”เด็กชายตัวเล็กๆ คนหนึ่งตกลงไปในน้ำคนรอบข้างยังไม่ทันได้ปฏิกิริยาอะไร เธอก็กระโดดลงไปเสียแล้วน้ำทะเลเย็นบาดลึกถึงกระดูก เธอว่ายน้ำสุดแรงไปยังคนที่กำลังจะจม หลังจากสำลักน้ำไปหลายอึก ในที่สุดเธอก็ลากเขาขึ้นฝั่งได้สำเร็จ“ไม่เป็นไรใช่ไหม?” เธอเปียกโชกไปทั้งตัว แต่กลับไม่สนใจตัวเองเลย เธอก้มลงคุกเข่าบนพื้นเพื่อปฐมพยาบาลฉุกเฉินให้เด็กชายคนนั้นเด็กชายไอเอาน้ำออกมาหลายอึก เมื่อลืมตาขึ้น บนขนตาก็ยังมีหยดน้ำเกาะอยู่เธอถอดเสื้อคลุมของตัวเองมาห่มให้ร่างที่กำลังสั่นของเขา“ไอ้เด็กแสบ คราวหลังระวังหน่อย อย่าวิ่งออกมาที่ดาดฟ้าเรือแบบนี้อีกล่ะ”เด็กชายคนนั้นกำชายเสื้อเธอไว้แน่น ดวงตาเป็นประกายเหมือนดาว……ซูเหราได้สติกลับมาในทันที เธอมองเสิ่นทิงหลานอย่างไม่อยากจะเชื่อ “เด็กที่ตกน้ำคนนั้น... คือคุณเหรอ?!”เสิ่นทิงหลานใบหูแดงและตอบว่า “ครับ”“ผมตามหาพี่มาสิบปีแล้ว”ซู

หนึ่งวันก่อนงานแต่งงาน ณ คฤหาสน์ส่วนตัวตระกูลเสิ่นซูเหรานั่งอยู่หน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้งในห้องเจ้าสาว ปลายนิ้วลูบไล้ไปบนเม็ดเพชรเล็กๆ บนชุดแต่งงานอย่างแผ่วเบาแสงแดดนอกหน้าต่างกำลังดี คนรับใช้ในคฤหาสน์ต่างยุ่งอยู่กับการจัดเตรียมสถานที่งานแต่งงานของวันพรุ่งนี้ ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบไปหมดเสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้น“พี่ครับ?”เสิ่นทิงหลานผลักประตูเข้ามา ในมือถือถ้วยชาดอกกุหลาบอุ่นๆ ส่วนอีกมือถือกล่องของขวัญกำมะหยี่สุดประณีตเขาอยู่ในชุดสูทสีดำที่รีดจนเรียบกริบ ปกเสื้อเปิดออกเล็กน้อย ดวงตาหลังกรอบแว่นสายตาสีทองนั้นอ่อนโยนจนเกินบรรยาย“มื้อเช้าพี่แทบจะไม่แตะเลยนะครับ” เขาวางถ้วยชาลงข้างมือเธอ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความจนใจ “ทางห้องครัวบอกว่าพี่ดื่มนมไปแค่ครึ่งแก้วเอง”ซูเหราเงยหน้ามองเขา แล้วยิ้มเล็กน้อย “ท่านประธานเสิ่นทิงหลานนี่จะมาดุฉันด้วยตัวเองเลยเหรอคะ?”“ไม่กล้าหรอกครับ” เขาโน้มตัวลงยื่นกล่องของขวัญให้เธอ “แค่กลัวว่าพี่จะหิว”ซูเหราเปิดกล่องออก ข้างในคือช็อกโกแลตสุดประณีตไม่กี่ชิ้น“ได้ยินว่าเมื่อก่อนพี่ชอบช็อกโกแลตร้านนี้มาก” เสิ่นทิงหลานพูดเสียงเบา “ผมให้คนส่งมาจากสวิตเซอร์แล