เขานิทราในราตรีนิรันดร์

สือเยี่ยนชิงฟังไม่ชัด “อะไรนะ?”

“เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร” เธอลงจากเตียงด้วยเท้าเปล่า ฝ่าเท้าขาวเหยียบลงบนพรมที่นุ่ม

แววตาของชายหนุ่มเข้มขึ้นเล็กน้อย เขาใช้นิ้วหัวแม่มือคลึงริมฝีปากที่บวมเจ่อของเธอ “ทำตัวดีๆ อย่าก่อเรื่องล่ะ”

ทันทีที่ประตูปิดลง รอยยิ้มบนใบหน้าของซูเหราก็เลือนหายไปในพริบตา

เธอเรียกแท็กซี่คันหนึ่งแล้วสะกดรอยตามเขาไป

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถจอดลงที่หน้าโรงแรม ซูเหรามองผ่านม่านฝน เห็นหลินรั่วเฉี่ยนในชุดกระโปรงสีขาววิ่งออกมาจากประตูโรงแรม

สือเยี่ยนชิงรีบก้าวเข้าไปอย่างรวดเร็ว ถอดเสื้อสูทคลุมไหล่ให้เธอ ก่อนจะอุ้มเธอขึ้นในอ้อมแขน

“ข้างนอกมันหนาว ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าให้ดีก่อนออกมาล่ะ?”

ท่าทางของเขาช่างคล่องแคล่ว ราวกับเคยทำแบบนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

ซูเหรากำที่จับประตูรถไว้แน่นจนเล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ

เธอมองแผ่นหลังของสือเยี่ยนชิงที่อุ้มหลินรั่วเฉี่ยนเข้าไปในโรงแรมอย่างทะนุถนอม ไม่รู้ว่าเพราะอะไร จู่ๆ เธอก็คิดถึงเหตุการณ์วันแรกที่ได้พบกับเขาขึ้นมา

ตอนนั้นเธอทะเลาะกับพ่ออย่างหนัก หลังจากที่เธอปาของใส่หัวพ่อจนแตกอีกครั้ง พ่อก็ส่งเธอมาให้ลูกชายของเพื่อนสนิทคอยดูแลสั่งสอน และบอกว่าต้องการดัดนิสัยคุณหนูที่เอาแต่ใจของเธอให้เข็ด

ครั้งแรกที่พบกัน สือเยี่ยนชิงนั่งอยู่ในห้องทำงานตึกตระกูลสือ ดวงตาหลังกรอบแว่นสีทองเย็นชาราวกับน้ำแข็ง

แน่นอนว่าเธอไม่อยากอยู่ที่นี่

เธอจึงสรรหาสารพัดวิธีมาป่วนเขา

วันแรกที่เริ่มงาน เธอแกล้งทำกาแฟหกใส่ชุดสูทสั่งตัดราคาเหยียบแสนของเขา สือเยี่ยนชิงเพียงแค่เหลือบมองเธออย่างเฉยเมย “ผ้าแคชเมียร์ส่งตรงจากอิตาลี ลงบัญชีตระกูลซูไว้ก็แล้วกัน”

วันที่สอง เธอตั้งใจโยนเอกสารการประชุมเข้าเครื่องทำลายเอกสาร สือเยี่ยนชิงไม่แม้แต่จะเปลี่ยนสีหน้า เขากลับพูดสรุปเนื้อหาทั้งหมดด้วยปากเปล่าในที่ประชุมทันที ทำเอาพวกผู้บริหารอึ้งไปตามๆ กัน

วันที่สาม เธอยาปลุกเซ็กซ์ลงในกาแฟของเขา พร้อมกับตั้งกล้องเตรียมถ่ายภาพตอนเขาเสียอาการเอาไว้ใช้ข่มขู่

แต่สุดท้ายกลับกลายเป็นว่า เธอเป็น ยาแก้ให้เขาเสียเอง

เช้าวันถัดมา เธอตื่นขึ้นมาพร้อมร่างกายที่ปวดระบม ซูเหราทั้งโกรธทั้งอายแทบอยากจะฆ่าคน แต่กลับถูกสือเยี่ยนชิงกดร่างไว้ที่ริมหน้าต่างกระจก

“เหราเหรา” เขากัดติ่งหูเธอเบา ๆ พร้อมกับกระซิบเสียงพร่า “ทำตัวดีๆ หน่อย”

เพียงแค่คำว่า “เหราเหรา” คำเดียว ก็ทำให้กำแพงในใจของเธอพังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า

ตั้งแต่แม่เสียไป ก็ไม่มีใครเรียกชื่อเธอแบบนี้มานานมากแล้ว

นับจากนั้นเป็นต้นมา ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ทุกครั้งที่เธออาละวาดก่อเรื่อง สือเยี่ยนชิงก็จะแบกเธอเข้าไปในห้องทำงาน คนภายนอกคิดว่าเขาจะสั่งสอนเธอ แต่ความจริงแล้วเขาจับเธอกดลงบนโต๊ะทำงานเพื่อลงโทษต่างหาก

นานวันเข้า เธอก็พบว่าตัวเองเริ่มเสพติดรสชาตินั้น

เป็นเพราะเขามีลีลาที่เร่าร้อนเกินไป? หรือเป็นเพราะเธอเหงาเกินไปกันแน่?

เธอเองก็ไม่รู้

เธอรู้แค่เพียงว่า เธอตกหลุมรักเขาเข้าให้แล้ว

ดังนั้นในวันเกิดของเขา เธอจึงใช้เวลาทั้งวันจัดเตรียมคฤหาสน์

ทั้งดอกกุหลาบ แสงเทียน เสียงดนตรี แม้แต่แหวนขอแต่งงานเธอก็เตรียมเอาไว้พร้อม

แต่ซูเหรากลับรอคอยทั้งคืน รอจนเทียนมอดไหม้ รอจนกุหลาบเหี่ยวเฉา เขาก็ไม่มา

จนกระทั่งตีสาม จู่ๆ มือถือก็เด้งแจ้งเตือนข่าว

#มหาเศรษฐีไปรับรักแรกกลางดึก

ในรูปภาพ สือเยี่ยนชิงกำลังประคองหญิงสาวชุดขาวขึ้นรถอย่างระมัดระวัง สายตาคู่นั้นดูอ่อนโยนจนบาดตา

คอมเมนต์ในโซเชียลเพิ่มขึ้น:

“กรี๊ดดด ท่านประธานกับแม่สาวน้อย เคมีเข้ากันสุดๆ ฉันฟินมากๆเลย”

“เชี้ย! นี่มันท่านประธานสือกับดาวโรงเรียนหลินรั่วเฉี่ยนนี่นา? สมัยก่อนพวกเขาคือคู่กิ่งทองใบหยกของโรงเรียนเราเลยนะ!”

“ฉันเรียนที่เดียวกัน ฉันยืนยันได้! ท่านประธานสือเย็นชากับทุกคน แต่จะยิ้มให้หลินรั่วเฉี่ยนแค่คนเดียว! ถ้าไม่ใช่เพราะรั่วเฉี่ยนสุขภาพไม่ดีต้องไปรักษาตัวต่างประเทศ ป่านนี้คงแต่งงานกันไปนานแล้วมั้ง?”

โทรศัพท์ร่วงลงพื้นเสียงดัง แปะ

ซูเหราไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

ถ้าสือเยี่ยนชิงมีคนในใจอยู่แล้ว แล้วเธอคืออะไร? เป็นแค่คู่นอนที่เรียกหาได้ตลอดเวลาอย่างนั้นเหรอ?

เธอโทรหาสือเยี่ยนชิงด้วยมือที่สั่นเทา หวังจะฟังคำตอบจากปากของเขา แต่ปลายสายกลับไม่สามารถติดต่อได้ตลอดเวลา

หลังจากกดตัดสายครั้งสุดท้าย ซูเหราก็วางโทรศัพท์ลง แล้วเดินเข้าไปในห้องทำงานที่สือเยี่ยนชิงไม่เคยอนุญาตให้เธอเข้า

ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป เธอก็เหมือนถูกสายฟ้าฟาด

ข้างในนั้นเต็มไปด้วยรูปภาพของหลินรั่วเฉี่ยน

มีทั้งรูปรับปริญญา รูปไปเที่ยว แม้กระทั่งรูปแอบถ่ายตอนที่หลินรั่วเฉี่ยนหลับ

สือเยี่ยนชิงที่ดูเย็นชาเคร่งขรึมขนาดนั้น กลับทำเรื่องแบบนี้ลงไปได้

จะต้องการคำตอบไปทำไม ในเมื่อความจริงมันชัดเจนขนาดนี้แล้ว

จู่ๆ ซูเหราก็หัวเราะออกมา เสียงหัวเราะดังก้องอยู่ในห้องว่างเปล่า

เธอหัวเราะไปพร้อมน้ำตาที่ร้อนผ่าวก็ร่วงไหลออกมา อาบแก้มที่แต่งแต้มไว้อย่างประณีตแล้วหยดลงบนพื้น

เธออาละวาดทำลายข้าวของไปทั้งคฤหาสน์ด้วยดวงตาที่แดงก่ำ

วันต่อมาเมื่อสือเยี่ยนชิงกลับมา เห็นสภาพบ้านที่พังพินาศ เขาก็แค่สั่งให้คนมาทำความสะอาดอย่างเงียบๆ

เขาไม่แม้แต่จะปรายตามามองเธอด้วยซ้ำ ราวกับว่าพฤติกรรมบ้าคลั่งของเธอนั้นเป็นเรื่องปกติ

ซูเหรามองดูแม่บ้านกวาดแหวนขอแต่งงานที่เธอเตรียมไว้อย่างประณีตทิ้งลงถังขยะไปพร้อมกับกองขยะอื่นๆ

เขาไม่รู้เลยว่าในกล่องนั้นคืออะไร

ไม่รู้เลยว่าเธอเคยคิดจะฝากชีวิตที่เหลือไว้กับเขา

และที่ยิ่งไปกว่านั้นคือเขาไม่มีวันรู้เลยว่า ในวินาทีที่แหวนวงนั้นถูกกวาดลงถังขยะไป เธอก็ได้ตัดสินใจที่จะเลิกรักเขาแล้วเช่นกัน

“คุณหนูครับ จะไปไหนครับ?” เสียงของคนขับรถดึงเธอกลับสู่โลกความจริง

“กลับบ้าน” ซูเหราลืมตาขึ้น แล้วพูด้วยน้ำเสียงเย็นชา “กลับบ้านตระกูลซู”

เมื่อกลับถึงคฤหาสน์ตระกูลซู พ่อของเธอก็รีบวิ่งออกมารับทันที “เหราเหรา ที่แกบอกว่ายอมแต่งงานไปหนานเฉิงน่ะ เรื่องจริงใช่ไหม?”

ที่บนบันได แม่เลี้ยงของเธอก็เฝ้ามองลงมาด้วยแววตาคาดหวังเช่นกัน

“จริงค่ะ” แววตาของซูเหราเย็นชา “แต่หนูบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่ามีเงื่อนไข?”

“เงื่อนไขอะไร? รีบบอกมา!”

“หนูต้องการจะ” ซูเหราเน้นเสียงทีละคำ “ตัดขาดความสัมพันธ์พ่อลูกกับพ่อ”

บรรยากาศรอบข้างแข็งค้างในทันที

สีหน้าของพ่อเปลี่ยนไปทันที “แกมันขบถเกินไปแล้ว! รู้ตัวไหมว่าพูดอะไรออกมา?”

“รู้ตัวดีที่สุดเลยล่ะค่ะ” น้ำเสียงของซูเหราเย็นราวกับน้ำแข็ง “พ่อนอกใจตอนที่ยังมีแม่อยู่ เพื่อที่จะเปิดทางให้ยัยผู้หญิงคนนี้ พ่อบีบคั้นจนแม่ของหนูต้องกระโดดตึกตาย ตั้งแต่วันนั้นหนูก็ไม่อยากนับเป็นพ่อเป็นพ่อแล้ว”

เธอจ้องมองใบหน้าซีดของพ่อ “ตอนนี้คุณชายตระกูลดังแห่งหนานเฉิงที่กำลังจะตายนั่นประกาศมอบรางวัลห้าหมื่นล้านเพื่อหาคนไปแต่งงานแก้เคล็ด พ่อมาตามตื๊อหนูตั้งสามเดือน ถ้าหนูไม่ยอมแต่ง พ่อก็กะจะมัดหนูส่งไปอยู่แล้วไม่ใช่เหรอคะ?”

“ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว จะตัดขาดหรือไม่ตัดขาดมันมีผลต่างกันตรงไหน?” เธอเหยียดยิ้มเยาะเย้ย “ก็พอดีเลยไงคะ จะได้รับลูกสาวของเมียน้อยพ่อกลับมา ให้ยัยนั่นเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลซูแทนไปเลย”

พ่อของเธอโกรธจนตัวสั่น “ตกลง! จะตัดขาดก็ตัดขาด! แต่คุณชายแห่งหนานเฉิงคนนั้นได้ข่าวว่าจะมีชีวิตอยู่ไม่ถึงสิ้นเดือนนี้ แกต้องแต่งออกไปก่อนสิ้นเดือน!”

เขาหัวเราะเย็นชา “ส่วนลูกสาวของน้าหลินเหยียนของแกน่ะ กลับมาจากต่างประเทศตั้งแต่วันก่อนแล้ว และพักอยู่ที่โรงแรมมาตลอด ในเมื่อแกยอมสละตำแหน่ง พรุ่งนี้เธอก็จะย้ายเข้า!”

ซูเหราหัวเราะออกมา หัวใจสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวด “กระตือรือร้นจะเลี้ยงลูกคนอื่น แต่กลับไม่รักลูกแท้ๆ ของตัวเอง พ่อเนี่ยมันไม่เหมือนใครจริงๆ”

เธอกำลังจะเดินหนีไป แต่หลินเหยียน แม่เลี้ยงของเธอกลับแสร้งทำเป็นหวังดีเข้ามาห้าม “เหราเหราจ๊ะ ทำไมเธอถึงพูดกับพ่อเขาแบบนั้นล่ะ”

ซูเหราหยุดฝีเท้าทันที

เธอค่อยๆ หันกลับมา แววตาเต็มไปด้วยความแค้นที่สั่งสมมานานปี “ทำไม? คิดว่าพอฉันแต่งงานออกไปจากบ้านนี้แล้ว แกจะได้เสนอหน้าทำตัวเป็นเมียหลวงเต็มตัวงั้นเหรอ?”

เธอเดินเข้าไปประชิดทีละก้าว “หลินเหยียน แกฟังฉันไว้ให้ดี ต่อให้แม่ฉันตายไปแล้ว มันก็เปลี่ยนความจริงที่ว่าแกเป็นเมียน้อยที่คนเขารังเกียจไม่ได้! ต่อให้ลูกสาวสุดที่รักของแกจะได้เป็นคุณหนูตระกูลซู มันก็ลบจุดด่างพร้อยที่แม่มันเป็นชู้เขาไม่ได้หรอก!”

ใบหน้าของหลินเหยียนขาวซีดเผือดทันที เธอเซถอยหลังไปสองสามก้าว

ซูเหราหันหลังเดินกลับห้อง ทุกก้าวเดินเหมือนเหยียบลงบนปลายมีด

จนกระทั่งกลับถึงห้องและปิดประตูลง เธอถึงได้ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง แล้วซบหน้าลงกับหัวเข่า

เช้าวันต่อมา ด้านล่างมีเสียงโวยวายจากการขนย้ายข้าวของและเสียงพูดคุยหัวเราะดังขึ้น

“เกิดเรื่องอะไรขึ้น?” เธอเปิดประตูพรวดออกมา “จะไม่ให้คนหลับคนนอนหรือไง?”

พ่อบ้านอึกอัก “คุณหนูครับ คุณหนูรองย้ายเข้ามาแล้วครับ”

สิ้นคำพูดนั้น ร่างที่คุ้นตาคนหนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นที่หัวบันได

หลินรั่วเฉี่ยนในชุดกระโปรงสีขาว ยืนส่งยิ้มอ่อนๆอยู่อตรงนั้น

เลือดทั้งร่างของซูเหราราวกับแข็งตัวในพริบตา!