All Chapters of เขานิทราในราตรีนิรันดร์: Chapter 1 - Chapter 10

ซูเหราคิดไม่ถึงเลยว่า ลูกสาวของแม่เลี้ยงที่ "ไปรักษาตัว" อยู่ต่างประเทศมาหลายปี แท้จริงแล้วจะเป็นรักแรกของสือเยี่ยนชิงสวรรค์ช่างเล่นตลกกับเธอครั้งใหญ่จริงๆวินาทีต่อมา หลินรั่วเฉี่ยนก็เดินตรงมาหาเธอ พร้อมกับรอยยิ้มแสนหวาน "พี่คะ ขอโทษทีนะที่เสียงดังรบกวนพี่..."ยังพูดไม่ทันจบ ซูเหราก็ปิดประตูกระแทกใส่หน้าเสียงดัง “ปัง!”“ซูเหรา! แกยังมีมารยาทหลงเหลืออยู่บ้างไหม!” พ่อของเธอตะโกนด่าอยู่ข้างนอก “ย้ายของออกจากห้องแกซะ รั่วเฉี่ยนชอบห้องนี้ ต่อไปนี้มันจะเป็นห้องของเธอ!”ซูเหรายิ้มอย่างเย็นชา เธอเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วเริ่มเก็บข้าวของทันทีบทสนทนาด้านนอกดังเข้ามาเป็นระยะ“คุณลุงซูคะ พี่สาวเขากำลังโกรธหรือเปล่า?” เสียงของหลินรั่วเฉี่ยนนุ่มนวลอ่อนโยน“อย่าไปสนใจเลย ยัยนี่น่ะถูกตามใจจนเสียคนตั้งแต่เด็กแล้ว”“แต่ว่า...”“ไม่ต้องห่วง ไม่นานเธอก็ต้องแต่งออกไปหนานเฉิงแล้ว ต่อไปบ้านหลังนี้ก็จะมีแค่หนูกับแม่นะ”มือของซูเหราหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มอย่างเย็นยิ่งกว่าเดิมเธอจองตั๋วเครื่องบินไปหนานเฉิงช่วงสิ้นเดือนอย่างรวดเร็ว แล้วก้มหน้าเก็บของต่อครึ่งชั่วโมงต่อมา เธอลากกระเป๋าเดินทางเด

ภายในห้องวีไอพีเต็มไปด้วยเสียงชนแก้วและเสียงพูดคุยอึกทึกครึกโครมซูเหรานั่งอยู่ที่มุมหนึ่ง เธอมองดูสือเยี่ยนชิงที่ถูกผู้คนรุมล้อมอยู่ตรงกลาง แต่ว่าสายตาของเขากลับคอยจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของหลินรั่วเฉี่ยนอยู่ตลอดเวลาเขาจะรีบเปิดฝาขวดให้ก่อนที่หลินรั่วเฉี่ยนจะเอื้อมมือไปหยิบเครื่องดื่ม พอเห็นชายกระโปรงของเธอเปื้อนคราบเหล้าเพียงนิด เขาก็จะรีบส่งผ้าเช็ดหน้าให้ทันที หรือแม้กระทั่งตอนที่เธอไอเบาๆ เขาก็จะแอบเอื้อมมือไปปรับอุณหภูมิแอร์ให้สูงขึ้นการกระทำที่แสนอ่อนโยนและใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ คือสิ่งที่ซูเหราไม่เคยได้รับเลยสักครั้งเธอกระดกเหล้าเข้าปากลงไปอย่างชา ๆ หัวใจเหมือนถูกมีดทู่ๆ ค่อยๆ เฉือนเนื้อออกทีละชิ้น มันเจ็บจนสั่นสะท้านไปทั้งทรวงตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ระหว่างเธอกับสือเยี่ยนชิงนอกจากเรื่องบนเตียงแล้วก็ไม่มีกิจกรรมอย่างอื่นเลย แม้แต่ในช่วงที่ทั้งคู่หวานชื่นที่สุด เธอก็ไม่เคยเห็นเขาแสดงอาการหลุดการควบคุมออกมาทางสีหน้าเลยแม้แต่นิดเดียว“ขวดเหล้าหมุนมาหยุดที่ท่านประธานสือเยี่ยนชิงแล้ว!” จู่ๆ ก็มีคนส่งเสียงเชียร์ขึ้นมา “ต้องยอมรับบทลงโทษแล้ว!”ผู้คนต่างหัวเราะเฮฮาพร้อมกับยื

ตอนที่ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เธอถูกปลุกโดยเสียงของพยาบาล“ทำไมไม่มีใครเฝ้าเลย? เลือดไหลย้อนเข้าไปในสายน้ำเกลือแล้วนะ! เกือบจะเกิดเรื่องใหญ่แล้วเชียว!” พยาบาลอุทานด้วยความรีบร้อนซูเหรายกมือขึ้นเล็กน้อย ถึงได้พบว่าหลังมือของเธอสวมบวมขึ้นมามาก เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูและพบว่าเวลาผ่านไปเจ็ดชั่วโมงแล้วและสือเยี่ยนชิงก็ยังไม่กลับมาเลย“คุณคะ แฟนสุดหล่อของคุณไปไหนแล้วล่ะ?” พยาบาลถามและเปลี่ยนยาให้ “ตอนให้น้ำเกลือไม่มีคนเฝ้าไม่ได้เลยนะ เมื่อกี้อันตรายมากนะคะ”ซูเหรายกมุมปากฝืนยิ้ม “เขาไม่ใช่แฟนฉันค่ะ”เธอใช่ผนังพยุงตัวเดินกลับห้องพักผู้ป่วยเพียงลำพัง แต่เสียงซุบซิบนินทาในทางเดินกลับทิ่มแทงหูเธอเหมือนเข็ม“คุณหนูหลินรั่วเฉี่ยนคนนั้นช่างมีความสุขจริงๆ พ่อเลี้ยงก็ดีกับเธอมาก แถมยังมีแฟนที่หล่อลากดินอีกต่างหาก!”“ได้ยินว่าแฟนคนนั้นไม่เพียงแต่เหมาห้องพักวีไอพีทั้งชั้น แต่ยังเชิญผู้เชี่ยวชาญจากต่างประเทศมาตรวจด้วย อยู่เฝ้าเธอไม่ห่างเลยตลอดทั้งวัน ทั้งพ่อเลี้ยงทั้งแฟนต่างก็เอาใจเธอสุด ๆ คุณหนูหลินรั่วเฉี่ยนนี่ชาติที่แล้วคงทำบุญมามาก...”ซูเหราเดินไปที่หน้าห้องพักฟื้นห้องนั้นโดยไม่รู้ตัวผ่านช่

เสียงกรีดร้องอย่างโหยหวนดังสนั่นไปทั่วทั้งห้องโถงจัดเลี้ยง เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกมาเปรอะเปื้อนชายกระโปรงสีขาวของซูเหรา ดูราวกับดอกเหมยสีแดงที่กำลังเบ่งบานบรรยากาศรอบข้างแตกตื่นวุ่นวายขึ้นมาในทันที เสียงร้องกรีดร้องดังไปทั่วแต่ซูเหรากลับสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด เธอมองทุกคนด้วยความเย็นชา ริมฝีปากแดงระเรื่อขยับเบาๆ "ขออภัยที่ทำให้ทุกท่านต้องดูเรื่องตลก พอดีแม่ฉันเสียเร็วไปหน่อย เลยไม่มีใครสั่งสอน ดังนั้นถ้ามีแค้น"เธอกระชากมีดออก เลือดกระเซ็นโดนใบหน้า "ฉันก็มักจะชำระความมันตรงนั้นเลย"เสียงร้องไห้ด้วยความเจ็บปวดของหลินรั่วเฉี่ยนดังก้องไปทั่วงานประมูล แต่ซูเหรากลับโยนมีดทิ้งแล้วหมุนตัวเดินจากไปทันทีพอเดินมาถึงประตู ข้อมือของเธอก็ถูกใครบางคนคว้าไว้แน่นสือเยี่ยนชิงดูเหมือนเพิ่งรีบมาหลังได้ยินข่าว ในมือยังถือผ้าห่ม ถุงร้อน และน้ำตาลแดงหัวใจของซูเหราเจ็บแปลบขึ้นมาที่แท้เขาหายไปเพื่อไปซื้อของพวกนี้ให้หลินรั่วเฉี่ยนนี่เอง"นี่คุณกำเริบเสิบสานถึงขนาดนี้แล้วหรือไง?” สีหน้าของสือเยี่ยนชิงเย็นชาจนน่ากลัว "แค่เรื่องสร้อยเส้นเดียว คุณถึงกับกล้าทำร้ายคนเลยเหรอ? ถ้าวันหลังเธอทำอะไรไม่ถูกใจค

ซูเหรามือสั่นขณะกดโทรศัพท์หาพ่อของเธอ“ไหนบอกว่าจะไม่ติดต่อมาอีกไง?” น้ำเสียงของพ่อเธอนั้นเย็นชา “ฉันส่งหนังสือสัญญาตัดขาดความเป็นพ่อลูกไปให้แกแล้วนะ นี่ก็จะสิ้นเดือนแล้ว วันสองวันนี้แกต้องรีบไปที่หนานเฉิงซะ!”“หนูขอถามแค่คำถามเดียว” น้ำเสียงของซูเหราแหบพร่า “ตอนนั้น เป็นพ่อที่ส่งตัวหนูไปให้สือเยี่ยนชิงสั่งสอน หรือว่าเป็นเขาที่เดินเข้ามาขอตัวหนูเอง?”“จะถามเรื่องนี้ไปทำไม?”“ตอบหนูมา!”พ่อของเธอเงียบไปครู่หนึ่ง “เขาเป็นคนมาขอเอง แลกกับโครงการทางตอนใต้ของเมือง ยังไงซะฉันเห็นหน้าแกแล้วก็รำคาญอยู่แล้ว ถือว่ายิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัว”โทรศัพท์ร่วงลงพื้นเสียงดัง “แปะ” หน้าจอแตกละเอียดซูเหราพลันหัวเราะเสียงดังลั่นขึ้นมาเสียงหัวเราะดังก้องอยู่ในคฤหาสน์ที่ว่างเปล่า เป็นการหัวเราะที่บาดลึกไปถึงขั้วหัวใจ หัวเราะจนน้ำตาไหลพราก“สือเยี่ยนชิง... คุณนี่มันยอดเยี่ยมจริงๆ”ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไร ซูเหราถึงเช็ดน้ำตาจนแห้ง เดินกลับไปที่ห้องแล้วลากกระเป๋าเดินทางที่เก็บเตรียมไว้ตั้งนานแล้วออกมาเธอเดินไปที่ประตูทีละก้าว ทุกย่างก้าวเหมือนเหยียบลงบนคมมีด แต่เธอกลับเดินได้อย่างมั่นคงอย่างผิ