All Chapters of แก้แค้นกลับคืน: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนกลางคืน หยานอี้ซีนอนอยู่บนเตียง เลื่อนดูประกาศรับสมัครงานอย่างบ้าคลั่ง ส่งเรซูเม่ไปตามคณะบัลเลต์ใหญ่ ๆ หลายแห่งการสมัครคณะเต้นในต่างประเทศต่างจากในประเทศที่ต่างประเทศต้องส่งใบสมัครล่วงหน้าอย่างน้อยสามเดือน และระหว่างนั้นยังต้องเข้าร่วมการทดสอบภายในคณะหลายรอบ กว่าจะผ่านครบทุกด่านถึงจะได้เข้าเป็นสมาชิกดังนั้นหยานอี้ซีจึงไม่สนใจว่าขาเพิ่งจะดีขึ้น รีบส่งใบสมัครหว่านแหไปทั่ว พร้อมกับเริ่มกลับมาซ้อมเต้นในห้องซ้อมที่บ้านตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอไม่เคยได้เข้าคณะเต้นไหนเลยเพราะการแก้แค้นของเฮ่อเยี่ยนฉือแต่ทุกครั้งที่มีเวลา เธอก็จะแอบฝึกพื้นฐานอยู่เสมอนั่นจึงทำให้ฝีมือการเต้นของหยานอี้ซีไม่ถดถอยสามเดือนต่อมา ในการทดสอบรอบสุดท้ายของคณะเต้นชื่อดังแห่งหนึ่ง หยานอี้ซียืนร่ายรำอยู่บนเวทีเมื่อเธอหมุนตัวกลางอากาศอย่างพลิ้วไหว ก่อนลงพื้นอย่างนุ่มนวล การทดสอบของเธอก็สิ้นสุดลงการแสดงอันยอดเยี่ยมทำให้กรรมการด้านล่างให้คะแนน A กันถ้วนหน้าช่วงท้ายของการประเมิน กรรมการคนหนึ่งเอ่ยถามอย่างสงสัย “คุณหยาน ฉันดูประวัติของคุณแล้ว”“คุณรักการเต้นมาก เริ่มฝึกตั้งแต่อายุสามขวบ และไม่เคยหยุดเลย

ทันทีที่คำพูดนั้นหลุดออกมา เด็กสาววัยรุ่นทั้งหลายก็กรี๊ดกร๊าดด้วยความตื่นเต้นประธานเฮ่อแห่งเครือเฮ่อทั้งหนุ่ม ทั้งรวย หากใครได้เขาโปรดปราน อนาคตย่อมพุ่งทะยานอีกขั้นแน่นอนคิดได้ดังนั้น ทุกคนต่างวิ่งกลับห้องพักไปแต่งหน้าแต่งตัวใหม่ หวังจะโชว์ด้านที่ดีที่สุดต่อหน้าเฮ่อเยี่ยนฉือมีเพียงหยานอี้ซีที่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ความคิดในหัวสับสนวุ่นวายอยู่ดี ๆ เฮ่อเยี่ยนฉือจะมาหลังเวทีทำไมต่อให้เป็นปีที่เขาคลั่งไคล้ไล่ตามจีบเธอหนักที่สุด เขาก็ไม่เคยเข้ามาหลังเวที อย่างมากก็แค่ให้ผู้ช่วยเอาดอกไม้มาส่งแทนยิ่งคิดก็ยิ่งยุ่งเหยิง มือที่ห้อยข้างลำตัวเผลอกำแน่น เล็บจิกเข้าเนื้อจนไม่รู้สึกเจ็บ“หยาน”เสียงหัวหน้าคณะดังข้างหู ดึงสติเธอกลับมา “หัวหน้าคะ มีอะไรหรือเปล่า?”“สีหน้าเธอดูไม่ค่อยดี ไม่สบายหรือเปล่า ถ้าอย่างนั้นกลับโรงแรมไปพักก่อนก็ได้ เรื่องท่านประธานเฮ่อไม่ต้องกังวล”หยานอี้ซีกัดริมฝีปาก ไม่ตอบทันทีอารมณ์เธอตอนนี้ไม่ปกติจริง ๆ และเธอก็ไม่กล้ารับประกันว่า หากต้องเผชิญหน้าเฮ่อเยี่ยนฉืออีกครั้งจะเกิดอะไรขึ้นสุดท้ายเธอจึงพยักหน้าเห็นด้วยกับหัวหน้าคณะ ทั้งยังไม่ได้ถอดหน้ากาก รีบก้าวออก

หยานอี้ซีจึงวางมีดส้อมลง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ไม่กี่คำ แล้วยื่นให้เฮ่อเยี่ยนฉือดู“คุณจ้องฉันทำไม?”เขากำลังมองเธอจนเผลอใจ ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าเธอเหมือนหยานอี้ซี จึงหลุดปากออกมา“คุณเหมือนคนรู้จักเก่าของผมมาก”คนรู้จักเก่างั้นเหรอ“ใครคะ”คราวนี้หยานอี้ซีคร้านจะพิมพ์ในมือถือ จึงขอยืมกระดาษกับปากกาจากพนักงาน แล้วเขียนถามต่อเฮ่อเยี่ยนฉือกำมือแน่น ก่อนยิ้มอย่างขมขื่น “ภรรยาของผม”บางทีอาจเพราะคนตรงหน้าคล้ายหยานอี้ซีเหลือเกิน กำแพงในใจของเขาจึงพังทลายลงโดยไม่รู้ตัวเขาเทความเจ็บปวดที่เก็บงำมาตลอดหนึ่งปีออกมาจนหมด“ผมรักภรรยามาก แต่เพราะคำยุยงของคนนอก ทำให้ผมตัดสินใจผิดพลาด สุดท้ายเธอต้องตายในกองไฟ”“ตั้งแต่นั้นมา ทุกคืนผมฝันร้าย ในฝันผมดึงมือเธอออกมาจากทะเลเพลิงได้ทุกครั้ง แต่พอจะหนีรอด เธอกลับสะบัดมือผม วิ่งกลับเข้าไปในกองไฟเอง แล้วหลังจากที่อัฐิของเธอถูกคู่แข่งความรักทำกระจัดกระจาย ผมก็ไม่เคยฝันถึงเธออีกเลย”“ตลอดปีนี้ผมไปกราบไหว้วัดมาหลายแห่ง แต่ทุกเจ้าอาวาสให้คำตอบเหมือนกัน… ว่าเธอไม่ยอมพบผม”อารมณ์ที่กดทับมาหลายปีพังทลายลงในวินาทีนี้ ชายผู้เย็นชาโหดเหี้ยมกลับยกมือปิด

ครึ่งเดือนต่อจากนั้น หยานอี้ซียุ่งกับการแสดงจนแทบไม่มีเวลาหายใจ แน่นอนว่าเธอไม่มีอารมณ์ไปสนใจเฮ่อเยี่ยนฉือกระทั่งการแสดงรอบสุดท้ายจบลง เธอก็ได้หยุดพักที่รอคอยมานานขณะกำลังจะเช่ารถออกไปขับเที่ยวเอง โทรศัพท์ก็ดังขึ้น เป็นสายจากผู้ช่วยของเฮ่อเยี่ยนฉือปลายสายบอกเพียงว่าเฮ่อเยี่ยนฉือเกิดเรื่อง ขอร้องให้เธอไปที่บ้านตระกูลเฮ่อสักครั้งหยานอี้ซีที่รู้ดีถึงนิสัยเขา คิดว่าเป็นแผนแก้แค้นอีกครั้งเสียมากกว่า แต่เธอก็คร้านจะเปิดโปงเพียงตอบอย่างใจเย็น “ฉันไม่ใช่หมอ ช่วยอะไรเขาไม่ได้หรอกค่ะ”พูดจบก็วางสายทันที ไม่รอฟังคำตอบแถมเพื่อกันการรบกวน เธอยังใจดีบล็อกเบอร์นั้นเข้าบัญชีดำเรียบร้อยจากนั้นก็โยนโทรศัพท์ลงบนโซฟา เตรียมเรียกรถไปบริษัทเช่ารถขึ้นรถแล้วบอกจุดหมาย เธอก็เอนหลังหลับตางีบที่เบาะหลังเวลาผ่านไปนาน คนขับจอดรถแล้วเรียกเธอตื่น บอกว่าถึงแล้วหยานอี้ซีจ่ายเงินแบบงัวเงียแล้วลงจากรถแต่พอเงยหน้ามองอาคารตรงหน้า เธอก็ชะงัก คนขับมาผิดทาง ส่งเธอมาที่คฤหาสน์ตระกูลเฮ่อเสียอย่างนั้นทั้งโกรธทั้งขำ เธอหยิบโทรศัพท์จะเรียกรถใหม่ พร้อมเดินออกไปทว่าในจังหวะนั้น ประตูคฤหาสน์ก็เปิดออก พ่อบ้

เมื่อเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่งของ เฮ่อเยี่ยนฉือ ตรงหน้า หยานอี้ซี ก็รู้สึกได้เพียงความน่าขัน“เฮ่อเยี่ยนฉือ ในเมื่อคุณพูดอยู่ตลอดว่ารักฉัน แล้วทำไมตอนที่ ซ่งเฟยเยว่ ใส่ร้ายฉัน คุณถึงไม่สืบหาความจริงให้ชัด? ทำไมถึงยังยอมรับแผนแก้แค้นฉันของซ่งเฟยเยว่? แล้วทำไมไม่บอกความจริงกับฉัน?”“อย่ามาหาข้ออ้าง ฉันเคยให้โอกาสคุณแล้ว ตอนนั้น…ในกองไฟครั้งนั้น ฉันถามคุณว่าคุณจะกลับมาหาฉันไหม ตอนนั้นฉันคิดไว้แล้วว่า ถ้าคุณหันกลับมาทันที แล้วดึงฉันออกจากกองไฟ ฉันก็จะยกโทษให้คุณ ทุกอย่างที่ผ่านมา ฉันจะไม่ถือสาอีก”“แต่ตอนนั้น…คุณทำยังไงล่ะ”คำพูดยาวเหยียดของหยานอี้ซี สิ่งที่ได้กลับมามีเพียงความเงียบงันยาวนานของเฮ่อเยี่ยนฉือเหตุการณ์ไฟไหม้ครั้งนั้นผ่านมานานเกินไป นานจนเฮ่อเยี่ยนฉือแทบจำรายละเอียดไม่ได้แล้วแต่เขายังจำได้ชัด ว่าตอนนั้นเขาไม่ได้ตอบอะไรเธอเลย เพียงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็หันหลังเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมา“ในเมื่อคุณทิ้งฉันไว้ในกองไฟได้ แล้วทำไมถึงคิดว่าฉันจะยอมอยู่เพื่อคุณล่ะ?”หยานอี้ซีทิ้งคำพูดนั้นไว้แล้วตั้งใจจะเดินอ้อมออกไป แต่ครั้งนี้เฮ่อเยี่ยนฉือตั้งสติได้เร็ว